Προοίμιο του κυρίως θέματος.
Ήταν το 1999 όταν το ερώτημα μιας φίλης, Ποιό είναι το Εγώ Ειμί ο Εν Εμή, Ευάγγελε;
Ένα λαμπρό πρωινό του καλοκαιριού, απολαμβάνοντας τη δροσιά κάποιων υπέροχων ούζων, πάνω σ’ ένα ζωντανό Ελληνικό κύμα, με ενέπνευσε.
Ποιο είναι το Εγώ Ειμί ο Εν Εμή Ευάγγελε, αντήχησε το ερώτημα μέσα στον Χώρο του Νου μου και αμέσως, σαν σε θύελλα που με κυρίευσε, σαν ακοίμητος φρουρός, σαν ο από πάντα Φύλακας άγγελός μου, σαν έτοιμο από καιρό, κάποιο άφωνο σημείο, μια υπέρλογη παρουσία που απλά υπήρχε και μου έδινε την αίσθηση ενός φύλακα αγγέλου. Σκίρτησε μέσα στον Χώρο του Νου μου συνοδευόμενη από φως. Δεν είπε Εγώ είμαι, δεν είπε Εδώ είμαι, απλά σκίρτησε σαν μετά από βαθύ ύπνο, μόνο που αυτή τη φορά το Εγώ της προσωπικότητας μου, σοφότερο από τη γνώση που με τα χρόνια κατέκτησε στη ζωή, κατάλαβε. Κατάλαβε, ότι εκείνο το άφωνο Σημείο, εκείνη η υπέρλογη παρουσία, που σε κάποια μακρινή εποχή της παιδικής μου ηλικίας μ’ έσπρωχνε να ανακαλύψω τις πραγματικές αιτίες της ανθρώπινης δυστυχίας, κάποιον άλλο φίλο τον έκανε να τρίβει με λάδι τις εικόνες των αγίων για να δει τα πρόσωπά τους. Κάποιος άλλο παιδί, σπρωγμένο από την ίδια υπέρλογη δύναμη, έβλεπε τον Παρθενώνα και προσπαθούσε να οραματισθεί το είδος της μουσικής που είχαν οι αρχαίοι. Κάποιο άγνωστο έβλεπε τον ουρανό και προσπαθούσε να καταλάβει την κίνηση των άστρων. Κάποιο άλλο να βλέπει τη θλίψη των ανθρώπων και να θέλει να την θεραπεύσει. Κάποιο άλλο ζήλευε τον καραγκιόζη και προσπαθούσε να τον μιμηθεί.
Και κάποια άλλα παιδιά, έβλεπαν τους κλέφτες τους ψεύτες τους απατεώνες, τις πόρνες, τους αγίους, τους ιερείς, τους καλλιτέχνες, τους ποδοσφαιριστές, τους πολιτικούς, τους τραπεζίτες, τους αλήτες και ονειρευόταν να γίνουν ίδια κι’ εκείνα, το καθένα στο όνειρο και το πεπρωμένο του!
Εκείνη η άφωνη υπέρλογη παρουσία, που ενοικεί μέσα σε όλα τα όντα, είναι αυτή η ίδια που τρέφει όλα τα όνειρα, όλα τα πεπρωμένα, όλες τις μοίρες, όλους τους χαρακτήρες, όλους τους δρόμους της ζωής όλων των όντων του Κόσμου. Είναι ο φύλακας άγγελος κάθε πλάσματος, κάθε ύπαρξης, κάθε ψυχής στην ολοκλήρωση του όποιου έργου της εμπνευσθεί, αφυπνιζόμενη την συγκεκριμένη ηλικία στην Ζωή. Αυτή η άφωνη φωνή και παρουσία, είναι ένα ψήγμα της υπέρτατης ψυχής του Σύμπαντος, που αποττίοι παντού και πάντα τα οφειλόμενα της Ζωής, χωρίς ανταλλάγματα.

Αυτή η υπέρλογη και Άφωνη Παρουσία είναι μέσα μας και βλέπει τα πάντα χωρίς να επεμβαίνει. Είναι μέσα μας και περιμένει την κάθε Προσωπικότητα να ολοκληρώσει το όνειρο που έπλασε στην ηλικία των 6 με 11 ετών, εμπνευσμένη και παθιασμένη να ενταχθεί στο περιβάλλον που γεννήθηκε και αφυπνίσθηκε. Είναι Εκεί και στηρίζει τις όποιες επιλογές του όποιου καλού ή κακού Εγώ μας. Γνωρίζοντας ότι δεν υπάρχει καλό και κακό. Γνωρίζει ότι αυτός είναι ο δρόμος της διττότητας που κάθε Εγώ και προσωπικότητα ή συνείδηση είναι υποχρεωμένο να ακολουθήσει προκειμένου να αυτοπροσδιορισθεί το ίδιο και να συμβάλει στην εξέλιξη της ζωής.
Είναι αυτή η ίδια υπέρλογη παρουσία που αποττίοι τα οφειλόμενα της Ζωής προς κάθε επιλογή που Εσύ και Εγώ θα κάνουμε πράξη, καλή και κακή. Διότι μόνον μέσα από καλές και κακές πράξεις και όχι με λόγια σοφά και θέσφατα θα μπορέσει το Εγώ της προσωπικότητάς μας ή, η συνείδησή μας να καταλάβει, να κατανοήσει και να ολοκληρώσει το έργο, καλό ή κακό που επέλεξε αισθαντικά εκείνη τη παιδική εποχή να ολοκληρώσει σ’ αυτόν τον πλανήτη και να ολοκληρωθεί. Κι’ αυτή η παρουσία, η υπέρλογη, η υπέρλαμπρη, η υπέρτατη, βλέπει και περιμένει υπομονετικά, όπως η Πηνελόπη, που πάντα σκέπαζε το πρόσωπό της να μην το δούνε οι μνηστήρες.
Περιμένει το Εγώ της προσωπικότητάς μας, τον εν δυνάμει εσωτερικό Οδυσσέα μας, να κατανοήσει και να δράσει, να αντιδράσει στον πόνο και τη δυστυχία που φορτώθηκε εν αγνοία του από μισάνθρωπα και απάνθρωπα ιερατεία. Τα οποία, γνωρίζοντας αυτή την ιδιότητα του Παντεπόπτη Οφθαλμού, αναθέτουν σ’ Αυτόν την ολοκλήρωση του έργου που Αυτά σχεδιάζουν, διαμορφώνοντας τα αισθήματα, τις συνειδήσεις, τους χαρακτήρες και τα όνειρα των ανθρώπων από την πρώτη τους αναπνοή στα σφαγεία των μαιευτηρίων……
Εδώ, σ’ αυτές τις δυνατότητες βρίσκεται το δείγμα και το μεγαλείο του ανθρώπου ο οποίος αυτόνομα, μπορεί να δράσει από το υπέρτατο καλό, μέχρι το υπέρτατο κακό……
Απίστευτο δεν φαίνεται; Ναι είναι απίστευτο, αλλά αυτή είναι η αλήθεια και αποδεικνύεται από την μέχρι τώρα ιστορική εξέλιξη της Ανθρωπότητας. Από τα τερατώδη εγκλήματα που έγιναν στο όνομα του Θεού, του δικαίου, της δημοκρατίας και πόσων άλλων ωραίων ιδεών και την ανενδοίαστη εμπράγματη καταστροφή της Ζωής από την οποία εκπορευθήκαμε.

