Τ Α  Σ Υ Ν Δ Ρ Ο Μ Α  Τ Ο Υ  Θ Ε Α Τ Η    Κ Α Ι  Τ Η Σ  Κ Α Ρ Α Μ Ε Λ Α Σ

ΕΘΟΣ-ΕΘΙΣΜΟΙ. Στην Αρχαία Ελληνική λέξη ΕΘΟΣ, βρίσκεται η ρίζα των λέξεων ΕΘΙΜΟΝ-ΕΘΙΣΜΟΣ-ΗΘΟΣ-ΘΕΣΜΟΣ, σημειώστε παρακαλώ ότι ο αναγραμματισμός του ΕΘΟΣ μα δίδει το ΘΕΟΣ, με το προκύπτον ερώτημα αν ο εθισμός, το έθιμον και ο θεσμός έχουν Θεϊκή ισχύ; Σύμφωνα με το Ελληνικό Λεξικό, ΕΘΟΣ, καλείται η ικανότης παντός όντος εις την επανάληψη και ΕΘΙΣΜΟΣ η δια της ασκήσεως ή επαναλήψεως, αποκτηθείσα συνήθεια.                       Παρακαλώ σημειώστε αυτό το δια της επαναλήψεως αποκτηθείσα συνήθεια.                                                                                                                                                                    ΕΘΙΖΩ, σημαίνει ότι μέσω της επανάληψης, κάνω ένα άτομο να συνηθίσει σε κάτι,  Συν- Εθίζω, προσθέτω δηλαδή κάτι στο ΕΘΟΣ, στην ικανότητα του άλλου να εθίζεται. Δηλαδή, ΕΓΩ που γνωρίζω ότι το εγγενές ΕΘΟΣ κάθε όντος, επαναλαμβάνει, ότι αισθητικά και νοητικά του προβάλω ή υποβάλω, μπορώ με την Βούλησή μου και τα μέσα που διαθέτω, μέσω της συστηματικής επανάληψης, να ΕΘΙΣΩ  τους ανθρώπους σ’ ότι θέλω. Και αυτό το Θέλω περιλαμβάνει τα πάντα, Θεούς και Δαίμονες, αγαθές και χυδαίες αισθήσεις και συναισθήματα, ευδαιμονία και δυσαρέσκεια, παράνοια ή διάνοια, πρωτογενή ή δευτερογενή ερωτική λειτουργία, Αγάπη ή Μίσος, καλό ή κακό, ευγένεια ή Βία, Ιερότητα ή Ανιερότητα, ομορφιά ή ασκήμια, αξίες και απαξίες.

Γενικά, Έχω τη δυνατότητα  να ορίσω και καθορίσω την ποιότητα της Ζωής των Ανθρώπων μέσω των εθισμών. Δυστυχώς αυτό γίνεται εν αγνοία μας εδώ και αιώνες.                                                                                                                          

ΕΘΙΜΟΝ, είναι η εκ παραδόσεως συνήθεια και ΘΕΣΜΟΣ είναι ο κανών, ο Νόμος, η διάταξης, η Ιεροτελεστία, το Θέσπισμα, η τελετή.

ΘΕΣΜΙΟΣ, είναι ο σύμφωνος προς τους Θεούς, ΘΕΣΜΟΘΕΤΗΣ είναι ο Νομοθέτης και ΘΕΣΦΑΤΟΣ, είναι ο υπό του Θεού ρηθείς Λόγος.                                                                                                                                                     

Ερωτήματα και απαντήσεις:   Είναι δυνατόν να εξελιχθεί η Ζωή χωρίς την ύπαρξη των Εθισμών, Ηθών και Εθίμων; ΟΧΙ είναι η Βέβαιη απάντηση.  Είναι ο Εθισμός, το Έθιμο, ο Θεσμός και το Έθος οντότητες με Βούληση Σκέψη και Νοημοσύνη, είναι δηλαδή θεοί, διάβολοι, φαντάσματα ή  πνεύματα;  

ΟΧΙ είναι η Βέβαιη απάντηση.

Από πού λοιπόν αντλούν την ύπαρξη και δύναμή τους;  Ασφαλώς  από εμάς, είναι δικές μας Σκεπτομορφές  που δημιουργούνται μέσα στο μορφογενετικό πεδίο του Νου μας και επιβιώνουν χάρη στη δική μας πνοή, την δική μας ενέργεια, την δική μας Βούληση, τη δική μας Σκέψη και τη δική μας συναισθηματική κατάσταση, συνειδητή ή ασυνείδητη!!

Συμπέρασμα: Η σημερινή υποταγή,  δουλεία,  απάθεια,  αδυναμία και γενικά  ο οργανικός, ψυχικός και πνευματικός εκφυλισμός του σημερινού  Ανθρώπου, είναι αποτέλεσμα έντεχνου αρνητικού εθισμού από πανίσχυρες μισάνθρωπες και απάνθρωπες δυνάμεις.

