Δημοσιεύσεις μηνός Νοεμβρίου 2010

ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΑΛΟΓΟΥ ΣΚΥΛΟΥ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

Ήταν πριν κάποιες ημέρες, όταν συζητώντας με μια φίλη μου το θέμα εκπαίδευσης  ιππέων και  αλόγων, άκουσα μια άποψη η οποία δεν διέφερε και πολύ από την θέση κάποιου άλλο φίλου  του απώτερου παρελθόντος, εκπαιδευτή σκύλων  αυτός.

Το θέμα της συζήτησής μας ήταν πως θα μπορούσαμε να ενισχύσουμε το εσωτερικό σθένος των νεαρών μαθητών ιππασίας, ώστε από θέση ισχύος, να έχουν καλύτερη σχέση με το άλογο και ασφαλώς καλύτερες επιδόσεις στους αγώνες.

Άκουσα λοιπόν με κατάπληξη ότι τα άλογα ιππασίας για να κάνουν αυτό που θέλει ο αφέντης τους, τα δέρνουν τόσο άσκημα, ώστε εκτός του ότι δεν έχουν άλλη επιλογή, η Βία που τους ασκείτε, τα μετατρέπει σε δειλά και υπάκουα αλογάκια.

Τότε μου ήρθε στο Νου, η προσωπική μου γνώμη περί του υποσυνείδητου  προγραμματισμού που υφιστάμεθα μέσω του σωματικού και συναισθηματικού πόνου και οι αναμνήσεις τις παιδικής ηλικίας, όταν η Μαμά με πολύ απειλητικό ύφος μας έλεγε.

Καθίστε φρόνημα γιατί θα το πω στον Μπαμπά, επειδή ο Μπαμπάς έδερνε και έβριζε Τότε, και όταν ο Μπαμπάς αρνιόταν αυτό το ρόλο τον αναλάμβανε πρόθυμα ο Θεός υπακούοντας  στις έξυπνες Μητέρες που απειλούσαν  τα παιδιά τους μέσω του θεού, επειδή αυτές τα αγαπούσαν και ήθελαν το καλό τους. Μην το κάνεις αυτό γιατί θα σε τιμωρήσει ο Θεός!!

Με αυτόν τον τόσο απλό και φυσικό τρόπο τα παιδιά φοβόταν, μισούσαν τον μπαμπά τους ή τον σεβόταν και έτσι  διδάσκονταν τον φόβο ή σεβασμό, του αφέντη, του θεού ή της εξουσίας.

Και βέβαια και η Εξουσία και ο Θεός ασκούσαν την ίδια πολιτική Βίας στους ανθρώπους, για να μην χαθεί η ωφέλιμη γι’ αυτούς  πραγματικότητα.

Από ότι θυμάμαι η Βιαιοπραγία κατά παιδιών άρχισε με την επικράτηση του Εβραιοχριστιανισμού, με πρώτο καθοδηγητή τον Ιωάννη τον Χρυσόστομο ή Βρομόστομο όπως κάποιοι άλλοι υποστηρίζουν. Ο Ιωάννης υποστήριζε ότι επειδή οι Εθνικοί δεν δέρνουν τα παιδιά τους, γίνονται κακομαθημένα και αρνούνται την Ευλογία (δουλεία) του Χριστιανισμού!!

Άρχισα λοιπόν να συνθέτω το Πάζλ των εικόνων για να καταλήξω στο συμπέρασμα ότι και η εκπαίδευση ή προγραμματισμός του Ανθρώπου, δεν διαφέρει καθόλου του Αλόγου ή του σκύλου και ότι ο κανόνας έχει παγκόσμια Ισχύ, με την επισήμανση ότι οι λαοί που δεν εξημέρωσαν άγρια ζώα, και μάλλον δεν έδερναν τα παιδιά τους, ήταν  οι ερυθρόδερμοι της Βορείου Αμερικής και οι πρωτόγονοι πολιτισμοί  απανταχού της Γης..

Η Βία, σωματική και συναισθηματική είναι η πρακτική εκπαίδευσης, προγραμματισμού ή εθισμού, σε ότι επιθυμούν οι Αφέντες των Ζώων και των Ανθρώπων. Και αν κάνουμε μια μικρή ανασκόπηση της ιστορίας, θα δούμε ότι η Βία κατά των παιδιών, αναπτύχθηκε σε  Πατριαρχικές κεντροεξουσιαστικές κοινωνίες.

