Τις μέρες αυτές, αρχές Φεβρουαρίου του 2014 επισκέφθηκα το Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης να ενημερωθώ για τις τελευταίες αρχαιολογικές ανακαλύψεις που εκθέτονται στους χώρους του. Εκεί, στην ενότητα 5, πρόσεξα ένα περίπτερο αφιερωμένο στους Θεούς  Ίσιδα και Σέραπι και στάθηκα περισσότερο να περιεργασθώ τα ευρήματα.. Δεν γνώριζα πολλά για την Ίσιδα, το όνομα του Σέραπι προστάτη της Βιβλιοθήκης Αλεξανδρείας με συγκίνησε και βλέποντας προσεκτικά τα εκθέματα, πρόσεξα ένα κείμενο αναρτημένο σε τοίχο του χώρου, το οποίο με συνεπήρε.

Είναι ένα Εγωιστικό Αρετολόγιο, ένας πίνακας Αρετών δηλαδή που η ίδια Ίσιδα, Αυτάρεσκα, Απαγγέλει για τον Εαυτό της  τονίζοντας τα Έργα της.

Είναι απόλυτα βέβαιο, ότι οι όποιοι Θεοί, Αρχαίοι ή Νέοι, Βάρβαροι ή Πολιτισμένοι, δεν υπάρχουν ως φυσικές παρουσίες. Κατά συνέπεια αναγνωρίζονται και γίνονται αποδεκτοί από την Λογική μας, μέσω της ανταπόκρισης των ιδιοτήτων τους στις αισθητικές και συναισθηματικές μας ευαισθησίες. Π.χ. Πιστεύουμε στον Χριστό, επειδή μέσω της Ταύτισης, συμπάσχουμε συναισθηματικά με τον Σταυρό του Μαρτυρίου του.….

Ο γνωστός Ιουδαίος Θεός, στον οποίο τα ¾ της Ανθρωπότητος πιστεύουν, είναι ένας Θεός που κρίνει το Καλό και το Κακό και όλοι οι Πιστοί του, Είναι καθημερινά Σταυρωμένοι, σε ένα ατέρμονο παιγνίδι κρίσης-κατάκρισης του Καλού και του Κακού Εαυτού τους, που κάνει την ζωή τους Κόλαση. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο το ΕΓΩ των ανθρώπων είναι το ανάθεμα όλων των Θρησκευτικών και πολιτικών Εξουσιών. Ένα ισχυρό ΕΓΩ, είναι πολύ ενοχλητικό απέναντι στο Εγώ της όποιας Εξουσίας.  Όλοι αισθανόμαστε και απερίσκεπτα οδηγούμαστε στην βεβαιότητα, ότι το Εγώ μας είναι η μεγαλύτερη αμαρτία στον Κόσμο και έτσι, χωρίς γνώση και κατανόηση του τι μας συμβαίνει, αγόμαστε και φερόμαστε από το Εγώ της Όποιας Εξουσίας, επιστημονικής, πατρικής ή πολιτικής,  χωρίς να δυνάμεθα να αντιδράσουμε.

Και επειδή από καιρό έχω διαφορετική άποψη περί ΕΓΩ, όπως θα διαπιστώσετε στα σχετικά άρθρα του βιβλίου, το αντέγραψα ενθουσιασμένος και στην συνέχεια αναζήτησα κάποιον αρχαιολόγο να συζητήσω μαζί του. Από την συζήτηση δε που έγινε, προέκυψαν τα εξής συμπεράσματα. Ότι η λατρεία της Ίσιδος αναπτύχθηκε ιδιαίτερα στους Ελληνιστικούς χρόνους από τους Πτολεμαίους της Αλεξάνδρειας και ότι η Ελληνική γραμματική με τα μικρά γράμματα, τους τόνους και τα πνεύματα, τους χρόνους των ρημάτων και τις κτητικές, προσωπικές και λοιπές Αντωνυμίες,  εξελίχθηκε κάτω από την εποπτεία του Θεού Σέραπι, τον Διόνυσο από την Θράκη  και τους Σοφούς της Βιβλιοθήκης Αλεξανδρείας εκείνη την λαμπρή Ελληνιστική περίοδο. Όταν παρατήρησα στον συνομιλητή μου ότι τα πνεύματα, οι τόνοι και οι Αντωνυμίες προσδίδουν  συναίσθημα και Εγωικό Οντολογικό Βίωμα του άνθρωπου που τα χρησιμοποιεί, δηλώθηκε ενδιαφέρον από τον συνομιλητή μου.