Οι οποίες, κάτοχοι της Αποκεκριμένης Γνώσης λειτουργίας  του εγκεφαλονευρικού μας συστήματος, της Ψυχής και του Σώματός μας, Αψηφώντας Θεούς, Δαίμονες, Δίκαιο, Αρετές και Ομορφιά, έδρασαν Αυτόνομα και Εγωιστικά, πέρα από την επίγνωσή και θέλησή μας, επιβάλλοντας  ύπουλα και δόλια μέσω των εθισμών, ένα ειδωλολατρικό  και Ανθρωποφάγο πολιτιστικό μοντέλο Ζωής, που γεννά μόνιμα πόνο, φόβο, τρόμο, ενοχές, ερωτικές διαστροφές, θλίψη, αυτοαπόρριψη, μίσος, παραφροσύνη, πόλεμο και καταστροφή.

Μπορείτε να φαντασθείτε ότι η σημερινή πραγματικότητα του ανθρώπινου Κόσμου, είναι μια θάλασσα έντεχνων  αρνητικών εθισμών και ότι μέσω του ιδίου μηχανισμού, εμείς με την Βούλησή και σοφία μας, μπορούμε να μετατρέψουμε  την υπάρχουσα θάλασσα Αρνητικότητας  και Κακίας, σε θάλασσα  Θετικότητας, Ομορφιάς, Δικαίου και Ευδαιμονίας!!

 Το ακόλουθο κείμενο, προέκυψε από επεξεργασία Λακωνικότερου θέματος της Ίντιρας Γκάντι, αειμνήστου προέδρου της Ινδίας. Kαι η διαμόρφωσή του, έτσι όπως το καταθέτω εδώ, απαντά, γι’ αυτούς που γνωρίζουν ή θέλουν να γνωρίσουν, την αρχή και το τέλος  του Ανθρώπινου πεπρωμένου.        

Προσέξτε τις αισθήσεις σας, διότι οι αισθήσεις σας, Αυξάνονται σε Συναισθήματα. 

Προσέξτε τα συναισθήματά σας, διότι ενεργοποιούν την Βούλησή σας.

Προσέξτε την Βούλησή σας ,διότι  ταυτίζεται με τα συναισθήματά σας.                                                                                                                                    

Προσέξτε την Βούληση και τα συναισθήματά σας, διότι  δημιουργούν  τις σκέψεις σας.

Προσέξτε τις σκέψεις σας, διότι η Βούληση και τα συναισθήματά σας,  σας οδηγούν σε  πράξεις.

Προσέξτε τις πράξεις σας, διότι  γίνονται συνήθειες

Προσέξτε τις συνήθειές σας, διότι  γίνονται εθισμοί.

Προσέξτε τους εθισμούς σας, διότι  γίνονται το πεπρωμένο σας.

Ένα πεπρωμένο που καθορίζεται, από τη Γνώση, Κατανόηση  και Βούληση της Πολιτικής  Ιουδαϊκής παράδοσης και κανενός Θεού.

Το σύνδρομο του θεατή.

Έπρεπε να κάνω όλη αυτή τη διαδρομή ακριβούς περιγραφής της λειτουργίας των εθισμών, προκειμένου να κάνω καλύτερα κατανοητή την άποψή μου για τα προαναφερόμενα σύνδρομα του θεατή και της καραμέλας, τα οποία ενταγμένα μέσα σε θεσμικές δραστηριότητες, δημιουργούν εθισμούς, θεσμούς και θέσφατα, τα οποία είναι αδύνατο στους αμύητους να αντιμετωπίσουν ή ελευθερωθούν από αυτούς…

Το σύνδρομο του θεατή είναι αυτό που συνδράμει  στον έντεχνο εθισμό του ανθρώπου  για την διαμόρφωση των  επιθυμητών χαρακτήρων και συμπεριφορών του,  από αυτούς που ελέγχουν τα θεάματα  του θεατή.

Στο λεξικό Δημητράκου στο λήμμα θεατής αναφέρεται ως ο θεώμενός εις τι, ο Θεώμενός εις κάτι….

Και πράγματι ο θεατής είναι θεώμενός σ’ αυτό που θεάται διότι εκ του ασφαλούς χωρίς συζήτηση και διασκεπτική αντιπαράθεση αποδίδει δίκιο ή κρίση, πάντα κατά την υποκειμενική του άποψη βέβαια. Αλλά το σημαντικό είναι, ότι αποδίδοντας δίκαιο, αυτοδικαιώνετε, και μέσω της ταύτισης με το θέαμα που οράται μετέχει της δράσης και τέλος αυτοπροσδιορίζεται στον κοινωνικό χώρο που του παρέχει το θέαμα ή ο οργανωτής του θεάματος. Έχει αποδειχθεί ότι η ο λόγος, σε συνδυασμό με εικόνα και μουσική, είναι το ακαταμάχητο μέσον παιδείας και στο καλό και στο κακό, όλα εξαρτώνται από τον διαχειριστή της εικόνας και τα συμφέροντά του.