Η διαφορά της βίας ανάμεσα στα ζώα και τους Ανθρώπους είναι ότι στα ζώα είναι ωμή και γίνεται απροκάλυπτα,  ενώ για τους ανθρώπους πιο εκλεπτυσμένη, πιο δικαιολογημένη, πιο αποκεκριμένη και συνήθως καλύπτεται από πολλά  Ιδανικά, όπως Αγάπη, από ενδιαφέρον για την Ζωή μας, για το καλό μας, για να γίνουμε χρήσιμοι και παραγωγικοί πολίτες, να πάμε στον Παράδεισο, να αποκτήσουμε πλούτη και να κάνουμε όνομα, να γίνουμε κάτι, δηλαδή γιατροί, δικηγόροι και πολλά άλλα τέτοια..Διότι αν δεν γίνεις κάτι, δεν είσαι τίποτε!!

Σίγουρα θα μου απαντήσετε πως τώρα δεν ασκούμαι Βία στα παιδιά μας, αλλά φίλοι μου, αυτό είναι ένα ψεύδος προς τον εαυτό, το οποίο διαιωνίζει αφανώς την ίδια κατάσταση.

Εμείς μπορεί να εκπολιτισθήκαμε και μετατρέψαμε την σωματική σε ψυχολογική Βία,  αλλά κάναμε το λάθος να αφήσουμε την εκπαίδευση των παιδιών μας στο κράτος, στο σχολείο, στην Εκκλησία ή την τηλεόραση και τώρα τελευταία στους υπολογιστές και το ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ.

Ο δικός μας ρόλος περιορίσθηκε στην θέση του θεού, κρίνοντας, αν τα παιδιά μας είναι καλά ή κακά επαινώντας ή απορρίπτοντας.  Και αυτά, ανοίγοντας τα μάτια τους σ’ αυτόν τον μισάνθρωπο και από παντού διεστραμμένο ανθρωποποίητο Κόσμο και με την χαριστική βολή της Πορνογραφίας και Πορνείας, που διαστρεβλώνει την ερωτική τους συμπεριφορά,  είναι καθ’ όλα πρόθημα,  υπακούοντας σε υποσυνείδητες υποβολές, να γκρεμίσουν τα πάντα.

Και να κτίσουν  τον επόμενο Κόσμο που εμείς δεν γνωρίζουμε, αλλά πολύ καλά γνωρίζουν αυτοί που τα οδηγούν, κατά τα συμφέροντά τους ασφαλώς.

Πως γίνονται όλα αυτά;

Όταν κάποτε πήγα στην Ινδία αναζητώντας την αλήθεια, μέσα στα πολλά που είδα και άκουσα, ήταν οι τρόποι ελέγχου και εκπαίδευσης των ελεφάντων και των φιδιών.

Είναι τόσο απλοί και εύκολοι που περνούν σχεδόν απαρατήρητοι από την προσοχή μας, επειδή  εντέχνως έχουμε εθιστεί στην ιδέα ότι είμαστε ανώτερο είδος, που δεν έχουμε  πλέον σχέση με τα ζώα και το προσωνύμιο Ζώο, όταν δίδεται σε κάποιους ή κάτι, είναι υβριστικό.

Αυτή η υποβολή επίσης, είναι που μας φοβίζει να κοιτάξουμε τη Φύση και  να την προστατέψουμε από τους εαυτούς μας και τους άλλους!!

Πώς να προστατέψεις κάτι που φοβάσαι;

Όταν λοιπόν γεννηθεί ένα ελεφαντάκι το αφήνουν ελεύθερο με την μητέρα του για ένα περίπου χρόνο να περιφέρεται και να μαθαίνει αυτά που η μητέρα του είναι προγραμματισμένη να κάνει,  να υπακούει στους ανθρώπους!! Στην συνέχεια, κάποια στιγμή και όταν η χαρούμενη και ξέγνοιαστη εποχή περάσει, δένουν με μια ισχυρή αλυσίδα ή πετσί το ένα πόδι του νεαρού ελέφαντα, σε ένα δένδρο ή παλούκι στο έδαφος.