Σχόλιο: Όλα τα όντα έχουν Εγώ σκέψη βούληση και συνείδηση ή προσωπικότητα και η οποία δημιουργείται από την επεξεργασία των δεδομένων της πραγματικότητας στην οποία γεννιούνται, εξελίσσονται και πεθαίνουν. Τα πληροφοριακά περιεχόμενα που υπάρχουν ως συνείδηση στη φυσική σταθερά του όποιου εγκεφάλου, δίδουν τη δυνατότητα στην πνευματική Υπόσταση της Παγκόσμιας Ύπαρξης να επεξεργασθεί τις πληροφορίες του όποιου περιβάλλοντος υπάρχει και να αποδώσει έργο (καλό και κακό), πάντοτε μέσα στα πλαίσια των δυνατοτήτων του όποιου φυσικού σώματος χρησιμοποιεί για να δράσει. «Κάθε έμβιο ον του Σύμπαντος αντιλαμβάνεται τον Κόσμο μέσα από την δική του ατομική θεώρηση πραγμάτων, μετατρέποντας το ένα και μοναδικό Σύμπαν σε μία απειρία παράλληλων Συμπάντων και συμβάντων». Κάθε τι που υπάρχει στο Σύμπαν στηρίζεται από κάτι και με την σειρά του στηρίζει κάτι άλλο. Αυτός ο Παγκόσμιος Νόμος της αμοιβαίας συνεκτικότητας, που η Κβαντική και οι Αρχαίες φιλοσοφίες περιγράψανε από παλιά, έχει καταρρεύσει στις σύγχρονες κοινωνίες μας, στη σχέση μας με τις άλλες μορφές ζωής και με τον ίδιο τον πλανήτη μας εκτενέστερα.

Και αυτό, είναι η μέγιστη ύβρις του Είδους μας προς την Ζωή που του χαρίσθηκε….

Εγώ της προσωπικότητας.

Μια ξεχασμένη σοφία του παρελθόντος λέγει.
Η συκοφαντία βλάπτει περισσότερο αυτόν που την ακούει παρά σ’ αυτό που αναφέρεται.

Αυτό το κείμενο αναφέρεται σε μια διαχρονική συκοφαντία της εξουσιαστικής Ελίτ του πλανήτη, εναντίον του ανθρώπινου Εγώ και της οντολογικής ουσίας όλων των ζωντανών πλασμάτων της Γης. Διότι το Εγώ είναι Οντωνυμία και είναι η Οντολογική Ουσία ή, η Ιδιότητα που σκέπτεται και βούλεται μέσα σε κάθε ζωντανή ύπαρξη.
Αυτή η καθολική συκοφαντία των όντων της Γαίας, ως ΜΗ έχοντα Εγώ με σκέψη και βούληση, αλλά τυφλά ένστικτα, από ένα πανίσχυρο θρησκευτικό εγωκεντρικό Εγώ, οδήγησε σήμερα την ζωή της Γης εδώ, την κρισιμότερη καμπύλη της. Την μετάλλαξη του DNA της.
Βεβαιωμένο από τις φυσικές επιστήμες είναι, ότι το Σύμπαν δρα σαν μια αιώνια ακριβή μηχανή σύνθεσης χημικών στοιχείων, που δύναται, κάτω από την εποπτεία μια άγνωστης νοημοσύνης και που μόλις τώρα άρχισε να ανιχνεύεται από την ανθρώπινη διάνοια,
να συνθέτει χημικά στοιχεία Ζωής στο διηνεκές του. Αυτό που είναι γνωστό και δυναμικά φανερό είναι το αναμφισβήτητο γεγονός ότι το ανθρώπινο Εγώ, με Σκέψη και Βούληση, επεξεργάζεται το σύνολο των Ιδεών και της Ύλης του Σύμπαντος.

Επιθυμώ να ξεκινήσω με την δήλωση ότι κάθε έννοια περί Εγώ και Υποσυνειδήτου στους πολιτισμούς του πλανήτη μας, είναι συνειδητά διαστρεβλωμένη, συκοφαντημένη, παρερμηνευμένη και αποκεκριμένη από κάθε μορφή πολιτικής, επιστημονικής και θρησκευτικής εξουσίας. Και τούτο, διότι η εξουσιολαγνεία της όποιας εξουσίας, έχει την ανάγκη δούλων να την υπηρετεί και οι δούλοι δεν πρέπει να έχουν Εγώ.
Αυτό που μπορώ να συστήσω στον αναγνώστη είναι, να διαβάσει ψύχραιμα αυτό το κείμενο αρκετές φορές, και στην συνέχεια, συγκρίνοντας την περιγραφόμενη ιδέα περί Εγώ με την δική του ή την τρέχουσα, να επιλέξει την συμφερότερη άποψη για τον Εαυτό του και μόνον.
Διότι ο Εαυτός μας είναι το πολυτιμότερο πράγμα που κατέχουμε στη ζωή και αν ΔΕΝ έχουμε ορθή κατανόηση του Εαυτού μας, σημαντικό μέρος του οποίου είναι και το Εγώ μας, σε κάποιο σημείο της διαδρομής μας, συνήθως αργά, ανακαλύπτουμε ότι πήραμε λάθος δρόμο και καταθλιβόμαστε. Ειδικά, όταν ΔΕΝ μπορούμε να αλλάξουμε ζωή.

Τι είναι το Εγώ;

Το Εγώ είναι το έμφυτο πνευματικό μέρος ή ιδιότητα κάθε ζωντανού πλάσματος και είναι εντεταλμένο από τον Ουρανό όταν αναδυθεί στην οποιαδήποτε σάρκα, να υπηρετεί την επιβίωση του σώματος που υπάρχει και την εξέλιξη της ζωής, που η σάρκα διαισθητικά καθοδηγεί. Είναι δε εφοδιασμένο, προκειμένου να επιτύχει τον σκοπό του με σκέψη και βούληση. Δεν δύναται να υπάρξει και εξελιχθεί οποιοδήποτε είδος Ζωής στο Σύμπαν χωρίς ένα Εγώ που σκέπτεται και βούλεται να την υπηρετεί.
Αυτή η καθ’ όλα σωστή λογική περιγραφή, αναδεικνύει την τριαδική ιδιότητα του Εγώ-Σκέψη-Βούληση ως Αιώνια Δημιουργική Αρχή του Σύμπαντος, και αυτό το Εγώ που μόλις τώρα περιγράφηκε είναι μια Αποκάλυψη που αν κατανοηθεί από όλους Εμάς, δύναται να αλλάξει τα πάντα στον πλανήτη, με πρώτο τον Εαυτό μας.
Διότι από Αυτόν ξεκινά η κατανόηση του Εαυτού και του Κόσμου μας.
Υποστηρίζω δε αυτή την άποψη ως φυσική και αντικειμενική πραγματικότητα με το εξής παράδειγμα: Το Σύμπαν είναι ένας μηχανισμός διαρκούς δημιουργίας και καταστροφής Κόσμων. Αυτή τη στιγμή εκατομμύρια Κόσμων σε όλες τις διαστάσεις μικρές και μεγάλες δημιουργούνται και καταστρέφονται ταυτόχρονα. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και μέσα στο σώμα μας. Το ίδιο συμβαίνει και ως αποτέλεσμα του δικού μας έργου πάνω στη Γη.
Είμαστε Συνδημιουργοί του Σύμπαντος και το σύνολο του Έργου μας το αποδεικνύει.
Και όλο αυτό το έργο που έχουμε κτίσει, καλό και κακό είναι αποτέλεσμα του δικού μας Εγώ, της δικής μας σκέψης και της δικής μας βούλησης.