Το βίωμα του θεατή είναι πράγματι μεγαλειώδες, φέρτε στη μνήμη σας τον εαυτό σας απέναντι στην θαυματουργή οθόνη ενός μοντέρνου κινηματογράφου και θυμηθείτε την εξαίσια αίσθηση του Εαυτού σας, που μέσω της ταύτισης, μετέχει στη δράση μιας συγκλονιστικής περιπέτειας, στη διαδρομή ενός φλογερού έρωτα, στις αποκαλυπτικές αλήθειες ενός γοητευτικού ντοκυμαντέρ, σ’ έναν ποδοσφαιρικό αγώνα με τον Μέσι πρωταγωνιστή ή στην γοητεία ενός ηλεκτρονικού παιγνιδιού, όπου εντελώς απερίσκεπτα σκορπάς τον θάνατο παντού, ενώ θα μπορούσες να κάνεις το εντελώς αντίθετο, να μοιράζεις Ζωή παντού.…. Ο θεατής είναι όντος Θεώμενός σ’ αυτό που παρακολουθεί απόλυτα επικεντρωμένος, γοητευμένος και αιχμάλωτος του θεάματος.

Έχει όμως κάποιος μελετήσει την συμπεριφορά του ανθρώπου που είναι εθισμένος στην παρακολούθηση θεαμάτων, ίσως να σας ακούγετε και ανάποδο που αναφέρομαι στον εθισμό του θεάματος, όμως φίλοι μου αυτή είναι η αλήθεια, σχεδόν το σύνολο του πληθυσμού είναι εθισμένο στα θεάματα, όχι βέβαια στα νοήματα των θεαμάτων. Αυτά που δεν τον γοητεύουν μπορεί εύκολα να τα απορρίψει και να παραδοθεί οικιοθελώς στο γοητευτικό παραισθησιογόνο που έχει ανάγκη και να διαφύγει από την σκληρή και χυδαία πραγματικότητα που υποχρεώνεται να ζήσει, μη δυνάμενος να βρει ησυχία πουθενά, πλην της γοητευτικής οθόνης.

To λήμμα Θέω, είναι παράγωγο του Θεώμαι και εννοεί λάμπω, αστράπτω, εκτείνομαι σε μεγάλες διαστάσεις, εν συνεχή γραμμή, διακλαδίζομαι.

Το λήμμα Θέω περιγράφει ακριβώς την ψυχολογική κατάσταση ενός Θεατή, ο οποίος εκ του ασφαλούς καναπέ του, μετέχει φαντασιακά σε κάθε πιθανή ή απίθανη περιπέτεια που θεάται άσκεφτα, παθητικά, άβουλα και αυτή η θέση είναι μια άκρως γοητευτική ψευδαίσθηση. Μέσω του ψεύδους προς τον Εαυτό γίνεται τρόπος Ζωής και τέλος γίνεται η ίδια η ζωή ενός δούλου ανθρώπου πλέον, που δεν γνωρίζει ποιος είναι, τι είναι και γιατί είναι. Η σκέψη γίνετε ένα πολύ κουραστικό άθλημα και όλα συνηγορούν στην καταφυγή της αντανακλαστικής σκέψης αντίδρασης που το εύκολο και άφθονο θέαμα προσφέρει.

Εδώ βρίσκετε η αρχή και το τέλος  του Ανθρώπινου πεπρωμένου.

 Το σύνδρομο της καραμέλας.

Θυμάστε στην παιδική μας ηλικία τι τέχνασμα χρησιμοποιούσαν οι καλοί μεγάλοι, για να μας προστατέψουν από του κακούς μεγάλους;

«Προσέξτε αυτούς που σας δίνουν καραμέλες, γιατί μπορεί να σας κάνουν μεγάλο κακό».

Κι’ εμείς, παρά το ότι μας άρεσαν οι καραμέλες, αυτοδιδαχτήκαμε έναν τρόπο αντίδρασης σε κάθε καραμέλα που μας προσφέρετο, με την επιφύλαξη, την φιλύποπτη διάθεση και την άρνηση κάθε θετικής προσφοράς από το περιβάλλον. Πολύ σύντομα δε,  στην εφηβική ηλικία, μάθαμε και έμπρακτα πως πίσω από κάθε ωραίο και γλυκό, υπάρχει πάντα ένας δράκος, έτοιμος να μας κατασπαράξει.

Αυτός ο φόβος της καραμέλας, καλώς εδραιωμένος στην υποσυνείδητη συμπεριφορά μας από παιδιά, είναι τα τείχη που με πολύ περίσκεψη, χωρίς λύπη, χωρίς αιδώ, μας έκλεισαν από τον Κόσμο, έξω, και μόνο μια αφυπνισμένη Συνειδητότητα μπορεί να γκρεμίσει, κανένας θεατής της Ζωής.

Παράδειγμα: Αυτό το κείμενο είναι μια γνήσια γλυκιά καραμέλα, που μπορεί να συμβάλει στην εύρεση της πραγματικής ελευθερίας σου, κοίταξε την αντίδρασή σου και θυμήσου!!

Επαναλαμβάνω το γνωμικό του Ηράκλειτου. Αυτοί που κοιμούνται είναι εργάτες και συνεργοί σε όσα γίνονται στον Κόσμο μας.