Το Ζώο είναι αιχμάλωτο, δέσμιο μια δύναμης που δεν κατανοεί και δεν μπορεί να αντιμετωπίσει και στην συνέχεια, αυτός που θα διοριστεί οδηγός εφ’ όρου ζωής του ζώου, το περιποιέται για μια δυό μέρες και μετά το αφήνει ελεύθερο να επιστρέψει στο κοπάδι και τις δουλειές που το κοπάδι κάνει. Όταν αυτό επαναληφθεί πολλές φορές, ο ελέφαντας εθίζεται στον δεσμό του ποδιού και του αφέντη που διαχειρίζεται την ελευθερία του και  ο οποίος σύντομα αντικαθιστά την αλυσίδα με ένα απλό σκοινάκι, χωρίς πάσαλο , το οποίο όμως στο Νου του ελέφαντα φαντάζει αλυσίδα.

Όλα τα υπόλοιπα είναι θέμα ταύτισης του ατόμου με ότι το κοπάδι κάνει.

Ο Εγκέφαλος όλων των ζωντανών πλασμάτων έχει μια ευπλαστότητα κατά την διάρκεια της νηπιακής και παιδικής ηλικίας, η οποία είναι απαραίτητη σ’ Αυτόν, προκειμένου να γίνουν οι απαραίτητες συνάψεις μεταξύ των εγκεφαλικών κυττάρων που θα συνδεθούν με την συμπεριφορά του φυσικού σώματος, κάτω από τον νόμο των εξηρτημένων αντανακλαστικών. Όταν αυτές οι συνάψεις ολοκληρωθούν δεν αλλάζουν, γίνονται εθισμοί και καθορίζουν εν πολλοίς τη ζωή και το πεπρωμένο του Ζώου ή του Ανθρώπου.

Σχετικά με τα Φίδια: Όταν κατά την διάρκεια της παραμονής μου στην Ινδία επισκέφτηκα ένα χωριό όπου οι κάτοικοι είχαν ιδιαίτερες ικανότητες στη εξημέρωση των φιδιών, προτίμησα να μείνω μερικές ημέρες για να καταλάβω πως γίνεται αυτή η εξημέρωση και πως, παρά το ότι τα φίδια διατηρούν τα δηλητήριά τους, δεν δαγκάνουν και οι άνθρωποι πανέξυπνα εκμεταλλεύονται το δηλητήριο και τα ίδια τα φίδια.

Όταν λοιπόν ένα άγριο φίδι πιαστεί στο δάσος με κάποια παγίδα, τοποθετείται μέσα σε ένα σκοτεινό πιθάρι και αφήνεται στην αυλή του σπιτιού.

Εγκαταλείπεται  νηστικό και διψασμένο για περίπου 15 ημέρες και κάποτε κάποτε, όποιος περνά από δίπλα,  ρίχνει μια μικρή κλοτσιά στο πιθάρι.

Το φίδι για πρώτη φορά στη ζωή του βρίσκεται σε ένα περιβάλλον το οποίο δεν κατανοεί, το αναστατώνει και δεν μπορεί να αντιδράσει.

Μετά από 15 ημέρες τρία άτομα κρατώντας από ένα καπάκι στο χέρι, πηγαίνουν στο πιθάρι και ανοίγουν το καπάκι. Αυτονόητο πως το ερπετό θα προσπαθήσει να δραπετεύσει αλλά τα καπάκια  το εμποδίζουν, θα επιτεθεί πολλές φορές σ’ αυτά, αλλά στο τέλος, απογοητευμένο και πονεμένο θα επιστρέψει στην ασφάλεια του σκοτεινού πιθαριού.

Στην συνέχεια το ερπετό ταΐζεται και για ένα μικρό χρονικό διάστημα η ίδια πρακτική των καπακιών επαναλαμβάνεται. Όταν αυτό το κάποτε ελεύθερο στο φυσικό του περιβάλλον ερπετό, επιστρέψει εκεί, δεν μπορεί να επιβιώσει. Οι αυτόματες αντανακλαστικές του λειτουργίες που καθόριζαν την επιβίωσή του εκεί, έχουν καταστραφεί και κάθε φορά που θα σηκώνει το κεφάλι του για άμυνα ή επίθεση, τα καπάκια θα είναι εκεί να αναστέλλουν κάθε αυθόρμητη ή φυσική κίνησή του.

Κατά τον ίδιο ακριβώς τρόπο, τα θετικά μας συναισθήματα της Αγάπης, της τρυφερότητας, της πρωτογενούς ερωτικής μας συμπεριφοράς, του Δικαίου, της ελευθερίας, της εμπιστοσύνης, της φιλίας και όλα τα ωραία μας, έχουν πέσει σε ανίκητα καπάκια Βίας, εκμετάλλευσης, χυδαιότητας και υποκρισίας και έχουν υποχωρήσει στο βάθος του υποσυνειδήτου μας, ανήμπορα να βγουν και να ομορφύνουν την ζωή μας.