Επιθυμώ να επισημάνω στον αναγνώστη, ότι μέχρι την Ελληνιστική εποχή, σε καμία γλώσσα του Πλανήτη Δεν υπήρχαν οι κτητικές αντωνυμίες Μου, Σου, Του, και το ρήμα Ειμί με τους Χρόνους  του. Εξακολουθούν δε να απουσιάζουν στην Αραβική, στις γλώσσες της δήθεν πρωτόγονης Αφρικής, στην Μανδαρίνικη Κινεζική και στα Σανσκριτικά. Γι’ Αυτό η Αρχαία Ελληνική αναγνωρίζετε ως η Μητέρα των Γλωσσών της Γης. Αν δε μελετήσετε προσεκτικά την εποχή εκείνη, θα δείτε ότι από τους Σοφούς της Βιβλιοθήκης  ξεκινά να εδραιώνεται η επιστημονική μεθοδολογία της έρευνας, της κατανόησης του αποτελέσματος και της εφαρμογής του στην πράξη. Το ρήμα Είμαι και οι χρόνοι του,  επέφεραν την κατανόηση του Χωροχρόνου, εντός του οποίου το δημιουργικό ΕΓΩ του Ανθρώπου Δημιουργού, κτίζει τα πάντα. Κατά συνέπεια Εμείς οι άνθρωποι, έχοντας έμφυτα τις Αρετές της Ίσιδος, κτίζουμε Έργο, με Σκέψη, Λόγο και Πράξεις. Ο Λόγος, Είναι η Πράξη της Σκέψης.

ΑΡΕΤΟΛΟΓΙΟ ΙΣΙΔΟΣ, όπως είναι αναρτημένο στον τοίχο του Μουσείου.

Εγώ Είμι η πρώτη καρπόν ανθρώποις ευρούσα.

Εγώ Είμι μήτηρ Ώρου Βασιλέως.

Εγώ Είμι Θεού κυνός άστρου επιτέλουσσα.

Εγώ Είμι η παρά γυναιξί Θεός καλουμένη.

Εμοί Βούβαστος πόλις ωκοδομήθη.

Εγώ εχώρησα Γην από Ουρανό.

Εγώ άστρων οδούς έδειξα.

Εγώ ηλίου και σελήνης πορείαν συνεταξάμην.

Εγώ θαλάσσια έργα εύρων.

Εγώ το δίκαιον ισχυρόν εποίησα.

Εγώ γυναίκα και άνδρα συνήγαγον.

Εγώ δωδεκαμηνιαίον βρέφος εις Φως εξενεγκείν έταξα.

Εγώ υπό τέκνου γονείς φιλοστοργείσθαι ενομοθέτησα.

Εγώ τοις αστόργοις γονεύσι διακειμένοις τιμωρίαν επέθηκα.

Εγώ μετά του αδελφού Οσίριδος τας ανθρωποφαγίας έπαυσα.

Εγώ Μυήσεις ανθρώποις επέδειξα.

Εγώ αγάλματα Θεών τιμάν εδίδαξα.

Εγώ τεμένη Θεών ιδρυσάμην.

Εγώ τυρράνων αρχάς κατέλυσσα.

Εγώ φόνους έπαυσα.

Εγώ στέργεσθαι γυναίκας ύπ’ ανδρών ηνάγκασα.

Εγώ το δίκαιον ισχυρότερον χρυσίου και αργυρίου εποίησα.

Εγώ το αληθές καλόν ενομοθέτησα νομίζεσθαι.

Εγώ συγγραφάς γαμικάς εύρον.

Διαλογιζόμενος το εύρημα, είδα ότι συμπληρώνει θετικά όσα έχω γράψει στο παρελθόν και το παρόν για το ΕΓΩ μας και έτσι αποφάσισα να συμπεριλάβω το Αρετολόγιο της Ίσιδος ως ανεξάρτητο κεφάλαιο στο παρόν βιβλίο, ερμηνεύοντας κάποιες καίριες και δυσκολονόητες φράσεις του, αφού τα Αρχαία είναι άγνωστα στους πολλούς.

Εγώ Είμι η πρώτη καρπόν ανθρώποις ευρούσα. Εγώ Είμαι Αυτή που δημιούργησα τον Πρώτο Ανθρώπινο καρπό! Ερώτημα: Ποιος Μπορεί να Είναι ο Πρώτος Καρπός που Δημιουργεί το Όν Άνθρωπος στον Κόσμο διερωτήθηκα; Και τότε οίδα. Ο Πρώτος Ανθρώπινος Καρπός ή Έργο, που εμφανίσθηκε στον Κόσμο, δεν μπορεί να είναι τίποτε άλλο από το Πρώτο Σαφές Έλλογο Νόημα που σχηματίσθηκε στον Χώρο του Ανθρώπινο Νου. Και αν η Ίσιδα αντιπροσωπεύει την ιδιότητα που σχηματίζει Νοήματα και Γνώμες στους ανθρώπινους Νόες, τότε αντιπροσωπεύει το Εγώ, Διότι Αυτό Σκέπτεται και Βούλεται….

