Το κείμενο αυτό εκφωνήθηκε την 5η Δεκμβρίου 2011 στο Αίγιο, ημέρα εορτασμού της Παγκόσμιας ημέρας του Εθελοντισμού.

Κυρίες και Κύριοι εκπρόσωποι των Αρχών, κυρίες και κύριοι

εκπρόσωποι του Άγιου Λαού.

 Σήμερα βρισκόμαστε εδώ να γιορτάσουμε την Παγκόσμια ημέρα του εθελοντισμού, την Παγκόσμια ημέρα της Εμπράγματης Αγάπης όπως θα προτιμούσα να ονομάζεται ορθότερα, διότι τι είναι μια εθελοντική προσφορά αν όχι προσφορά Αγάπης.

Δυστυχώς για μας και τα παιδιά μας, το νόημα της λέξης Αγάπη έχει διαστρεβλωθεί στην εποχή μας και αντί να προκαλεί αίσθηση ανάταξης και ευδαιμονίας στους ανθρώπους, αντιθέτως προκαλεί επιφύλαξη και φόβο.

Γιατί άραγε; Διερωτηθήκαμε ποτέ πως και γιατί έγινε αυτή η αλλαγή και τις συνέπειες που προκύπτουν στη ζωή μας από την διαστρέβλωση του νοήματος της λέξης Αγάπη;

 Επιθυμώντας να συμβάλω και Εγώ στη δημιουργία, παρουσία και δράση του εθελοντισμού στη ζωή της Αιγιαλείας, κάθισα και σκέφτηκα με ποιους τρόπους μια τέτοια εθελοντική προσπάθεια θα μπορούσε να οργανωθεί και να εμπνευσθεί από ανώτερες πνευματικές αρχές, ώστε να μην καταλήξει για τους ενδιαφερόμενους μια δυσάρεστη και βαρετή αγγαρεία.

 Ετυμολογικά το λήμμα εθελοντής νοεί  ο αυτοπροαιρέτως προσφερόμενος να πράξη κάτι, λεξικό Δημητράκου.. Και η αντίδραση που αυτομάτως προκύπτει αμέσως στον εμπορευματοποιημένο κόσμο μας είναι, γιατί κάποιος να θέλει να προσφέρει κάτι χωρίς ανταλλάγματα;

  Όταν τα πάντα βρίσκονται κάτω από το κυρίαρχο πνεύμα της συναλλαγής, ο εθελοντής,  αυτομάτως καθίσταται ύποπτος, ναι ύποπτος.

Από ποιούς θα διερωτηθείτε και η απάντηση είναι μία, από αυτούς που φοβούνται, οι φοβισμένοι άνθρωποι είναι οι πιο ισχυροί αρνητές του εθελοντισμού, της προσφοράς και ασφαλώς της Αγάπης.

Όλοι φοβόμαστε, για κάποιον άγνωστο λόγο, όλοι αισθανόμαστε φοβισμένοι και ιδιαίτερα φοβόμαστε  εκείνους τους Καλούς που στο όνομα της Αγάπης και του ενδιαφέροντος φέρνουν δώρα..

 Θυμάστε πόσες φορές απογοητευτήκατε από μια αυθόρμητη, αγνή και εντελώς φυσική σας πράξη;

Θυμάστε πόσες φορές πληγωθήκατε όταν είπατε την αλήθεια, όταν προσφέρατε Αγάπη, στην όποια μορφή της;

Θυμάστε πόσοι Γύπες και Ύαινες έπεσαν επάνω σας και σας κατασπάραξαν.

Πως λοιπόν να μην φοβόμαστε τον Εθελοντή ο οποίος μόνον καραμέλες κομίζει και όταν πίσω στην πλάτη του κρέμεται το φάντασμα του πιο φρικτού εφιάλτη.

 Για να λύσω λοιπόν αυτόν τον γρίφο του φόβου και της επιφύλαξης που διέπει την ιδέα του εθελοντισμού, διότι περί αυτού πρόκειται, επιθυμώ να κάνω μια αναδρομή στο παρελθόν  και να επανατοποθετήσω το νόημα  των λέξεων εργασία και Αγάπη πάνω στην προτεραία υγιή τους βάση, δίδοντας επίσης ένα νέο φως και όραμα σ’ αυτούς, που εκ διαισθήσεως, έχουν αυτή τη θετική φυσική εθελοντική προδιάθεση και έτσι, να τους ενθαρρύνω να τολμήσουν να γευθούν την ομορφιά που απορρέει από την κρυμμένη τους ευαισθησία.