Διότι αυτό στερούμεθα, την δυνατότητα στη χαρά να αμβλύνει τον πόνο, έχοντας άφθονη την κακία, το μίσος και την βία, μέσα και γύρω μας.

Ερώτημα: Ο Χριστός είναι το σύμβολο της Αγάπης (θετικό Συναίσθημα) της Ευλογίας (Θετικός Λόγος) και της Συγχώρεσης (Θετική Πράξη), μήπως η Σταύρωσή του ανάμεσα στον καλό και κακό ληστή Συμβολίζει το κάρφωμα των θετικών μας Συναισθημάτων στο υποσυνείδητο;

Εξαρτημένα αντανακλαστικά του Παυλώφ.

Γύρω στο 1900, δεν θυμάμαι πότε ακριβώς, ο διάσημος Ρώσος φυσιολόγος Ιβάν Παυλώφ μετά από σχετικά πειράματα περιέγραψε την εξαίρετη θεωρία των εξηρτημένων αντανακλαστικών και μετά από αυτό, ασφαλώς πήρε μια θέση στον κόσμο των Σοφών επάξια.

Αυτή η θεωρεία συνέβαλε θετικά στην κατανόηση των μηχανισμών προγραμματισμού του ανθρώπινου εγκεφάλου και ασφαλώς της υποσυνείδητης συμπεριφοράς του χωρίς Βία

και αυτό ήταν πολύ σημαντικό για τις αναδυόμενες Δημοκρατίες εκείνης της εποχής,

οι οποίες αποκήρυτταν την ωμή βία που ασκούσαν οι Αυτοκρατορίες.

Είμαι σίγουρος ότι πολύ λίγοι άνθρωποι γνωρίζουν τα πραγματικά αποτελέσματα των πειραμάτων Παυλώφ και από μια μικρή περιήγηση που έκανα στον ιστοχώρο όλα τα Site μένουν στα κουδούνια τα σάλια και το φαγητό, αποσιωπώντας ή αγνοώντας το τέλος του πειράματος..

Η ουσία του πειράματος ήταν το τέλος και όχι η αρχή και μέση, που έγιναν  γνωστά στο πλήθος.

Το πλήθος δεν γνωρίζει ότι μετά την ολοκλήρωση του παιγνιδιού πρόκληση-απογοήτευση, (κουδούνι όχι φαγητό), τα σκυλιά έγιναν φυτά. Η διαρκής απογοήτευση των έντεχνων  προσδοκιών, οποιουδήποτε όντος, παραλύει την Βούληση και την διασκεπτική λειτουργία

του Νου. Γι’ αυτό και οι εκπαιδευτές αλόγων, σκύλων και ανθρώπων μετά από κάθε προγραμματισμό ή εθισμό που μέσω της βίας επιβάλουν, δίδουν μια καραμέλα, ένα καρώτο ή ένα αυτοκίνητο στα υπό προγραμματισμό άτομα!!

Μέσω των διαρκών απογοητεύσεων οι άνθρωποι χάνουν την δημιουργική τους πνοή και γίνονται σκλάβοι των ονείρων  που διαρκώς τρέφει η τηλεόραση και των ελπίδων τους,   ότι κάποιος Μεσσίας θα τους Σώσει..

Στην εποχή μας άπειρα ελκυστικά κουδούνια κτυπούν διαρκώς διεγείροντας τα πιο απόκρυφα και φανερά όνειρά μας με μηδενική δυνατότητα ικανοποίησης.

Αυτό σκοτώνει, αργά, αλλά σταθερά και αθώα.

Πέρασε ποτέ από τον Νου σας ότι ένα μεγάλο μέρος αυτής της κατρακύλας που κοντεύει να αφανίσει το Έθνος μας, οφείλετε σ’ αυτό το παιγνίδι που συστηματικά και έντεχνα  τα Μέσα Μαζικής Εξαχρείωσης διαρκώς προβάλλουν;

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Δεν θα ήταν καθόλου φρόνιμο εκ μέρους μου να κλείσω το θέμα μου με ένα  τέτοιο απογοητευτικό συμπέρασμα, χωρίς να δώσω μια ακτίνα ελπίδας, μικρής η μεγάλης.