Αυτή η Δημιουργική τριαδική αρχή του Εγώ-Σκέψη-Βούληση που μόλις τώρα κατετέθει έχει δυο μορφές εκδήλωσης, την ευφυή και την αντανακλαστική.
Το σύνολο της Ζωής στο Σύμπαν ξεκινά με την ενεργειακή αντανακλαστική ένωση των χημικών στοιχείων που ξεκινούν υπακούοντας στην αντανακλαστική ηλεκτροδυναμική αρχή των αντιθέτων και η οποία συμβάλει να κτισθούν οι χημικές βάσεις της ζωής.
Στην συνέχεια περνάμε στην αντανακλαστική αυτογένεση των μικροοργανισμών που παίζουν τον πρώτο σημαντικό ρόλο στην δημιουργία και τέλος φτάνουμε στον δικό μας γνωστό κόσμο της διττότητας στον οποίο εμφανίζεται η Ευφυής νοημοσύνη να συνδράμει την αντανακλαστική του Σύμπαντος.
Βάσει της Ευφυούς αρχής, η οποία ξεκίνησε στον πλανήτη μας πριν από πεντακόσια εκατομμύρια χρόνια, με την εμφάνιση των Ευκαριοτών βακτηριδίων και τα οποία, μέσω του Ορφικού Θεού Έρωτα άρχισαν να ανταλλάσουν τα γονίδια τους. Καλώντας ταυτόχρονα και την Θεά Ανάγκη να προστρέξει σε βοήθειά τους. Τότε, ο Θείος Έρως και η Θεία Ανάγκη, από κοινού συνεργαζόμενοι, άναψαν την πανίσχυρη φωτιά του Έρωτα και άρχισαν με ηδονή, αγάπη και σεβασμό να συμβάλλουν στην εξέλιξη της ζωής. Σήμερα βρισκόμαστε εδώ, στο επόμενο ΑΦΥΣΙΚΟ ή ανθρωποποίητο σκαλοπάτι εξέλιξης της ζωής, το οποίο εντέχνως και εν αγνοία μας, μέσα από ποταμούς αίματος ψεύδους και βίας σε κάθε μορφή της ζωής του πλανήτη, προετοιμάσθηκε.

Τι είναι το Εγώ και τι η Προσωπικότητα ή, Συνείδηση.
Το Εγώ είναι το αιώνιο θείο στοιχείο, το οποίο με σκέψη και βούληση συμβάλει στην εξέλιξη και επιβίωση του οποιουδήποτε πλάσματος εντός του οποίου αφυπνίζεται. Και το οποίο Εγώ, εν δυνάμει και όχι απριόρι αυτεξούσιο, μέσω του παγκόσμιου νόμου της Ταύτισης, ταυτίζεται με το σώμα που καλείται να υπηρετήσει και γίνεται ένα μαζί του υπηρετώντας τις ανάγκες του, οι οποίες εκδηλώνονται αισθαντικά.
Το σώμα μας είναι το δένδρο της ζωής το οποίο μέσω των αντίθετων αισθήσεων του πόνου και της ηδονής συμβάλει στον αυτοπροσδιορισμό του Εγώ στο γίγνεσθαι του Κόσμου. Εγώ χωρίς σώμα είναι αιθέρας.
Οι δυνατότητες του Εγώ-σκέψη-βούληση είναι άπειρες αλλά όλα εξαρτώνται από τις κατασκευές του εκάστοτε εγκεφαλονευρικού συστήματος και του τρόπου λειτουργίας εντός του φυσικού περιβάλλοντος που υπάρχει. Ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι ο τελειότερος Κβαντικός υπολογιστής όλων των πλασμάτων της Γης και αναδεικνύει απριόρι τον άνθρωπο, Συνδημιουργό του Κόσμου. Ο άνθρωπος επεξεργάζεται το σύνολο της ύλης και των ιδεών του Σύμπαντος, σημειώνοντας, πως οι Ιδέες είναι η μοναδική τροφή των Θεών.
Στην παρούσα δοσμένη πραγματικότητα όλα εξαρτώνται από το επίπεδο παιδείας του Εγώ που χρησιμοποιεί τον Κβαντικό Υπερυπολογιστή. Ένα νήπιο θα αποδώσει τα του νηπίου και ένας σοφός τα της σοφίας του. Αλλά σοφία χωρίς ευφυΐα είναι πάντα παπαγαλία και ευφυΐα χωρίς σοφία οδηγεί πάντα στην τραγωδία.

Τι είναι η Προσωπικότητα ή, η Συνείδηση.

Θυμάμαι κάποτε στο παρελθόν, εμείς οι πληβείοι, θέλοντας να χαρακτηρίσουμε την ποιότητα κάποιου καλού ή κακού ανθρώπου, χρησιμοποιούσαμε την λέξη συνείδηση, λέγαμε ότι π.χ. ότι αυτός έχει συνείδηση ή ότι είναι συνειδητοποιημένος άνθρωπος, ενώ για κάποιον απατεώνα ή φαύλο τον χαρακτηρίζαμε ασυνείδητο. Η έννοια της λέξης συνείδηση στο παρελθόν και με την συμβολή μεγάλων ψυχιάτρων ήταν συνδεδεμένη με κάτι πνευματικό ή υπερβατικό. Όπως αυτοσυνείδηση, υπερσυνείδηση, υποσυνείδηση, κοσμική συνείδηση, συλλογική συνείδηση, συλλογική υποσυνείδηση και διάφορα άλλα ονόματα που έφεραν και αφειδώς διένειμαν οι διάφοροι Ανατολικοί και νέοι δάσκαλοι της Νέας Εποχής.
Θύμα και εγώ αυτής της φαυλότητας που ξεκίνησε την δεκαετία του 1970 ταλαιπωρήθηκα αρκετά και πλήρωσα επίσης αρκετά επώδυνα τα διάφορα παραμύθια, μέχρι την εποχή που ανακάλυψα το Νήμα της Αριάδνης και ξετυλίγοντάς το αργά βγήκα από τον Λαβύρινθο για να δύναμαι σήμερα εδώ να καταθέσω μια αλήθεια που μπορεί να συμβάλει στην εύρεση και της δικής σας αλήθειας.

Και το συμπέρασμά μου είναι, ότι ο σύνολο των αισθητών και νοητικών εντυπώσεων που έχουν νοηματοδοτηθεί από το Εγώ κάθε όντος και οι οποίες, καταχωρημένες στις μνήμες του εγκεφαλονευρικού του συστήματος, χρησιμεύουν ως σημείο αναφοράς κάθε δράσης του, ΕΙΝΑΙ η Συνείδηση και Προσωπικότητά του!!
Κάθε συνείδηση ή προσωπικότητα είναι απόρροια του Εγώ που με σκέψη και βούληση την δημιούργησε, δρώντας και αντιδρώντας δυναμικά στα ερεθίσματα του όποιου περιβάλλοντος βρίσκεται, στην ζούγκλα ή την πόλη. Και κάτι σημαντικό, η προσωπικότητα και συνείδηση, περιέχουν το είδωλο του αισθαντικού βιώματος του ΕΙΜΑΙ. Το αυθεντικό βίωμα του ΕΙΜΑΙ βρίσκεται στο Εγώ, όταν συνειδητοποιήσει ότι Αυτό Είναι, ο δημιουργός των πάντων!! Όπως ΔΕΝ υπάρχουν δυο ίδια σώματα, με τις ίδιες βιοχημικές δράσεις και αντιδράσεις, έτσι ΔΕΝ δύνανται να υπάρχουν και δυο ίδιες συνειδήσεις ή, προσωπικότητες! Το Ένα, από το οποίο απορρέει κάθε γνώσει, νόημα και αριθμός είναι το Εγώ.