Εγώ Είμι μήτηρ Ώρου Βασιλέως.

Αν λοιπόν το Νόημα είναι ο Πρώτος Καρπός του Εγώ που Σκέπτεται και Βούλεται στον Χώρο του Ανθρώπινου Νου, Τότε ο Βασιλεύς Ώρος, ο Γιός του Εγώ δηλαδή, αντιπροσωπεύει το Όνομα του Νοήματος που το Εγώ Δίδει στα πράγματα και τις ιδέες του!. Ώρος-Ορισμός. Ο αναγραμματισμός της λέξης Νόημα, εξαιρουμένου του συμβόλου Η, μας δίδει το Όνομα. «Η Ίσιδα, ως Κοσμική Μητέρα είναι το δεύτερο πρόσωπο της τριάδας Όσιρις-Ίσιδα-Ώρος. Το παιδί που γεννά η Ίσιδα είναι ο Ώρος, το παιδί,  που ενώ περιέχει την ουσία του Πατέρα και της Μητέρας, αποτελεί ταυτόχρονα μια εντελώς διαφορετική και μοναδική οντότητα». Κάθε Νόημα είναι όντος μια διαφορετική οντότητα.

Εγώ Είμι Θεού κυνός άστρου επιτέλουσσα.

Εγώ Είμαι που ανατέλλω στον αστερισμό του Θεού Κυνός.

Εγώ Είμι η παρά γυναιξί Θεός καλουμένη.

Το Εγώ Είναι το Σπέρμα, το Παρά της Θηλυκής Αρχής, που γονιμοποιεί τα Πάντα στην Μήτρα του Κόσμου .

Εγώ εχώρησα Γην από Ουρανό.

Σίγουρα δεν δίδει νόημα στην εποχή μας, αλλά τότε, την εποχή των Ηρώων, οι Θεοί και τα Πνεύματα του Ουρανού ήταν άμεσα συνδεδεμένα με την Ανθρωπότητα και ο διαχωρισμός τους από την Ίσιδα, «Το ανθρώπινο Εγώ δηλαδή», ήταν μια Ηρωική πράξη που ανεξαρτητοποίησε την πορεία του ανθρώπου από τους Θεούς.  Τούτη η πράξη ανεξαρτητοποίησης, ανέδειξε το Αυτεξούσιο του Ανθρώπου απέναντι στους Θεούς και τον Κόσμο και τον κατέστησε Συνδημιουργό. Αναλαμβάνοντας μοιραία και εν αγνοία του, την Ευθύνη των πράξεών του απέναντι στον Κόσμο και τους Νόμους που διέπουν την λειτουργία του. Με ότι συνεπάγεται Αυτό…..

Εγώ άστρων οδούς έδειξα.

Το Εγώ με Σκέψη και Βούλησή, κατανόησε και αξιοποίησε την κίνηση των Άστρων.

Εγώ ηλίου και σελήνης πορείαν συνεταξάμην.

Το Εγώ με Σκέψη και Βούληση την κίνηση του Ήλιου και της Σελήνης κατενόησε και δεόντως αξιοποίησε.

Εγώ θαλάσσια έργα εύρων.

Το Εγώ με Σκέψη και Βούληση όλα τα Έργα, τα αφορώντα την θάλασσα  δημιούργησε.

Εγώ το δίκαιον ισχυρόν εποίησα.

Το Εγώ με Σκέψη και Βούληση την Ισχύ του Δικαίου Έκτισε απέναντι σε Θεούς και Ανθρώπους. « Ο Θεσμός του Δικαίου είναι ο συνεκτικός ιστός κάθε ανθρώπινου πολιτισμού. Όταν είναι διάτρητος, όπως στην εποχή μας, τα πάντα καταρρέουν».

Εγώ γυναίκα και άνδρα συνήγαγον.

Το Εγώ με Σκέψη Βούληση και Σοφία, τον άνδρα και την γυναίκα ζευγάρωσε.

Εγώ δωδεκαμηνιαίον βρέφος εις Φως εξενεγκείν έταξα.

