Λεξικό Δημητράκου, λήμμα ΟΡΙΣΜΟΣ:   Λογική διατύπωσης των ουσιωδών χαρακτήρων εννοίας τινός.

Εδώ και πολλά χρόνια, που ασχολούμαι με πρακτικές και θεωρίες αυτογνωσίας, πρόσεξα, ότι σοβαρές έννοιες βασικών λέξεων που καθημερινά χρησιμοποιούσαμε στις μεταξύ μας συζητήσεις, ήταν εντελώς άγνωστες, κάποιες φορές ακατανόητες και κάποιες άλλες εντελώς παραπλανητικές.  Αυτή η άγνοια, όπως και η δική μας αδυναμία να ερευνήσουμε σωστά αυτά που ακούγαμε, επέτρεπε στον κάθε δήθεν Δάσκαλο, Ανατολής ή Δύσης, να δίνει τις δικές του ερμηνείες στα νοήματα λέξεων όπως Συνείδηση, Συνειδητότητα Νους, Εαυτός, ΕΓΩ  κ.τ.λ.                                                  Κάποτε κατάλαβα ότι η δική μας άγνοια και η αυθαιρεσία του κάθε Δασκάλου, έστηνε μια έντεχνη παγίδα σύγχυσης και χάους στους Νόες των ενδιαφερομένων, η οποία μοιραία οδηγούσε στην απώλεια του Εαυτού και όχι στην Εύρεσή του που ήταν το ζητούμενο. Έτσι, κάθισα και σκέφτηκα και σήμερα καταθέτω τις έννοιες των λημμάτων που ελευθερώνουν από την άγνοια και οδηγούν στην κατανόηση του Εαυτού.                                                             Το πολυτιμότερο πράγμα που κατέχουμε στη Ζωή.  

ΕΓΩ, ΝΟΥΣ, ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ, ΝΟΗΜΑ, ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ, ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑ.

  Ε Γ Ω: Δηλώνει την Οντολογική Αρχή του Σύμπαντος ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ, την Βουλητική ΕΓΩ ΘΕΛΩ, την Υπαρξιακή ΕΓΩ ΥΠΑΡΧΩ και εμφανίζεται στον Κόσμο μέσω της σκέψης και της πράξης.  Το ΕΓΩ είναι το αιώνιος υπάρχον  ζωντανό Όντος Ων μέσα σε κάθε πλάσμα.                               Δεν δύναται να υπάρξει ζωντανό πλάσμα στο διηνεκές του Σύμπαντος χωρίς την αιώνια Οντολογική παρουσία του ΕΓΩ.                                                 Η ρηματική δήλωση ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ, ως Έλλογη Οντολογική έννοια, αλλά και ως άμεση Υπαρξιακή εμπειρία του Ανθρώπου, εμφανίσθηκε για πρώτη φορά στην Αρχαία Ελληνική, τη μητέρα των γλωσσών της Γης. ΝΑΙ, για πρώτη φορά, εμείς οι Έλληνες είπαμε ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ, ΕΓΩ ΘΕΛΩ, ΕΓΩ ΥΠΑΡΧΩ και αυτό δεν συνέφερε και εξακολουθεί να μην συμφέρει, σε κανένα Πολιτικό και Θρησκευτικό Ιερατείο.

 ΝΟΥΣ: Οι Αρχαίοι Έλληνες Στωικοί είπαν.

Ο ανθρώπινος Νους είναι απόσπασμα του Κοσμικού Νου.

Και επειδή ο Κόσμος είναι Χώρος, ΕΓΩ περιγράφω τον  Νου ως  χώρο.

 Ο ανθρώπινος Νους είναι ένας απειροδιάστατος διανυσματικός χώρος όλων των πιθανοτήτων που αποτελείται από όλους τους νοητικούς και συναισθηματικούς συνδυασμούς ενός απειροσυνόλου, ιδεοσυναισθηματικών διανυσμάτων βάσης με μιγαδικούς συντελεστες.   Το άπειρο μέγεθος του Νου, προέρχεται από το γεγονός ότι, όλα τα από νοητική και συναισθηματική άποψη ερεθίσματα, μπορούν να καταλάβουν έναν άπειρο αριθμό από μη ισοδύναμες ιδεοσυναισθηματικές προεκτάσεις. Οι αισθητές ιδιότητες του Νου δίνουν σε αυτόν μία ολότητα που είναι πολύ μεγαλύτερη από την άπειρη συλλογή ιδεών και συναισθημάτων που αναπαριστά.  Δηλαδή ο Νους έχει μία δική του ύπαρξη και ακεραιότητα που ξεπερνά τα μεμονωμένα νοητικά και συναισθηματικά ερεθίσματα που τον αποτελούν.Το ΕΓΩ, λόγου χάριν, που μπορεί και κινείτε ελεύθερο μέσα στον χώρο του Νου, μπορεί να αναδιατάξει όλες τις ιδέες και τα συναισθήματα του Νου διατηρώντας, ωστόσο, την δομή του Νου αμετάβλητη.  Κλείνοντας το θέμα του ΝΟΥ επιθυμώ να μεταφέρω και να σχολιάσω κάποιες θέσεις Αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων, οι οποίες συμπληρώνουν θετικά τις προαναφερθείσες απόψεις.

Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, λήμμα ΝΟΥΣ. Δια τον Αναξαγόρα Ο ΝΟΥΣ είναι η δύναμις, ήτις εισεχώρησεν εις το αρχικόν Χάος των αναμίκτων στοιχείων και διεκόσμησεν αυτά, ήτοι εδημιούργησε την τάξιν του Σύμπαντος, άνευ της οποίας δεν θα υπήρχε Κόσμος υποκείμενος εις οιονδήποτε νόμο και νοητός καθ’ οιονδήποτε τρόπον δια τον Άνθρωπο.

Ο Θεόφραστος και ο Στράτων, ο Λαμψακινός, θεωρούν τον ΝΟΥΝ ως έμφυτον των Ανθρώπων, αλλά προϊόν εξελίξεως.

Κατά δε τους Στωικούς ο Ανθρώπινος ΝΟΥΣ είναι απόσπασμα του ΝΟΥ του Κόσμου.

Ως προς το Άριστο για την εποχή συμπέρασμα του Αναξαγόρα το μόνο που συμπληρώνω είναι το ερώτημα που πολλές φορές θέτω. Υπάρχει νόημα σε έναν Νου χωρίς ΕΓΩ;  Όχι βεβαίως!!.                Κατά συνέπεια το ΕΓΩ διακοσμεί ή αλλοιώνει τον κόσμο διότι Αυτό σκέπτεται και θέλει.       Ως προς την άποψη του Θεόφραστου και του Στράτωνος, αντιλέγω, πως το ΕΓΩ εξελίσσεται στον Αυθύπαρκτο ΝΟΥ των Ανθρώπων και όλων των ΟΝΤΩΝ. 

 ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ. Είναι η γενική και διαρκής ικανότητα του ΕΓΩ να επεξεργάζεται την πληθώρα των ιδεοσυναισθηματικών εντυπώσεων του Νου και να σχηματίζει από αυτά χρήσιμα νοήματα για την επιβίωσή του.

 ΝΟΗΜΑ: Είναι το χρήσιμο συμπέρασμα που προκύπτει, μετά από την έλλογη επεξεργασία των ιδεοσυναισθηματικών εντυπώσεων του ΝΟΥ, από το ΕΓΩ.

 ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ. Είναι το σύνολο των αισθητών, νοητικών και συναισθηματικών εντυπώσεων που έχουν νοηματοδοτηθεί από το διασκεπτικό και βουλητικό ΕΓΩ κάθε ΟΝΤΟΣ και οι οποίες, καταχωρημένες στις μνήμες του εγκεφαλονευρικού του συστήματος χρησιμεύουν ως σημείο αναφοράς κάθε δράσης του. Κάθε ΕΓΩ διαμορφώνει τη δική του συνείδηση.

 ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑ.

Ο όρος Συνειδητότης δηλώνει την ικανότητά του ΕΓΩ να αποκτά επίγνωση του εαυτού και του περιβάλλοντός του με διάφορους βαθμούς σαφήνειας και πολυπλοκότητας.

Η Συνειδητότης περικλείει:

α) Την ικανότητα του ΕΓΩ, να αποκτά επίγνωση των Νοητικών, ψυχικών και σωματικών λειτουργιών του ΟΝΤΟΣ στο οποίο φωλιάζει.

β) Την επίγνωση των αντικειμένων του εξωτερικού κόσμου.

γ) Την αντίληψη του ΕΓΩ σαν ατομικότητα και  

δ) Την αντίληψη του Εαυτού σαν μέλος μιας ομάδας.

Στην ευρύτερη δυνατή έννοιά του ο όρος ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΣ, σημαίνει τη σκεπτική και βουλητική ικανότητά του ΕΓΩ να διεισδύει στις διαδικασίες δράσης και ύπαρξης του Εαυτού στον οποίο φωλιάζει. Κατά τη δική μου απλούστερη διατύπωση, ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑ είναι η σκεπτική και βουλητική ΟΝΤΟΤΗΤΑ της Συνείδησης.  Δηλαδή το ΕΓΩ.

Άγνωστες Αρχαίες περί Ψυχής απόψεις.