Στον άνθρωπο, η πρώτη αντανακλαστική εκδήλωση του Εγώ του, εμφανίζετε κατά την διάρκεια της ενδομητρίου ζωής, όταν γύρο στον πέμπτο μήνα της κύησης, κάποιος θόρυβος, κάποια κίνηση του μητρικού σώματος, κάποιο τυχαίο αίτιο, προκαλεί τις πρώτες γνωστές κλωτσιές των εμβρύων στον αμνιακό σάκο των Μητέρων.
Αυτό το Εγώ Είναι, που μετά τις πρώτες δυνατές κλωτσιές, αρχίζει να αποταυτίζεται σταδιακά από το βίωμα της ενότητας ή Ενάδας της ενδομητρίου μακαριότητας, χωρίς έκτοτε να την λησμονεί ποτέ και αρχίζει να εξελίσσεται ως ανεξάρτητη διασκεπτική και βουλητική οντότητα, αντιδρώντας αντανακλαστικά στις εντυπώσεις και δράσεις της ενδομήτριας κατ’ αρχήν και εξωμήτριας ζωής αργότερα.
Η αρχική ενδομήτρια μακαριότητα των πρώτων πέντε μηνών, είναι βαθιά εδραιωμένη στις μνήμες του εγκεφαλονευρικό συστήματος κάθε θηλαστικού και είναι το ζητούμενο κάθε Εγώ, κάθε όντος, στην εξωμήτρια ζωή.
Είναι η ίδια ενδομήτρια μακάρια ανάμνηση που οδηγεί τις μετενσαρκώσεις και είναι η ίδια που στηρίζει τη Ζωή, υπενθυμίζοντας διαρκώς, χωρίς να επεμβαίνει εμπράκτως, έναν χαμένο παράδεισο που μας περιμένει. Απέναντι στην καθημερινή κόλαση της βίας, της δυσαρμονίας και της άγνοιας, που καθημερινά το απάνθρωπο πολιτιστικό μας μοντέλο επιβάλει.

Γεννιόμαστε να αγαπάμε και όχι να μισούμε, δήλωσαν οι Αρχαίοι μας δάσκαλοι!!
Και αυτό το θετικό αισθαντικό βίωμα είναι βαθιά εδραιωμένο στο DNA και τις αρχαϊκές μνήμες της ενδομητρίου ζωής κάθε θηλαστικού!
Είναι επιστημονικά αποδεδειγμένο ότι η ανάπτυξη ενός γονιμοποιημένου ωαρίου σε έμβρυο, συντελείται μέσα σε ένα απομονωμένο από εξωτερικές επιδράσεις χώρο που ονομάζουμε Μήτρα. Είναι επίσης τεκμηριωμένο ότι αυτό το περιβάλλον ανάπτυξης, παρέχει τα πάντα με μια μακάρια πληρότητα, από την οποία απουσιάζει κάθε αντίσταση και η οποία πληρότητα καλύπτει όλες τις ανάγκες του εμβρύου. Αυτή η περίοδος μακαριότητας καλύπτει όλο τον χρόνο ανάπτυξης των αισθητηρίων οργάνων του φυσικού σώματος, που ολοκληρώνεται τον πέμπτο μήνα της κύησης και η οποία μακάρια λειτουργία του διακόπτεται για πρώτη φορά με την πρώτη κλωτσιά στον αμνιακό σάκο….
Ερωτήματα: Έχει το έμβρυο των πέντε μηνών, μέσα στην μήτρα της Μητέρας του, λογική σκέψη; ΌΧΙ είναι η βέβαιη απάντηση!!
Έχει το έμβρυο βιωματική αισθαντική εμπειρία και ανάμνηση της ενδομητρίου μακαριότητας; Αναμφισβήτητα Έχει, και η πρώτη κλοτσιά που δίδει στον αμνιακό σάκο της Μητέρας του, είναι η αντανακλαστική αντίδραση στην άγνωστη παρεμβολή εξωτερικού ερεθίσματος, που αφ’ ενός διακόπτει την μακαριότητα και αφ’ ετέρου ενεργοποιεί την αίσθηση-συναίσθηση του Δέους και Φόβου. Μέχρι την επίσης αισθαντική και όχι λογική κατανόηση της αιτίας του φόβου και του δέους του. Γι αυτό και μετά το πρώτο δυνατό λάκτισμα, σταδιακά η ένταση των λακτισμάτων υποχωρούν, μέχρι που σταματούν τελείως στον έβδομο περίπου μήνα της κύησης.
Αυτό δείχνει ότι το έμβρυο έχει εξοικειωθεί με τους θορύβους του περιβάλλοντός του και αισθάνεται ασφαλές. Έχει δηλαδή το έμβρυο αποκτήσει αισθαντική και όχι λογική επίγνωση των ηχητικών και άλλων ερεθισμών του περιβάλλοντος που η μητέρα του βρίσκεται και δεν κλωτσά πλέων. Γι’ αυτό και όταν το νεογέννητο παιδί, όσο ανήσυχο κι αν είναι μετά τον τοκετό, μόλις τοποθετηθεί στο αυτοκίνητο της οικογένειας ησυχάζει αμέσως, επιστρέφοντας μέσω της ανάμνησης των δονήσεών του στην ενδομήτρια μακαριότητα.
Αυτή η διαπίστωση αποδεικνύει την δυνατότητα του Εγώ να επιστρέφει στην αρχική πηγή μακαριότητας στην οποία και αφυπνίσθηκε.
Και αυτό είναι το απέραντο και αποκεκριμένο μυστικό όλων των θρησκευτικών και δήθεν δασκάλων αλλά και πολιτικών εξουσιαστικών δομών του πλανήτη. Αυτή η δυνατότητα επιστροφής του Εγώ της προσωπικότητας, στην αρχική μακάρια ενότητα της ενδομητρίου ζωής, αποδεικνύει θαυμάσια αφ’ ενός την δυνατότητα των εξωσωματικών εμπειριών αλλά και το πανέξυπνο και παγκοσμίως δόλιο θρησκευτικό παραμύθι όπως και το σύνολο του εγκληματικού παιγνιδιού που παίχτηκε και παίζεται εις βάρος της Ανθρωπότητας αιώνες τώρα, στο όνομα Θεών, διαβόλων, παραδείσων και κολάσεων.
Όπου, με τα διάφορα μεταφυσικά και φυσικά ματζούνια, δολώματα και χάντρες αξιωμάτων, αγίων, πεφωτισμένων, μυστικών, φανερών και απόκρυφων δήθεν αληθειών, οι εξουσίες, οι από πάντα κατέχοντας την αλήθεια, οδήγησαν ανενδοίαστα μέσα από ποταμούς αίματος και θλίψης την Ανθρωπότητα σήμερα εδώ. Στο έσχατο σκαλοπάτι.

Από την συγκεκριμένη στιγμή του πρώτου λακτίσματος, αρχίζει από το αφυπνισμένο Εγώ η εδραίωση της υποσυνειδήτου και συνειδητής αισθαντικής αντανακλαστικής δράσης αντίδρασης του εγκεφαλονευρικού συστήματος και η οποία διαρκώς εμπλουτιζόμενη, συνοδεύει κάθε θηλαστικό μέχρι τον θάνατό του!! Αυτή η πρώτη περιγραφή του αντανακλαστικά δρώντος εγκεφαλονευρικού συστήματος, αναδεικνύει ένα θεμελιώδες αξίωμα, το αξίωμα του υποσυνειδήτου και το οποίο αξίωμα η επίσημη ψυχιατρική απέρριψε με το δόλιο αιτιολογικό ότι τα περιεχόμενα του υποσυνειδήτου ΔΕΝ έχουν λογική ακολουθία!! Και λογικά είναι μεν ορθό το επιχείρημα αλλά μισό και φαύλο, διότι η ΜΗ λογική ακολουθία και η οποία εντέχνως μέσω των ΜΜ Εξαχρείωσης κτίζει το υποσυνείδητό μας σήμερα, είναι Αντανακλαστική, είναι νομοτελειακή και βάση αυτής της αντανακλαστικής νομοτέλειας, δύναται η συμπεριφορά μας να προγραμματιστεί και να ελεγχθεί, από ένα αυθάδες και λογικό Εγώ, που γνωρίζει πως να δρα υπέρ του Εγωκεντρικού του συμφέροντος!! Ο νόμος των εξηρτημένων αντανακλαστικών του Παβλώφ περιγράφει θαυμάσια την υφιστάμενη δυνατότητα προγραμματισμού!