Και το πρώτο ερώτημα που εθελοντικά  καλούμαι να απαντήσω είναι:

 Τι ήταν η εργασία πριν γίνει βιοποριστικό μέσον επιβίωσης;

 Εφ’ όσον λοιπόν δεν είναι γνωστό στους πολλούς τι ήταν η εργασία πριν γίνει μέσον επιβίωσης, είναι αυτονόητο, ότι δεχόμαστε την ορθότητα του κανόνα που λέγει.

Η εργασία είναι μέσον επιβίωσης και αποδεχόμαστε τους όρους και κανόνες της συναλλαγής που ορίζουν συνήθως,  οι πάροχοι της εργασίας.

 Είναι όμως ορθός αυτός ο κανόνας ανταλλαγής, εργασία-χρήμα όπως τον προσάρμοσαν στα μέτρα τους οι πάροχοι της εργασίας;

ΕΓΩ ΛΕΓΩ ΟΧΙ!! Και στη συνέχεια, γίνομαι ένας αυτοπροαίρετος ερμηνευτής,  δηλαδή ένας εθελοντής ερμηνευτής, με στόχο την επανατοποθετήσει του νοήματος  της εργασίας πίσω στην υγιή του  θέση. Εκεί όπου η εργασία δίδει μόνο χαρά και ευδαιμονία.

Η εργασία δεν είναι μια εμπράγματη δουλεία καταναγκαστικού βιοπορισμού φίλοι μου. Αυτή η θέση, μας επεβλήθη..   

Και η αποδοχή μιας τέτοιας θέσης με σοφιστικέ επιχειρήματα, όπως έγινε μέχρι τώρα, είναι αντίθετη στη φύση μας. Τέτοιες αφύσικες καταστάσεις, μοιραία μας οδηγούν σε ακραίες πράξεις μίσους και βίας κατά παντός επιστητού, ακόμη και κατά του εαυτού μας.

 Αν δούμε τον Άνθρωπο σε σύγκριση με το υπόλοιπο των πλασμάτων της Δημιουργίας, θα δούμε ότι έχει σημαντικές οργανικές και πνευματικές διαφορές, με κυριότερη,  την Αυτεξούσια Οντολογική του Υπόσταση, η οποία τον καθιστά Συνδημιουργό του Κόσμου και όχι εργάτη ή δούλο Θεών και Ανθρώπων.

Το σύνολο του ανθρώπινου Έργου πάνω στον Πλανήτη μας, καλό και κακό,είναι απόρροια αυτής της Θείας Δωρεάς φίλοι μου. Και υποστηρίζω τούτο, διότι ο Θεός,  η Δημιουργία, ή η Φύση τρέφει και στηρίζει και τον κακό λέοντα και την καλή αντιλόπη, όπως ακριβώς και ο Άνθρωπος πράττει καθημερινά, αλλά τυφλά.

Η ικανότητα έργου που ο Αυτεξούσιος Άνθρωπος έχει στο καλό και το κακό, είναι Δωρεά του Ουρανού και της Γης για συγκεκριμένο σκοπό που η Φύση γνωρίζει και δεν έχει καμία σχέση με τον βιοπορισμό ή την εξουσιολαγνεία του.

Να σας θυμίσω μια θέση που πολλές φορές ο Γεώργιος Καραϊσκάκης συνήθιζε να παίρνει στον πόλεμο λέγοντα.»Όταν Θέλω Άγγελος και όταν Θέλω Διάβολος».

Όταν αυτή η Θεία Δωρεά της Δημιουργικότητας στο καλό και το κακό,  εξαντλείτε σε βιοποριστικούς και εξουσιαστικούς σκοπούς, χάνει την Ιερότητά της και μεταμορφώνεται στο αντίθετό της, τη δουλεία.

 Ο εθελοντισμός δίνει τη δυνατότητα στον Άνθρωπο να επαναπροσεγγίσει αυτή τη χαμένη εμπειρία της Δημιουργικότητας που έμφυτα έχει μέσα του, και μαζί μ’ αυτή, την παλιά αιώνια και γλυκύτατη αίσθηση της Αγάπης, η οποία στη βάρβαρη εποχή μας έχει διαστρεβλωθεί στον αποκρουστικό σεξισμό, στερώντας μας την ευτυχία που απορρέει από Αυτή τη Θεία Δωρεά. 

