Όταν  πριν από δεκαπέντε περίπου χρόνια κυκλοφόρησε  το βιβλίο ( Συναισθηματική Νοημοσύνη ) του Ντανιέλ Γκόλμαν, ένας μεγάλος αριθμός   αναγνωστών  το  αγόρασε,  ελπίζοντας μέσα σ’ αυτό  να βρει κάποιες απαντήσεις για τις ανερμήνευτες συναισθηματικές συγκινήσεις  που τους συγκλόνιζαν.  Δυστυχώς όμως, το αποτέλεσμα  της προσπάθειας ήταν απογοητευτικό, γιατί το βιβλίο    περιέπλεξε μάλλον τα πράγματα παρά τα ερμήνευσε. Η ανεπάρκεια αυτού του βιβλίου και η σοβαρότητα του θέματος, όπως από τότε κατάλαβα, με οδήγησε σε έρευνα η οποία κατέληξε σε ένα κεφάλαιο με τον ίδιο τίτλο στο βιβλίο μου ( ΕΓΩ ) το οποίο κυκλοφόρησε το 2005 και που περιέγραψε ικανοποιητικά την  λειτουργία αυτού που τότε ονομαζόταν Συναισθηματική Νοημοσύνη.

  Όταν επανακυκλοφόρησα το ίδιο βιβλίο το 2009 στον τίτλο του ιδίου κεφαλαίου πρόσθεσα  ( Ην Πάσα η Γη Χείλος Εν και Φωνή Μια Πάσι ) όπως επίσης και  (Αισθητική και Συναισθηματική Αντανακλαστική Αντίδραση) γιατί εν τω μεταξύ, διαλογιζόμενος,  πάντα με το υπαρξιακό ερώτημα του ανθρώπου, ανακάλυψα νέες προεκτάσεις  των περί συναισθημάτων ιδεών.

 Κάποιες από αυτές τις ιδέες είναι ότι τα Συναισθήματα λειτουργούν αντανακλαστικά, όπως και οι αισθήσεις και εξ’ αυτού του λόγου δεν δύναται να έχουν νοημοσύνη.                                              Ότι όλα τα Όντα της Γής και πιθανόν του Σύμπαντος, άρχονται από  αυτήν την αυτόματη αντανακλα­στική αντίδραση.                         Και το σημαντικό, ότι το κρυμμένο νόημα του Βιβλικού γνωμικού  ( Ην Πάσα η Γη Χείλος Εν και Φωνή Μια Πάσι)  αναφέρεται σ’ αυτή τη Παγκόσμια  Αρχή, την Αισθητική και Συναισθηματική Αντανακλαστική Αντίδραση .                                                                                   Το δε ακόμα πιο Συγκλονιστικό, είναι,  πως οι  ΓΝΩΣΤΕΣ αυτού του Παγκόσμιου Νόμου, δημιουργώντας τα κατάλληλα ερεθίσματα ( εξαρτημένα αντανακλαστικά)  θα μπορούσαν να προγραμματίσουν  κατά  τα συμφέροντά τους, τα υπό την εποπτεία τους Όντα της Γης και πιθανόν του Σύμπαντος.

Σ υ ν α ρ π α σ τ ι κ ό  δ ε ν  ε ί ν α ι ?   Ασφαλώς και είναι.

Στο βιβλίο μου( ΕΓΩ ) δεν περιγράφω τι είναι το Συναίσθημα, αλλά το πώς λειτουργεί, πως καθορίζει  την  συμπεριφορά μας και πως αυτό προγραμματίζεται.  Μετά από καιρό όμως και κάτω από την πίεση της ανάγκης, αναγκάσθηκα να προχωρήσω περισσότερο  και να ανακαλύψω νέους κόσμους ιδεών, εξ’ ίσου ωραίους, συναρπαστικούς και λυτρωτικούς. Και τούτο γιατί στην παρούσα πρόκληση ήμουν από καιρό έτοιμος όχι για την Αλεξάνδρεια που χάνω, αλλά για την Αλεξάνδρεια που φθάνω.