Εγώ όρισα να έρθει στο Φως το δωδεκαμηνιαίο βρέφος. Τι μπορεί να εννοεί αυτός ο Λόγος; Τον πρώτο χρόνο, όλα τα νεογέννητα βρίσκονται σε μια κατάσταση ολοκληρωτικής παραίτησης στα χέρια των γονιών. Στον δωδέκατο μήνα αρχίζει η πρώτη αναλαμπή συνειδητής επικοινωνίας του Εγώ της Προσωπικότητος του νηπίου με το περιβάλλον του!!

Εγώ υπό τέκνου γονείς φιλοστοργείσθαι ενομοθέτησα.

Το Εγώ με σκέψη και βούληση,  Νομοθέτησε την στοργή του παιδιού προς τους γονείς του.  Στην Φύση, όλα τα παιδιά των όντων,  όταν ενηλικιωθούν διώχνονται από τους γονείς τους και το καθένα ακολουθεί τον δρόμο του. Οι νέες συνθήκες ζωή που δημιούργησε η συνειδησιακή ανάπτυξη απαιτούσε λογικές πλέον συμπεριφορές και όχι τις του παρελθόντος.

Εγώ τοις αστόργοις γονεύσι διακειμένοις τιμωρίαν επέθηκα.

Εγώ τιμώρησα όσους φέρονται άστοργα στους γονείς τους.

Εγώ μετά του αδελφού Οσίριδος τας ανθρωποφαγίας έπαυσα.

Με πρωτοβουλία του Θηλυκού και συμφωνούντος του Αρσενικού Εγώ, από κοινού με Σκέψη και Βούληση την ανθρωποφαγία έπαυσαν.

Εγώ Μυήσεις ανθρώποις επέδειξα.

Το Εγώ με την Σκέψη και Βούλησή του, Είναι Αυτό, που σταδιακά, μέσω των Μυητικών πρακτικών που Αυτό δημιούργησε, έκτισε τους τρόπους επικοινωνίας με τους Θεούς, που Αυτό το Ίδιο επέλεγε και Συνεργαζόταν από τότε, μέχρι τώρα.

Εγώ φόνους έπαυσα.

Το Εγώ με Σκέψη κατανόησε και Βούληση, κατάργησε την ανθρωποκτονία.

Εγώ στέργεσθαι γυναίκας ύπ’ ανδρών ηνάγκασα.

Το Εγώ με Σκέψη και Βούληση, δηλαδή Λογικά, συνέβαλε στην υποταγή της γυναίκας υπό του ανδρός.

Εγώ το δίκαιον ισχυρότερον χρυσίου και αργυρίου εποίησα.

Το Εγώ , με Σκέψη και Βούληση, το Δίκαιο ισχυρότερο του χρυσού και του ασημιού θεσμοθέτησε.

Εγώ το αληθές καλόν ενομοθέτησα νομίζεσθαι.

Το Εγώ, με Σκέψη και Βούληση νομοθέτησε να θεωρείται Αρετή η Αλήθεια.

Εγώ συγγραφάς γαμικάς εύρον.

Στην αντίστοιχη μετάφραση του παρόντος χωρίου στον τοίχο του Μουσείου γράφει στα Αγγλικά. «Εγώ συμβόλαια γάμου συνέταξα». Το σωστό είναι «Το Εγώ, με Σκέψη και Βούληση, τον Θεσμό του Γάμου θεσμοθέτησε».

Άρχισα να εργάζομαι πάνω στο Νόημα και την σημασία του ΕΓΩ από το 1999 και στην μακρόχρονη ενασχόλησή μου με Αυτό και που περιγράφεται σ’ αυτό το βιβλίο, το ανέδειξα ως εν δυνάμει και όχι απριόρι Αυτόνομο Απόσπασμα, της Αρχής που Σκέπτεται και Βούλεται στο Σύμπαν. Το εύρημα του παρόντος Αρετολογίου της Ίσιδος αποδεικνύει σ’ Εμέ, ότι καλώς λειτούργησα.

Συνιστώ στον αναγνώστη να επιστρέψει στη πρώτη σελίδα μετά το εξώφυλλο και να μελετήσει το μυστικιστικό σύμβολο που πριν χρόνια συνέθεσα και την ερμηνεία που σ’ Αυτό έδωσα … Η παρακάτω παράγραφος είναι μετάφραση επιγραφής που υπάρχει σε ένα άγαλμα της Ίσιδος.

«Εγώ, η Ίσιδα, είμαι όλα όσα έχουν υπάρξει, όσα υπάρχουν και όσα θα υπάρξουν.  Κανείς θνητός άνθρωπος δεν αφαίρεσε ποτέ το πέπλο μου.»

 

Γράψε Σχόλιο

27 αναζητήσεις. 0,304 δευτερόλεπτα.