Ο εθελοντισμός, δίνει τη δυνατότητα στον Άνθρωπο να προσφέρει από Αγάπη και όχι από συμφέρον και σιγά σιγά, μέσα από εθελοντική προσφορά, να ανακαλύψει την χαμένη πραγματική του Φύση στην Ελευθερία, στη δημιουργικότητα, στη προσφορά, στη συνεργασία, και την κοινωνία και επικοινωνία με τους συνανθρώπους του.

 Ο εθελοντισμός είναι ουσιαστικά μια πρακτική αυτογνωσίας, αυτοδικαίωσης,  αυτοπραγμάτωσης και Εμπράγματης Αγάπης. Και ο εθελοντισμός είναι έτσι, διότι το νόημα της Αγάπης βιώνεται μόνον, όταν Αυτό που γίνεται, οτιδήποτε κι’ αν είναι Αυτό, γίνεται με θετικά συναισθήματα.  

Τα θετικά συναισθήματα απουσιάζουν από τη Ζωή μας Φίλοι μου, Αυτά χρειαζόμαστε και Αυτά, τα θετικά συναισθήματα, μπορούν να αλλάξουν τον Κόσμο μας προς το ιδανικότερο και να μας κάνουν ευτυχέστερους.

Μην αυτοπαγιδεύστε σε ιδέες που υποστηρίζουν ότι ο Άνθρωπος γεννιέται κακός και βίαιος. Ο  Άνθρωπος γεννιέται Μακάριος και Αγαθός, το πολιτιστικό μοντέλο στο οποίο γεννιέται τον κάνει Άγιο ή Διάβολο, μέσω της Συναισθηματικής παιδείας.

Το ατύχημα με τους ανθρώπους είναι, ότι υπάρχει παντελής άγνοια περί του τι είναι και πως λειτουργούν τα συναισθήματα, είτε αυτά είναι αρνητικά είτε θετικά. Εξ αιτίας αυτής της άγνοιας, είμαστε έρμαια τυχαίων συναισθημάτων που πλεονάζουν στο Νου μας ανεξέλεγκτα και τα οποία,  πολλές φορές, ακόμα και στο όνομα της Αγάπης, καταστρέφουν κάθε καλή και αγαθή προσπάθεια.

 Κλείνοντας, επιθυμώ να καταθέσω μια άποψη που μπορεί να συμβάλει στην  αποτελεσματικότερη οργάνωση και λειτουργία των εθελοντικών ομάδων Αιγιαλείας.

Πρώτος στόχος είναι η εύρεση ορθού και αποτελεσματικού τρόπου έλλογης επικοινωνίας μεταξύ των μελών της ομάδας και επ΄αυτού, οι Αρχαίοι μας, από πολύ παλιά γνώριζαν τον τρόπο.

Δεύτερος στόχος, είναι η συγκρότηση κατά τόπων ολιγομελών ισχυρών πυρήνων, οι οποίοι, αφού συγκροτηθούν εσωτερικά και εξωτερικά, με σχέσεις σεβασμού, εμπιστοσύνης και φιλίας, να αναλάβουν κατά τομείς, τις δραστηριότητες που επιθυμούν.

 Και τρίτο, είμαι πρόθυμος να συμβάλω εθελοντικά στην εσωτερική και εξωτερική συγκρότηση αυτών των εθελοντικών ομάδων.

Εκείνος που Αγαπάει έχει μακροθυμία,  έχει και καλοσύνη, εκείνος που Αγαπάει δε ζηλοφθονεί, εκείνος που Αγαπάει δεν κομπάζει ούτε υπερηφανεύεται, είναι ευπρεπής, δεν είναι ευερέθιστος. Δεν χαίρεται για το στραβό που γίνεται, αλλά μετέχει στη χαρά για το σωστό.                                                       

Ο εθελοντισμός δεν είναι αγγαρεία φίλοι μου, αλλά μετοχή στη χαρά που ανταποδίδει η δράση, για το ωραίο και το σωστό!!.

Αυτό προτείνω να είναι το πνευματικό θεμέλιο πάνω στο οποίο θα συγκροτηθούν οι εθελοντικές ομάδες Αιγιαλείας φίλοι μου, επισημαίνοντας, ότι.

 Κάθε ευτυχισμένος Άνθρωπος, είναι ένας σ’ όλα καλός Άνθρωπος.

Και ένας δυστυχισμένος, ένας σ’ όλα ανεπαρκής.