Λεξικό Δημητράκου: Λήμμα Συναίσθημα:  Ευχάριστη ή δυσάρεστη Ψυχική κατάσταση.

Σας ικανοποίει η απάντηση;  Όχι βεβαίως, γιατί περιέχει την αμφισβητούμενη έννοια περί ψυχής. Αυτό που με βεβαιότητα γνωρίζουμε και κατανοούμαι είναι ότι η Ψυχή είναι κάτι εντελώς  δικό μου, όπως π.χ. το αυτοκίνητό μου, το σπίτι μου, το παιδί μου, ο Νους μου, ο εαυτός μου, η θλίψη μου, το σώμα μου, η συνείδησή μου, η συνειδητότητά  μου.  Από τον τρόπω που μιλάμε  φαίνετε πως τα πάντα ανήκουν στο ΕΓΩ. Γι’ αυτό το λόγο, αλλά και για τους άλλους που ακολουθούν, εφεξής, όπου γράφω την λέξη ΕΓΩ θα εννοώ και την λέξη Ψυχή ταυτόχρονα, διότι το 20006 ανεκάλυψα ότι ο Καρτέσιος είχε από καιρό λύση το πρόβλημα.

Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια τόμος 9 σελ. 494.                                      ΕΓΩ ως φιλοσοφικός και υπαρξιακός όρος.                                                    Όρος δι’ ου οι φιλόσοφοι δηλούσι την ΨΥΧΗ, εφ’ όσον αύτη έχει επίγνωση εαυτής, ήτοι επίγνωση των διαφόρων καταστάσεων και δράσεών της.

Ο Καρτέσιος δια του  ( Σκέπτομαι Άρα Υπάρχω )αντικαθιστά την Ψυχή δια του ΕΓΩ, η συνταύτιση δε αύτη δεν περιορίζεται εις τον χαρακτηρισμό της σχέσεως μεταξύ της Ψυχής και του ΕΓΩ, αλλά προεκτείνεται στο.  Εφ’ όσον έχω σαφή έννοια, (λέγει ο Καρτέσιο) Εμαυτού, ως νοούσης και μη υλικής οντότητας και του σώματός μου ως υλικού και Μη νοούντος αντικειμένου, (εδώ ο Καρτέσιος σκόπιμα ή όχι, αγνόησε ότι το σώμα είναι αισθαντικό). Είμαι βέβαιος,  ότι το ΕΓΩ μου, δηλαδή η Ψυχή μου, είναι καθ’ ολοκληρίαν διάφορoν του  σώματος και ότι δύναται να υπάρξει άνευ του τελευταίου.  

Σε μια εποχή όπου η γνώση και η φιλοσοφία ηλέγχετο απόλυτα από την εκκλησία και το φυσικό σώμα με τις αισθήσεις και τα ένστικτα εθεωρείτο η κατοικία του Διαβόλου, με ότι συνεπάγετε αυτό για εκείνη την εποχή.  Δεν είναι απορροίας άξιο γιατί ο Καρτέσιος ΑΓΝΟΗΣΕ τον ρόλο της σωματικής  Αίσθησης, στην δημιουργία Νοήματος από το νοήμον Διασκεπτικό ΕΓΩ.

 Το αμέσως επόμενο ερώτημα που αυτομάτως αναδύεται, είναι, γιατί αυτή η πολύτιμη πληροφορία, που δίνει απαντήσεις σε πολλά αναπάντητα ερωτήματα της εποχής μας, είναι στο σκοτάδι εδώ και 350 χρόνια και το ΕΓΩ-ΨΥΧΗ, αφημένο στα χέρια Επίβουλων  Ανατολικών και Δυτικών Δασκάλων  κατασυκοφαντείται διαρκώς ως υπεύθυνο της σημερινής ανθρώπινης τερατώδους Δυστυχίας.                                                                     Σύμφωνα με τον Καρτέσιο, με τον οποίο και συμφωνώ επ’ αυτού ,το ΕΓΩ-ΨΥΧΗ Νοεί και Αυτό είναι που επιβιώνει μετά τον θάνατο του φυσικού σώματος στο επέκεινα.                                               Κατά συνέπεια, Αυτό που οι Ιερείς,  στην εξόδια ακολουθία εύχονται, (Αιώνια η Μνήμη Αυτού) Ουσιαστικά,  εύχονται την επιβίωση του Διασκεπτικού και Βουλητικού ΕΓΩ-ΨΥΧΗ στην Αιωνιότητα.  Και σ’ αυτό επίσης θα συμφωνήσω, γιατί έτσι έχει νόημα και η Νίκη του Χριστού επί του Θανάτου.                                                                                               