Καρτέσιος: Εφ’ όσον έχω σαφή έννοια Εμαυτού, ως νοούσης και μη υλικής οντότητος και του σώματός μου ως  υλικού και μη Νοούντος αντικειμένου. Είμαι βέβαιος, ότι το ΕΓΩ μου, δηλαδή η Ψυχή μου, είναι διάφορον του σώματος και ότι δύναται να υπάρξει άνευ του τελευταίου.

ΩΡΙΓΕΝΗΣ: Ο Θεός και Πατήρ, συνέχον τα Πάντα, φθάνει εις έκαστο των όντων, Μεταδούς Εκάστω από του Ιδίου Είναι. Το αρχικώς ΕΝ καταμερίζεται σε άπειρες υποστάσεις τα ΟΝΤΑ.                 

Ζένδ Αβέστα: Κάθε ΟΝ έχει τον δικό του σπινθήρα, που είναι μια σκέψη του Αχούρα Μάσδα. Η κατανόηση του Αχούρα Μάσδα, είναι το πρώτο καθήκον του Ανθρώπου.                                           

Ουπανισάντ: Αυτός που κατοικεί μέσα σε όλα τα όντα, αλλά που είναι κάτι άλλο από τα όντα. Αυτός που τον αγνοούν τα όντα, αλλά το σώμα του είναι όλα τα όντα.  Αυτός που ελέγχει όλα τα όντα από μέσα. Αυτός είναι η Ψυχή σου, ο εσωτερικός ελεγκτής, ο αθάνατος.                   

 Απολλώνιος  ο Τυανεύς: Κανείς δεν πεθαίνει, παρά φαινομενικά, όπως και κανείς δεν γεννιέται παρά φαινομενικά. Όταν η ύπαρξη μεταβάλλεται από πνεύμα σε ύλη, λέμε ότι κάποιος έχει γεννηθεί και όταν μεταβάλλεται από ύλη σε πνεύμα, λέμε ότι έχει φύγει.  Στην πραγματικότητα η Θεϊκή ουσία δε γεννιέται και δεν καταστρέφεται ποτέ.                                        

Στο Μυστικό του Χρυσού Λουλουδιού, Μυστικιστική παράδοση που μεταφέρθηκε στην Κίνα από Νεστοριανούς μοναχούς γύρω στο 600 μ.χ. ο μεταφραστής του σχετικού βιβλίου Ρίχαρτ Βίλχελμ, ερμηνεύει τη λέξη ΤΑΟ ως Νόημα, προσθέτοντας, ότι το Κινέζικο ιδεόγραμμα του ΤΑΟ παρίσταται με την πίσω πλευρά μιας ανθρώπινης κεφαλής και ένα σύμβολο της ρηματικής έννοιας του πηγαίνω.

Δεν μπορεί να υπάρχει Νόημα σ’ έναν  πηγαιμό  χωρίς Σκέψη, Βούληση, Ενόραση, δηλαδή χωρίς ΕΓΩ!!   ΨΥΧΗ  και ΕΓΩ είναι ένα. Δεν υπάρχει νόημα ζωής σε μια Ψυχή χωρίς ΕΓΩ!!

ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ

Λεξικό Δημητράκου, λήμμα Συναίσθημα:  Ευχάριστη ή δυσάρεστη ψυχική κατάσταση.   Είναι αλήθεια ότι ο ορισμός είναι πολύ περιορισμένος, όμως είναι σαφής, ευχάριστη ή δυσάρεστη ψυχική κατάσταση.  Ερώτημα:  Από πού προκύπτει αυτή η δυσάρεστη ή ευχάριστη Ψυχική κατάσταση;                                            

Απάντηση:  Από ευχάριστη ή δυσάρεστη αισθητική εμπειρία του σώματος.                 

Και ποιο είναι αυτό που νοηματοδοτεί και εκλογικεύει αυτή την αισθητική εμπειρία;  Το ΕΓΩ-ΨΥΧΗ ασφαλώς. 

Συναίσθημα: Είναι η Λογική και Αισθητική προέκταση Νοήματος που το ΕΓΩ δίδει στον απτό  πόνο που το σώμα αισθάνεται. 

Οι θείες ιδιότητες του ΕΓΩ,  Σκέψη και Βούληση, εκλογικεύοντας τον πόνο ή την ηδονή του Φυσικού Σώματος, /δίνοντας δηλαδή νόημα στην αίσθηση/, μέσω της Ταύτισης με την ερμηνεία που το ΕΓΩ δίδει,   μετατρέπει τις απτές αισθήσεις του σώματος σε ενεργές Συναισθηματικές ώσεις,   η ένταση, ποιότητα και πάθος των οποίων, εξελίσσει το ΕΓΩ σε Θεό ή Διάβολο.                                 

Ένα Σχόλιο προς “Ορισμοί πολύτιμων λέξεων.”

Γράψε Σχόλιο

26 αναζητήσεις. 0,683 δευτερόλεπτα.