Το Εγώ της προσωπικότητας κάθε ανθρώπου, αφυπνίζεται την εποχή της εφηβείας, όταν το έφηβο άτομο, σε ολοκληρωτική άγνοια του Εαυτού του ευρισκόμενο και κάτω από την πανίσχυρη πίεση των ενστίκτων του Έρωτα και των υποσυνείδητων απαιτήσεων του σώματός του. Προσπαθεί απεγνωσμένα να κατανοήσει το παράφρον περιβάλλον που βρίσκεται και να ενταχθεί σ’ Αυτό λογικά, αγνοώντας ολοκληρωτικά και τον λογικό Εαυτό του και την αντανακλαστικότητα του φυσικού του σώματος που το βάρβαρο, βίαιο, ανήθικο και ασεβές περιβάλλον στο οποίο καλείται να ενταχθεί, έχει διαστρεβλώσει. Και αυτή η ολοκληρωτική άγνοια έχει τεράστιο κόστος ευδαιμονίας στην ζωή του πολιτισμένου ανθρώπου και λέγω πολιτισμένου, διότι ο σημερινός άνθρωπος της μεγαλούπολης Ζει, σύμφωνα με την δοσμένη πραγματικότητα στο απόλυτο ψεύδος.
Το ψεύδος ενός απόλυτα ελεγχόμενου ασεβούς, εγωκεντρικού και βάρβαρου πολιτισμού, που ο ίδιος άνθρωπος, σωστά καθοδηγούμενος από πανίσχυρες και απάνθρωπες διάνοιες, χάριν της δημιουργικής πνοής που ο Ουρανός τον προίκισε, ο ίδιος έκτισε.

Σύμφωνα με τον Φρόϋντ, πατέρα της ορθής Ψυχο-Ιατρικής επιστήμης αρχές του 1900, το Εγώ, είναι ο ενσυνείδητος Εαυτός του παρόντος, «του κάθε διαφορετικού παρόντος», από την εποχή της γέννησης μέχρι τον θάνατο. Άλλο Εγώ είχαμε νήπια, άλλο παιδιά, άλλο έφηβοι, άλλο ενήλικοι, άλλο τώρα και είναι σίγουρο ότι άλλο Εγώ θα έχουμε αύριο. Αυτό το Εγώ της προσωπικότητας, κατά τον Φρόυντ πάντα, βρίσκεται μόνιμα κάτω από την επίδραση και παρορμήσεων του Εκείνου, που ο Φρόϋντ ονομάζει Υποσυνείδητο. Και νοείται, σύμφωνα με την παρούσα περιγραφή ως οι ΜΗ νοηματοδοτημένες αντανακλαστικά λειτουργούσες εντυπώσεις του εγκεφαλονευρικού μας συστήματος…..
Και τέλος το Υπέρ-Εγώ, που νοείται ως το εκάστοτε πολιτιστικό μοντέλο, το οποίο εκφράζει και επιβάλει τους θεσμούς, τα ήθη, τα έθιμα και τους εθισμούς που περιέχει και καθυποβάλει στα μέλη του. Σημειώστε ότι το Υπέρ-Εγώ, είναι το πολιτιστικό μοντέλο στο οποίο γεννηθήκαμε και ζούμε, όπως δήλωσε ο Φρόϋντ και ΟΧΙ ο Εγωκεντρικός Εαυτός, ο οποίος μέσα στα πλαίσια μιας διαρκούς αίσθησης ανασφάλειας και ανεπάρκειας που το Εγώ του βιώνει, εξ αιτίας μιας ανεπαρκούς και πρόστυχης παιδείας, προσπαθεί απεγνωσμένα να εντάξει τα πάντα κάτω από τον έλεγχο και την επικυριαρχία του.

«Περσόνα είναι η Μάσκα που παλαιότερα οι ηθοποιοί χρησιμοποιούσαν στο θέατρο για να κρύψουν το πραγματικό τους πρόσωπο».
Οι σημερινές Περσόνες ή προσωπικότητες, που εν αγνοία μας σήμερα παθιασμένα κτίζουμε, προκειμένου να βιώσουμε την υπαρξιακή μας οντότητα μέσω αυτών και που κρύβουν την πραγματική ουσία του άγνωστου Είναι μας, είναι οι περιουσίες μας, τα πτυχία μας, τα επιστημονικά και πολιτιστικά μας επιτεύγματα και το σύνολο του πολιτισμού μας που κρύβει το αίολο, ανεκπαίδευτο και εν αγνοία ευρισκόμενο πραγματικό μας πρόσωπο ή Εγώ και το οποίο, μέσω του Παγκόσμιου Νόμου της Ταύτισης, βρίσκεται μόνιμα κάτω από την εποπτεία της όποιας περσόνας ή προσωπικότητας υιοθετεί και είναι ταυτισμένο.
Ερώτημα: Γιατί το Εγώ μας είναι αίολο και ανεκπαίδευτο; Διότι είναι ανεκπαίδευτο ως προς την κατανόηση του Εαυτού του και όχι ως προς τον Κόσμο.
Και αυτή η άγνοια του Εαυτού Εγώ, είναι η μέγιστη απώλεια, διότι μοιραία οδηγεί στην δούλωση του ιδίου Μέγιστου Εγώ, στην ιδεολογία, την τέχνη ή την επιστήμη που θα επιλέξει για να αυτοπραγματωθεί.
Θα επιλέξει γίνει δηλαδή γιατρός, δικηγόρος, χημικός κ.τ.λ. προκειμένου να γίνει αυτό που αισθάνεται ότι του λείπει, ο Εαυτός του και στην οποία επιλογή επενδύει τις περισσότερες φορές το προσωπικό του όνειρο. Αγαθό ή χυδαίο!
Αλλά ουδόλως αυτή η βασική ανάγκη ικανοποιείτε με το οποιοδήποτε πτυχίο ή επάγγελμα και τούτο, διότι στην ταύτιση με ένα πτυχίο, ο Εαυτός διαθέτει την δημιουργική του ενέργεια στο πτυχίο που κάποιοι άλλοι αθέατα διαχειρίζονται και όχι στις πραγματικές ανάγκες του Εαυτού, που είναι δράση υπέρ της αγάπης και όχι υπέρ του τραπεζικού μας λογαριασμού που θα θρέψει τα μάταια όνειρά μας.
Όταν ένας άνθρωπος έρθει στον Εαυτό του το Σύμπαν είναι απέναντί του έτοιμο να τον υπηρετήσει σε κάθε έργο, καλό και κακό. Όταν δεν είναι ο Εαυτός του, αναλώνεται μέσα σε μια διαρκεί ανακύκλωση ξένων ιδεών και ύλης, χωρίς δικό του σκοπό, υπηρετώντας μάταιες ελπίδες και αλλότρια όνειρα. Αυτή είναι η πραγματική σκλαβιά του σημερινού ανθρώπου, ο οποίος εντέχνως και εν αγνοία του, παραδίδεται σε κάθε δολίως δοσμένη ηδονή θανάτου ή απόλαυσης, ευρισκόμενος πάντα μέσα σε έναν κυκλώνα απραγματοποίητων ονείρων και δολίων υποσχέσεων.

Αυτό το Εγώ, το κατακερματισμένο, το πονεμένο, το σε ολοκληρωτική άγνοια ως προς τον Εαυτό του ευρισκόμενο, Είναι που κτίζει επιστήμες, θρησκείες, πολιτισμούς και το σύνολο του ανθρώπινου έργου πάνω στον πλανήτη. Καλού και κακού, πολιτισμένου και απολίτιστου και πάντα κάτω από την καθοδήγηση αυτών που γνωρίζουν την σωστή διαχείρισή του, ρυθμίζοντας ευφυώς τα αισθαντικά προγράμματα του φυσικού του σώματος!