Η επιβίωση του ΕΓΩ-ΨΥΧΗ στο επέκεινα μετά τον θάνατο του σώματος, ήταν και εξακολουθεί να είναι το ζητούμενο όλων των Μυστικιστών στους αιώνες. 

Συμπέρασμα:  Το ΕΓΩ είναι Διασκεπτικό, Βουλητικό, Ενορατικό και είναι το Άλφα  και το Ωμέγα της Ζωής. Δεν υπήρξε δεν υπάρχει και ούτε δύναται να υπάρξει Ζωντανό Πλάσμα χωρίς Σκέψη και Βούληση στο Σύμπαν. Κατά συνέπεια το Σύμπαν είναι Νοητικό.                                                

 Όταν για ιατρικούς λόγους και όχι μόνο, γίνεται λοβοτομή σε κάποιο άτομο, Αυτό χάνει οριστικά τον Δυνητικό Παράγοντα  ΕΓΩ-ΕΙΜΑΙ,   ΕΓΩ-ΘΕΛΩ  και γίνεται ένα άβουλο αισθαντικό υποκείμενο, δηλαδή φυτό.  

Μήνυμα προς όλους τους φερέλπιδες ταξιδευτές του ονείρου ,τους καλώς αγκιστρωμένους και καλώς υπηρετούντες διάφορους Δασκάλους Ανατολικούς και Δυτικούς. Να θυμάστε, ότι κατά την διάρκεια της εκστατικής σας εμπειρίας, Αυτό που ταξιδεύει, οράτε και στην συνέχεια εκλογικεύει την εμπειρία,είναι το ΕΓΩ  σας και η παιδεία του, έλλογη και Συναισθηματική και όχι το αστρικό σας σώμα, το αστρικό σώμα είναι το ψεύδος που σκεπάζει την αλήθεια του ΕΓΩ.

Aς επιστρέψουμε τώρα στο θέμα της Συναισθηματικής Εκπαίδευσης, ξεδιαλύνοντας ένα ακόμη άγνωστο όνομα, αυτό του Συναισθήματος.          Η λέξη είναι σύνθετη και αποτελείται από το προσθετικό ΣΥΝ και τη λέξη Αίσθηση.  Δεν νομίζω ότι είναι απαραίτητο να ερμηνεύσω τι είναι η αίσθηση, είναι όμως απαραίτητο να δηλώσω ότι οι αισθήσεις ΔΕΝ  έχουν αφ’ εαυτού τους νοημοσύνη, είναι βιωματικές εμπειρίες , όπως επίσης και τα συναισθήματα, που είναι προεκτάσεις των αισθήσεων.  Κατά συνέπεια δημιουργείτε  ερώτημα ως προς τον όρο (Συναισθηματική Νοημοσύνη καιΕκπαίδευση), εκτός κι’ αν δεχθούμε ότι η αντίδραση μεταξύ πόνου και ηδονής μπορεί να γίνει αίτιο παιδείας.

Σύμφωνα με τα μέχρι τώρα συμπεράσματα έχουμε ένα άϋλο Διασκεπτικό, Βουλητικό και Ενορατικό ΕΓΩ και ένα φυσικό σώμα που αισθάνεται πόνο ή ηδονή, κρύο ή ζέστη, ευχάριστα ή δυσάρεστα και βέβαια ένα νευρικό σύστημα που μεταφέρει αυτά  τα ερεθίσματα στον εγκέφαλο του φυσικού σώματος.  

Ερώτημα: Ποιος είναι ο έλλογος φορέας που σχηματίζει νοήματα από τους απτούς αισθητικούς ερεθισμούς του νευρικού συστήματος;          Απάντηση: Το ΕΓΩ βεβαίως, γιατί αυτό σκέπτεται, αυτό βούλεται και αυτό οράτε.

Ερώτημα: Είναι δυνατόν ο αϋλος διασκεπτικός παράγων  ΕΓΩ,  να αυτοπροσδιορισθεί στον φυσικό κόσμο χωρίς τη δυνατότητα επιλογής μεταξύ της ηδονής και του πόνου.  Όχι είνα η βέβαιη απάντηση.   Άρα για να γευθούμαι τους καρπούς του δένδρου της Ζωής, είναι απαραίτητο να βιώσουμε τους καρπούς του πόνου      και της ηδονής.                                                                                                                                                                                                                      

Λεξικό Δημητράκου, λήμμα Συναίσθημα:  Ευχάριστη ή δυσάρεστη ψυχικήκατάσταση.                                                                                                                                Είναι                                                                                                                                                                                     Ερώτημα:  Από πού προκύπτει αυτή η δυσάρεστη ή ευχάριστη Ψυχική κατάσταση;                                                                                                                           Απάντηση:  Από ευχάριστη ή δυσάρεστη αισθητική εμπειρία του σώματος. 

 Και ποιό είναι αυτό που νοηματοδοτεί και εκλογικεύει αυτή την αισθητική εμπειρία;     Το ΕΓΩ-ΨΥΧΗ ασφαλώς.  Τι είναι λοιπόν αυτό  το ΣΥΝ που μετατρέπει την αισθητική εμπειρία του σώματος σε ενεργό Συναίσθημα;                                                         

ΤΑΥΤΟΠΑΘΗΣ, ο παθόν τα αυτά, ο υποκείμενος εις τα αυτά παθήματα, εις όμοια τύχη, με τις ιδέες, τα Συναισθήματα και τα αντικείμενα της ταύτισής του.                                                                       Ταύτιση-ταύτιση-ταύτιση και πάλι ταύτιση, η ταύτιση είναι Νόμος του Φυσικού Κόσμου, κανένα  θηλαστικό δεν μπορεί να επιβιώσει στο Φυσικό του περιβάλλον αν δεν ταυτισθεί απόλυτα με τις συνήθειες,  τα  ήθη και τους θεσμούς, του γένους ή του πολιτισμού στον οποίο γεννήθηκε.  Μέσω της Ταύτισης, οι θείες ιδιότητες του ΕΓΩ, Σκέψη, Βούληση, Ενόραση, περνούν στις αισθήσεις του Φυσικού Σώματος και τις μετατρέπουν σε ενεργά Συναισθηματικά νοήματα, η ένταση, ποιότητα και λειτουργία των οποίων, εξελίσσει το ΕΓΩ σε Θεό ή Διάβολο.                                                                    