Βλέπε προοίμιο.

Υποσυνείδητο.

Το Υποσυνείδητο ΔΕΝ έχει Σκέψη και Βούληση, λειτουργεί αυτόνομα και αντανακλαστικά, είναι εδραιωμένο στο εγκεφαλονευρικό μας σύστημα και η συμπεριφορά του δεν έχει καμία λογική ακολουθία. Περιλαμβάνει την βάση του προγράμματος της εκάστοτε ερωτικής συμπεριφοράς που το πολιτιστικό του μοντέλο θα εδραιώσει στην συμπεριφορά του σώματός του. Την βάση της φυσικής διαδικασίας του τοκετού που προσβάλλεται βάναυσα στα μαιευτήρια και τέλος την βασική διαδικασία του θανάτου, που στο φυσικό περιβάλλον ολοκληρώνεται άμεσα με μια άφθονη εκροή ενδορφινών από τον αδένα υπόφυση και μια αισθαντική μακαριότητα που σε τίποτε δεν διαφέρει από την της ενδομητρίου ανάμνησης.
Ο Φρόϋντ το ονόμασε υποσυνείδητο και τα περιεχόμενα του είναι αποκλειστικά αισθαντικά λειτουργώντας αντανακλαστικά…
Το υποσυνείδητο έχει άμεση σχέση με τις βιωματικές εμπειρίες ηδονής και πόνου του σώματος και οι οποίες αισθαντικές αναμνήσεις εδραιώθηκαν σ’ αυτό χωρίς να νοηματοδοτηθούν από την οποιαδήποτε παιδεία του Εγώ.
Και αυτό συμβαίνει μέχρι την ηλικία των είκοσι ετών.
Μετά τα είκοσι η προσωπικότητα ή συνείδηση του ατόμου, είναι ένα μίγμα ανεπαρκούς αισθαντικής παιδείας και επίσης ανεπαρκούς λογικής γνώσης, που σύμφωνα με τα δεδομένα της εποχής και τις αυτόνομες, άγνωστες και εκχυδαϊσμένες βιωματικές εμπειρίες ερωτικού περιεχομένου που έχουν εδραιωθεί στο σώμα του, θεμελιώνουν μια μόνιμη πηγή θλίψης στο σώμα από την οποία ελάχιστα άτομα δύνανται να διαφύγουν..
Η λειτουργία του υποσυνειδήτου, υπόκειται σε έλλογο προγραμματισμό, ο οποίος υποβάλλεται και επιβάλλεται από την πρώτη αναπνοή μας στο σφαγείο του μαιευτηρίου και τελειώνει μετά την κόλαση της εφηβείας γύρο στα είκοσι. Αυτή τη χρονική περίοδο, κτίζεται η οντολογική ουσία του ανθρώπου που είναι συναισθηματικής φύσης. Δεν αλλάζει στην υπόλοιπη Ζωή του, όποια κι’ αν είναι αυτή, δούλου ή αφέντη. Εξιδανικεύεται μόνον,
η εξιδανίκευση μεταμορφώνει τα πάντα, ακόμη και το Μέγιστο Κακό.
Και εξιδανίκευση είναι η συνειδητή αναγνώριση του λάθους και η σωστή διόρθωσή του.

Αυτός ο υποσυνείδητος προγραμματισμός, αισθητικός και συναισθηματικός, υποβάλλεται και επιβάλλεται από το πολιτιστικό μοντέλο στο οποίο γεννηθήκαμε μέσω ηθών, εθίμων και εθισμών και αδιαφορεί τελείως για το επίπεδο ευδαιμονίας η δυσαρέσκειας που συνοδεύει.
Είναι πανίσχυρος και δεν έχει καμία σχέση με τις ιδέες, τα θεωρήματα και τα θέλω του Εγώ της προσωπικότητας και με το οποίο είναι σε διαρκεί εμφύλιο πόλεμο. Είναι η Ζώσα αισθαντική οντότητα του σώματος, είναι πανίσχυρη διότι ανήκει στην προγενέστερη θεμελιώδη μορφή ζωής και είναι σκέτη σάρκα, αντανακλαστικά λειτουργούσα. Όλα τα αισθητικά ερεθίσματα ηδονής ή πόνου, που προκύπτουν από την εύρυθμη ή άρρυθμη λειτουργία αυτής της αντανακλαστικά λειτουργούσας σάρκας καθορίζοντας την καθημερινή αισθητική μας διάθεση, νοηματοδοτούνται από το Εγώ της προσωπικότητας και προσλαμβάνουν την Ζώσα και ενεργητική ορμή του. Κάθε θηλαστικό που γεννιέται είναι άγιο, μακάριο και αγαθό, όλα τα υπόλοιπα είναι αποτέλεσμα παιδείας, ηθικής ή ανήθικης……

Ερωτοαπαντήσεις που μπορούν να βοηθήσουν στην κατανόηση του τι είναι και πως σχηματίζετε το υποσυνείδητο.

Σημείωση: Η υγιής ή νοσηρά κατάσταση του σώματος είναι αυτή που καθορίζει αποφασιστικά την ποιότητα βιώματος και δράσης της προσωπικότητάς μας. Ο εκ της Δημιουργίας δοσμένος ρόλος του Εγώ στη ζωή, είναι να συμβάλει στην επιβίωση του σώματος. Το δε σώμα, περιλαμβάνει το δικό του αυτόνομο Αρχέτυπο επιβίωσης και αναπαραγωγής, έχοντας μεγάλη ικανότητα προσαρμογής σε ποικίλες περιβαλλοντολογικές και ψυχολογικές συνθήκες.

Ερώτημα: Κατά τη διάρκεια της κύησης, υπάρχει ενστικτώδης αισθαντική αντίδραση του εμβρύου ή λογική νοημοσύνη;
Απάντηση: Υπάρχει ενστικτώδης αισθαντική αντίδραση και καθόλου λογική.

Το ακόλουθο ερώτημα δεν ετέθει ποτέ:
Κατά την διάρκεια του τοκετού. Το γυναικείο σώμα, υπακούει στη λογική προσωπικότητας της τεκούσης ή την αυτόνομη αντανακλαστική λειτουργία του σώματός της; Απάντηση: Την αντανακλαστική του σώματος. Και τούτο, διότι το Εγώ της τεκούσης αποσύρει ολοκληρωτικά τα θέλω του και παραδίδει το σώμα ολοκληρωτικά στον φυσικό Νόμο διαιώνισης της ζωής. Η Δημιουργία ποτέ δεν θα άφηνε την σημαντικότερη πράξη ζωής, έξω από τον έλεγχό της. Η παραβίαση αυτής της φυσικής διαδικασίας τοκετού μέσω της μαιευτικής επιστήμης μετά το 1948, με το άμεσο κόψιμο της ομφαλίδας, την χρήση της επισκληρίδιας νάρκωσης τελευταία και το από παλαιά πέταγμα του νεογέννητου ανθρώπου στον καιάδα του βρεφικού θαλάμου, μακριά από την θαλπωρή της μητέρας του. Οδήγησε στη σημερινή πληθώρα των παντός είδους οργανικών και ψυχικών ασθενειών, τον πλούτο των φαρμακευτικών εταιριών και τη δηλητηρίαση της ζωής του πλανήτη γενικότερα.
Ο φυσικός τοκετός είναι ένας αυθεντικός ουράνιος χορός του γυναικείου σώματος, ο οποίος, μέσα από μια διαδικασία πόνου και ηδονής που αναδεικνύει το σθένος της μητέρας, τελειώνει με μια τελευταία εξώθηση πόνου, συνοδευόμενη από ένα αίσθημα μεγαλείου, αυτοπραγμάτωσης και απέραντης χαράς. Η πρώτη αναπνοή και η αγκαλιά της μητέρας είναι τα ο Α και το Ω στο ξεκίνημα κάθε νέας ζωής, της μητέρας και του παιδιού.
Η απόσυρση του Εγώ που προανέφερα συμβαίνει δυο ακόμα φορές. Μια κατά την διάρκεια ερωτικής εκστατικής εμπειρίας και δεύτερη στο πρώτο σκαλοπάτι του επέκεινα, όταν το Εγώ οράτε το αντίδωρο της δημιουργίας στο επερχόμενο νέο ταξίδι του.