Ο πόνος είναι απτή αίσθηση του σώματος και με την εκδήλωσή του εμφανίζετε ο φόβος, ο φόβος είναι συναίσθημα σε μικρή κλίμακα και είναι εκπαιδευτικός, αυτός μας αναγκάζει να γινόμαστε προσεκτικοί στη Ζωή. Το ΕΓΩ βούλεται και οράτε για το πώς να τον αποφύγει, να τον ανακουφίσει, να τον νοηματοδοτήσει και να τον απομνημονεύσει, ούτως ώστε να τον γνωρίζει στο μέλλον.    Όταν το ΕΓΩ είναι απαίδευτο, αδύνατο ή σε άγνοια,«όπως το ΕΓΩ ενός  νεογέννητου  παιδιού  που βγαίνει από τον κόλπο της Μητέρας του» πανικοβάλετε, χάνει την συγκριτική του ικανότητα, ο φόβος γιγαντώνεται σε τρόμο και το ΕΓΩ χάνετε στα ανεξέλεγκτα κύματά του.                                                                                                   Τα πάντα ξεκινούν από το φυσικό σώμα, αισθαντικό πομπό και δέκτη ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων ή ενεργειών που γεμίζουν το Σύμπαν.            Η  κυκλοφορία αυτών των ηλεκτρομαγνητικών ενεργειών μέσα στο φυσικό σώμα, παίζει τον ρόλο συνδέσμου και επικοινωνίας μεταξύ των διαφόρων οργάνων του οργανισμού και καθορίζουν εν πολλοίς την ευχάριστη η δυσάρεστη αίσθηση που πλεονάζει στο σώμα.                                                       Για μας τους πολιτισμένους, η μοναδική περίοδος απρόσκοπτης κυκλοφορίας αυτών των ενεργειών είναι η περίοδος κυοφορίας μέσα στην Μητρική Μήτρα και ειδικότερα τους πρώτους δυο μήνες της κύησης.     Στον πέμπτο μήνα, το μαγεμένο από την Μακαριότητα της ενδομητρίου ανάπτυξης ΕΓΩ-ΨΥΧΗ αφυπνίζετε και αρχίζει να αποκτά αντίληψη του εξωτερικού κόσμου αντιδρώντας σ’ αυτόν  με τις γνωστές κλωτσιές.            Η βιωματική ανάμνηση αυτής της Μακάριας ενδομητρίου περιόδου, βαθιά εδραιωμένης στις μνήμες του Εγκεφάλου μας, είναι και το ζητούμενο κάθε ΕΓΩ στην εξωμήτριο Ζωή.                    Είναι αυτή που μας ωθεί μέχρι τα άστρα για να την ξαναβρούμε, είναι η ίδια που κίνησε τα πάντα στις επαναστάσεις  των ανθρώπων και είναι η ίδια, πάνω στην οποία όλοι οι Ιερείς αυτού  του Πλανήτη, έκτισαν τους δικούς τους  πύργους επικυριαρχίας.                                                                                                                                                  Προανέφερα ότι το φυσικό μας σώμα και οι λειτουργίες του,  εφ’ όσον αντιδρούν αντανακλαστικά, δύναται να προγραμματισθούν.   Αυτό βέβαια δεν είναι γνωστό, γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι, όπως και ΕΓΩ βεβαίως πριν αρκετά χρόνια, πίστευα πως ήμουν ελεύθερος και κύριος του εαυτού μου. Τα δε λάθη και δυστυχίες μου τα απέδιδα  πάντα στους άλλους, τα πολιτικά  πράγματα, την σκληρότητα των γυναικών, των ιερέων, των τραπεζών, του Διαβόλου κ.τ.λ. Το ποίημα ( Η Πόλις ) του Καβάφη ήταν αυτό που μ’ έκανε να στρέψω το βλέμμα μου εσωτερικά και να  Δω. Ευτυχώς δεν παρέλυσα, δεν έγινα πέτρα από το βλέμμα της μέδουσας που αντίκρισα, γιατί αυτή είναι η Μέδουσα που όλοι τρέμουμε στην εμφάνισή της, και όλοι αναπτύσσουμε το ψεύδος προς τον εαυτό, αυτό το πανίσχυρο ναρκωτικό για να την αντιμετωπίσουμε.                                Όταν μετά από χρόνια ξεπέρασα το σοκ, είδα πεντακάθαρα την διάσταση ανάμεσα στις εγωϊκές μου επιθυμίες και τους προγραμματισμούς του φυσικού μου σώματος.                                                                                Επαναλαμβάνω, την διάσταση ανάμεσα στις Εγωϊκές  επιθυμίες  της προσωπικότητας μου και τους προγραμματισμούς του φυσικού μου σώματος.  Παρά τις ενοχές και την αυτοαπόριψη που αισθανόμουν, σιγά  σιγά,  είδα και κατανόησα,  ότι ήμουν αιχμάλωτος εθισμών του σώματός μου,  οι οποίοι επιβλήθηκαν έξωθεν και οι οποίοι εθισμοί είχαν μια αυτονομία που ξεπερνούσε την βούλησή μου.                         Η διαφορά ανάμεσα σ’ αυτό που ήθελα να είμαι και σ’ αυτό που οι προγραμματισμοί του σώματός μου επέβαλαν, με σκότωνε.  Κάποτε,  σε μια προσπάθεια αναζήτησης του πραγματικού Θεϊκού  Έργου στη Γη, έφτασα στο συμπέρασμα ότι το φυσικό μας περιβάλλον,  από το οποίο και  ο γενετικός μας κώδικας έχει εκπορευθεί, είναι το πραγματικό Έργο του Ιερού ή του Θεού και ότι μέσα στους νόμους λειτουργίας Αυτού του Έργου, κρύβετε και η νοημοσύνη  ή η Ουσία, Αυτού, που το Έκτισε.                                              Ήταν αυτονόητο και φυσικό λοιπόν, να απορρίψω ότι ανά τους αιώνες ιδιοτελεί και ανέραστα Ιερατεία έκτισαν στο όνομα των θεών τους και να ορίσω   σημείο αναφοράς του ΕΓΩ μου, Αυτούς τους Νόμους και μέσω Αυτών, να δώσω απάντηση στα ερωτήματα που με βασάνιζαν.                 Ένας τέτοιος νόμος είναι, ότι στη φύση δεν υπάρχουν κενά, όταν κάτι πεθαίνει, κάτι αντίστοιχο γεννιέται, όταν η θερμοκρασία πεύτει  το ψύχος ανεβαίνει, όταν αυξάνετε το κακό υποχωρεί το καλό και όταν το καλό είναι ανάπηρο αφ’ εαυτού του, τότε το κακό πλεονάζει, ότι τα πάντα είναι ενότητες αντιθέτων σε αρμονική συνύπαρξη και ότι η διαταραχή αυτής της αρμονίας φέρνει πόνο,  απλά πράγματα  και αντικειμενικά.                                                                                                                                                                                  Γιατί λοιπόν ο Άνθρωπος, ο εκ της Δημιουργίας Συνδημιουργός του Κόσμου, έφτασε σ’ αυτόν τον Αυτοεξευτελισμό της θείας του ιδιότητος;                                                                                                                                                                        Τέσσερις είναι  οι πηγές ευδαιμονίας που πηγάζουν από το ίδιο του το σώμα και εξουδετερώνουν  τους πόνους, τους κόπους, τα άγχη και τον θάνατο που συνοδεύουν τη Ζωή.   Όταν αυτές οι πηγές στερέψουν, ο άνθρωπος γίνετε αυτοκαταστροφικός, γιατί  δεν μπορεί να αντέξει  την παρά φύση κατάσταση που του επιβάλετε. Αυτές οι πηγές στέρεψαν όχι επειδή η Φύση το επέβαλε, αλλά επειδή κάποιο Υπέρ-Εγώ, από καιρό τις έχει καταστρέψει, οικοδομώντας πάνω στα ερείπιά τους, τους δικούς του χρυσοστόλιστους πύργους δυσαρέσκειας, πόνου, τρόμου, ψεύδους  και δυστυχίας για προσωπικό  όφελος.    

Αυτές οι πηγές ευδαιμονίας είναι ο  Τοκετός,  ο Έρωτας,  ο Θάνατος  και η Φώτιση.   Είναι βαθύτατες εκστατικές εμπειρίες μακράς ανάμνησης,  κατά την διάρκεια των οποίων το Εγώ-Ψυχή,  χωρίς βούληση,  οράται και βιώνει το Ασύλληπτο Μεγαλείο  ( του Απερίγραπτου )  Υπέρτατου.    

Ένα Σχόλιο προς “Συναισθηματική εκπαίδευση”