Ερώτημα: Τους πρώτους δώδεκα μήνες, το νήπιο έχει αισθαντική επικοινωνία με το περιβάλλον του ή λογική; Σίγουρα αισθαντική, δηλαδή αντανακλαστική ή ενστικτώδη!!

Μετά τους δώδεκα μήνες, το νήπιο αλληλοεπιδρά αισθαντικά ή λογικά με το περιβάλλον του; Σίγουρα αισθαντικά, δηλαδή αντανακλαστικά!!

Όταν μετά τους δώδεκα μήνες το νήπιο αρχίζει να χρησιμοποιεί τα χέρια και τα πόδια του, το κάνει λογικά ή ενστικτωδώς; Σίγουρα ενστικτωδώς ή αντανακλαστικά.

Όταν εμείς οι ενήλικες, προσπαθούμε να διδάξουμε στα νήπια πώς να περπατήσουν και να χρησιμοποιήσουν τα χέρια τους, το κάνουμε λογικά ή ενστικτωδώς; Σίγουρα λογικά!

Ερώτημα: Η λογική μας παρέμβαση ΔΕΝ είναι μια αυθαίρετη επέμβαση στην αντίστοιχη Αρχετυπική λειτουργία του σώματος;
Σχόλιο: Το Αρχέτυπο της όρθιας στάσης είναι αυτό που θα ενσωματώσει την ορθή πορεία προσαρμογής του εγκεφαλονευρικού συστήματος και τον σκελετό στη βαρύτητα, την ισορροπία και την κίνηση του σώματος στο εκάστοτε περιβάλλον που το νεογέννητο πλάσμα θα εμφανισθεί. Διαφορετικά θα περπατήσει ένα παιδί στη ζούγκλα, διαφορετικά στο διαμέρισμα, διαφορετικά στο χωριό, διαφορετικά με ανατομικά παπούτσια, διαφορετικά ζώντας με ζώα και διαφορετικά το διαρκώς υποβοηθούμενο από τρίτους παιδί…
Όταν το Αρχέτυπο της όρθιας στάσης δεχθεί σωστή προσαρμογή, ο άνθρωπος κινείται όπως οι θεοί..

Ερώτημα: Ένα νήπιο, από την ηλικία των δέκα πέντε μηνών που έχει αρχίσει να περπατά και κινείται στο περιβάλλον, ΔΕΝ πιάνει με τα χέρια του τα πάντα; ΔΕΝ βάζει τα πάντα στο στόμα του; Δεν τρέχει παντού να δει, να αισθανθεί, να γευθεί; Βεβαίως το κάνει!
Σχόλιο: Πόσες φορές ΔΕΝ προειδοποιούμε τα μικρά παιδιά μας να ΜΗΝ κάνουν κάτι και αυτά πάντα το κάνουν; Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο η Δημιουργία τρέφει τα παιδιά της. Μόνον μέσω της βιωματικής εμπειρίας γίνεται αισθητός και κατανοητός ο Κόσμος στον οποίο ο νεογέννητος άνθρωπος καλείται να ενταχθεί. Και τούτο, διότι η ζωή γενικά και ιδιαίτερα σ’ αυτή την ηλικία, είναι αισθήσεις και όχι λόγια σοφά και θέσφατα!
Σοφία είναι να δίδεις σοφά και χρήσιμα βιωματικά ερεθίσματα στο παιδί για την ένταξή του στον κόσμο των ενηλίκων και όχι παραγγέλματα!

Ερώτημα: Εμείς οι γονείς, όταν τα παιδιά ξεπεράσουν την ηλικία των έξη, ΔΕΝ επικοινωνούμε μαζί τους λογικά και κατανοητά; ΔΕΝ προσπαθούμε να διδάξουμε στα παιδιά μας πώς να προφυλαχθούν από αυτά που πόνεσαν εμάς στο παρελθόν;
Και βέβαια είναι έτσι! Ποιός γονιός ΔΕΝ φροντίζει, το παιδί του, να ΜΗΝ έχει την ίδια τύχη που είχε και αυτός! Όλα τα πρόσεχε που λέγουμε στα παιδιά μας, ΔΕΝ εννοούν μια αόρατη απειλή που υπάρχει στο περιβάλλον και για την οποία τα παιδιά πρέπει διαρκώς να είναι σε εγρήγορση να ΜΗΝ πονέσουν, όπως εμείς πονέσαμε στο παρελθόν;
Θυμάστε πότε για τελευταία φορά συμβουλεύσατε τα παιδιά σας να ζήσουν έναν δυνατό έρωτα, να ανέβουν σε ένα βουνό, να κάνουν ένα ταξίδι ανακάλυψης του Κόσμου, να μάθουν να πολεμούν για τα ανθρώπινα δικαιώματά τους, να σας βοηθήσουν σε μια δύσκολη απόφαση, όπως ενός διαζυγίου δηλαδή! Εν ολίγοις, συνεργαστήκατε ποτέ με τα παιδιά σας στην αντιμετώπιση των καθημερινών προβλημάτων που μαυρίζουν κυριολεκτικά τη ζωή τους και τη ζωή μας κάθε λεπτό, κάθε στιγμή, από αυτό το βάρβαρο και πορνογραφικό πολιτιστικό μοντέλο ζωής που υποχρεωνόμαστε όλοι να ζήσουμε εντός του; Σίγουρα όχι!
Ερώτημα: Υπάρχει κάπου, κάποια παιδεία υπέρ της αγάπης, της θετικότητας, της ομορφιάς, της αρμονίας, της ευγένειας, της ορθής ερωτικής συμπεριφοράς και του σεβασμού; ΟΧΙ είναι η βέβαιη απάντηση και ξαναρωτώ, γιατί ΔΕΝ υπάρχει;
ΔΕΝ θα έπρεπε να υπάρχει; ΔΕΝ υπάρχει τίποτε το αξιοσέβαστο στην ζωή μας πλέων;

Ερώτημα: Αυτή η ολοκληρωτική απουσία θετικής παιδείας από το πολιτιστικό μας μοντέλο, που οδηγεί σε ολοκληρωτική δυσαρέσκεια, σύγκρουση, ανταγωνισμό και πόνο μεταξύ μας, είναι τυχαία ή εντέχνως σχεδιασμένη και δοσμένη;
Είναι τυχαίο ότι παντού, ειδήσεις, βιβλία, περιοδικά, τέχνες, διαφημίσεις, πολιτικές αντιπαραθέσεις, οικογενειακές και παντός είδους φιλίες, συνεργασίες, έρωτες και θετικές δράσεις, οδηγούνται πάντα σε εκφυλισμό αφήνοντας αρνητικές εμπειρίες, φόβους και απογοητεύσεις απέναντι σε κάθε θετικότητα;
ΟΧΙ, δεν είναι καθόλου τυχαίο θα σας πω!! ΔΕΝ είναι καθόλου τυχαίο ότι πολιτικοί ηγέτες παγκοσμίου βεληνεκές ψεύδονται ασυστόλως. ΔΕΝ είναι καθόλου τυχαίο ότι παντού το συναίσθημα του φόβου και της ανασφάλειας διαρκώς καλλιεργείται από όλα τα ΜΜ Εξαχρείωσης, τα βιβλία και κάθε μέσω έντεχνης προπαγάνδας…. Μετρήστε πόσες φορές την ημέρα θα ακούσετε την λέξη φόβος από την TV.

Και τελικά θέτω το κυρίως ερώτημα: Όλα αυτά που περιέγραψα στηρίζονται σε αντανακλαστικές ενστικτώδεις αντιδράσεις ή σε λογικές συμπεριφορές;
Απάντηση: Σε αντανακλαστικές! ΑΥΤΟ είναι το υποσυνείδητο.
Έτσι δημιουργείται και μ’ αυτό τον τρόπο η σημερινή ανθρωπότητα είναι έρμαιο των διανοιών που χρησιμοποιούν τους Νόμους της Δημιουργίας, προς ίδιον όφελος…

ΥΠΟΣΥΝΕΙΔΗΤΟ Είναι, οι ΜΗ νοηματοδοτημένες αισθαντικές εμπειρίες του σώματος, βίαιες ή ηδονικές, οι οποίες, λειτουργώντας αυτόνομα και αντανακλαστικά σε σχέση με τα ερεθίσματα του περιβάλλοντος, δημιουργούν ανερμήνευτες και ανεξέλεγκτες από το Εγώ συμπεριφορές και καταστάσεις.

Το Υποσυνείδητο είναι εδραιωμένο στο εγκεφαλονευρικό σύστημα του σώματός μας και η συμπεριφορά του είναι αυτόνομη και χωρίς λογική ακολουθία.
Η ανεξέλεγκτη από το Εγώ υποσυνείδητη συμπεριφορά του σώματος, εξελίσσεται σε παραφροσύνη, σχιζοφρένεια, τρέλα και ερωτικές διαστροφές. Τα περιεχόμενα του υποσυνειδήτου είναι αποκλειστικά αισθαντικά που εξελίσσονται σε αρνητικά και θετικά συναισθήματα, όταν νοηματοδοτούνται από το Εγώ της προσωπικότητας….

Η λειτουργία του υποσυνειδήτου μας υπόκειται σε αισθητικό προγραμματισμό,
ο οποίος αρχίζει από την πρώτη αναπνοή μας στο σφαγείο του μαιευτηρίου και τελειώνει μετά την εφηβεία γύρο στα είκοσι με την κατακρεούργηση της Ερωτικής μας συμπεριφοράς από την πορνογραφία, την πορνεία και την εκπόρνευση οτιδήποτε ωραίου και αγαθού στη ζωή μας. Στη χρονική περίοδο των είκοσι ετών, κτίζεται η προσωπικότητα και το υποσυνείδητό του κάθε ανθρώπου, ανεξαρτήτως φύλου, χρώματος και πολιτισμού και δεν αλλάζει στην υπόλοιπη Ζωή του. Εξιδανικεύεται μόνον.
Αυτός ο αισθητικός προγραμματισμός του σώματος-υποσυνειδήτου, υποβάλλεται και επιβάλετε αυτόματα από το πολιτιστικό μοντέλο στο οποίο γεννηθήκαμε και αδιαφορεί τελείως για το επίπεδο ευδαιμονίας η δυσαρέσκειας που συνοδεύει.
Είναι πανίσχυρος και δεν έχει καμία σχέση με τις ιδέες, τα θεωρήματα και τα θέλω του Εγώ της προσωπικότητας και με το οποίο είναι σε διαρκεί εμφύλιο πόλεμο.
Εντέχνως εδραιωμένο… Είναι η Ζώσα αισθαντική οντότητα του σώματος, είναι πανίσχυρη και είναι σκέτη σάρκα, αντανακλαστικά λειτουργούσα….

Είναι αυτό που ο Καβάφης εκστατικά περιέγραψε.
«Καινούργιους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες.
Η Πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς τους ίδιους.
Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς. Και μεσ’ στα ίδια σπίτια αυτά θ’ ασπρίζεις.
Πάντα στην πόλη Αυτή θα φτάνεις. Για τα αλλού μη ελπίζεις
δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό. Έτσι που τη Ζωή σου ρήμαξες Εδώ, στην κόχη τούτη τη μικρή, σ’ όλη τη γη την χάλασες».

Και ο Κύριος Δημήτρης Κουρέτας, ο άγνωστος πατριάρχης της Ελληνικής ψυχιατρικής δήλωσε από το 1970. «Αυτό που νοείται ως μοίρα ή πεπρωμένο, αντιπροσωπεύεται στην πραγματικότητα, από ορισμένους ψυχολογικούς παράγοντες, απωθημένες επιθυμίες και ενστικτώδεις ωθισμούς ή εθισμούς, που εμφωλεύουν μέσα στον ασυνείδητο ψυχισμό του ανθρώπου και προσδιορίζουν αιτιοκρατικά, αλλά ανεπίγνωστα, τις συναισθηματικές του αντιδράσεις, τις πράξεις και τη συμπεριφορά του».
Όλα τα αισθητικά ερεθίσματα ηδονής ή πόνου, που προκύπτουν από την εύρυθμη ή άρρυθμη λειτουργία αυτής της αντανακλαστικά λειτουργούσας σάρκας ή του σώματός μας, καθορίζοντας την καθημερινή αισθητική μας διάθεση, νοηματοδοτούνται από το Εγώ της προσωπικότητας σχηματίζοντας αυτό που ονομάζουμε συνείδηση ή προσωπικότητα.

Ερώτημα: Υποψιασθήκατε ποτέ ότι το σώμα μας είναι το Δένδρο με τους καρπούς του Καλού και του Κακού του χαμένου παραδείσου και ότι οι καρποί του, της ηδονής και του πόνου, συμβάλουν στον αυτοπροσδιορισμό και τη δράση του Εγώ μας στον ζωντανό Κόσμο του σήμερα; Σκεφτείτε το!
Κάθε θηλαστικό που γεννιέται είναι άγιο, μακάριο και αγαθό. Όλα τα υπόλοιπα, λόγος, συναισθήματα, συμπεριφορά, ακόμα και φύλο, είναι αποτέλεσμα παιδείας, ηθικής ή ανήθικης. Η Ψυχή και το Εγώ ΔΕΝ έχουν φύλο είναι Ένα.
Αυτός ο έντεχνος διαχωρισμός των δυο φύλων είναι η πρώτη αιματηρή πληγή που διέσπασε την εσωτερική οντολογική ενότητα του ανθρώπου. Και εδραιώθηκε από το αρχαίο Αβρααμικό και Ελληνικό Ιερατείο υποβάλλοντας έναν αιματηρό εμφύλιο πόλεμο ανάμεσα στα δυο φύλα και ο οποίος εντείνεται στην εποχή μας μέσω των ΜΜ Εξαχρείωσης της πορνογραφίας της ομοφυλοφιλίας και παντός είδους διαστροφή που φυτεύεται στον πολιτισμό μας. Με τον θεσμό των πρωτοτοκίων και τον θεσμό της ατομικής περιουσίας, υπόβαλλε τον εμφύλιο πόλεμο στην Ανθρωπότητα και τέλος με τον θεσμό της πατριαρχίας, την υλιστική και καθόλου πνευματική εξέλιξη των πολιτισμών.

Οι θρησκείες οι τέχνες και οι αριθμοί ΔΕΝ μας εδόθησαν για να κατακτήσουμε ή να καταστρέψουμε τον Κόσμο αλλά μέσω Αυτών, να κατανοήσουμε τους νόμους που διέπουν την λειτουργία του Κόσμου και μέσω αυτής της κατανόησης, να πορευθούμε ως Συνδημιουργοί προς Αυτόν, αυξάνοντας την δική μας ευδαιμονία και του Κόσμου μας.

Γράψε Σχόλιο

27 αναζητήσεις. 0,756 δευτερόλεπτα.