Η απογοήτευση είναι συναίσθημα, όπως επίσης και η γοητεία, βλέπουμε π.χ. το είδωλο ενός αυτοκινήτου, μιας γυναίκας, ενός άνδρα και αμέσως διάφορες επιθυμίες και όνειρα αρχίζουν να επενδύονται γύρω από την απόκτηση και κατοχή  αυτού του ειδώλου.

Όλη αυτή η παραγωγή ονείρου, οφείλεται στην γοητεία ή μαγεία που το είδωλο ενεργοποίησε στις δημιουργικές δυνάμεις του  Νου μας.

Μέχρι τώρα τίποτε παράξενο, αυτός είναι ο τρόπος λειτουργίας της Φύσης.

Το πρόβλημα προκύπτει με την ταύτιση του ΕΓΩ μας, με το όνειρο που διέγειρε το είδωλο και εκεί βρίσκεται το κλειδί απεμπλοκής μας από τα είδωλα και τα φαντάσματα.

Από την στιγμή που κατανοήσουμε τον μηχανισμό της Ταύτισης του ΕΓΩ μας με τα είδωλα και τα φαντάσματα που ελεύθερα κυκλοφορούν παντού, τότε υπάρχει ελπίδα πραγματική.

Για να γίνει κάτι τέτοιο εύκολα και αποτελεσματικά απαιτείται  μια γνώση, που σαφώς αποκαλύπτω στο βιβλίο μου με τον τίτλο ΕΓΩ και που ψήγματα αυτής της γνώσης
εμφανίστηκαν εδώ σ’ αυτό το κείμενο.

 

Ο Νους είναι Χώρος και μέσα στον απειροδιάστατο αυτό χώρο Αγάπης, ένα Σκεπτικιστικό, Βουλητικό και Εν-ορατικό Ε Γ Ω δρα κτίζοντας έργο και ένας ουδέτερος αισθαντικός ΝΟΥΣ ΟΡΑ, ο ΟΥΡΑΝΟΣ.

ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ: Είναι η γενική και διαρκείς ικανότητα του διασκεπτικού ΕΓΩ να επεξεργάζεται την πληθώρα των ιδεοσυναισθηματικών εντυπώσεων του Νου και να σχηματίζει από αυτή χρήσιμα  νοήματα για την επιβίωσή του.

ΝΟΗΜΑ: Είναι το χρήσιμο συμπέρασμα που προκύπτει, μετά από την έλλογη επεξεργασία κάποιων συγκεκριμένων  εντυπώσεων του Νου, από το διασκεπτικό ΕΓΩ.

Σύμφωνα με τους Αρχαίους Στωικούς, ο Ανθρώπινος Νους είναι απόσπασμα του Κοσμικού Νου και επειδή το Σύμπαν ως Κόσμος είναι Χώρος δράσης  και επειδή αυτός ο χώρος δράσης καθρεπτίζετε στον ανθρώπινο Νου, αυτονόητο είναι ότι ο ανθρώπινος Νους είναι ένα είδος χώρου, μέσω του οποίου το διασκεπτικό και βουλητικό ΕΓΩ αυτοπροσδιορίζεται  στον δρώντα  Κόσμο.

Το θέμα περιγραφής και κατανόησης της έννοιας του χώρου ήταν για μένα κάποτε ερώτημα, μέχρι την εποχή που από τύχη προσέγγισα την περί χώρου θεωρία του Γερμανού μαθηματικού Χίλμπερτ, την οποία και παραθέτω ανεπτυγμένη και προσαρμοσμένη στις ανάγκες του άρθρου.

Ο Χώρος Χίλμπερτ είναι ένας απειροδιάστατος μιγαδικός διανυσματικός χώρος όλων των πιθανοτήτων, <<μπορούν δηλαδή εντός του να συμβούν τα πάντα>> και αποτελείται από όλους τους γραμμικούς συνδυασμούς ενός απειροσυνόλου ορθοκανονικών διανυσμάτων βάσης με μιγαδικούς συντελεστές.
Το άπειρο μέγεθος του χώρου, προέρχεται από το γεγονός ότι, όλα τα από φυσική άποψη συστήματα, μπορούν να καταλάβουν έναν άπειρο αριθμό από φυσικώς μη ισοδύναμες καταστάσεις.
Οι γεωμετρικές ιδιότητες του Χώρου Χίλμπερτ, δίνουν στον χώρο μια ολότητα, που είναι πολύ μεγαλύτερη από την άπειρη συλλογή σημείων που αναπαριστά.
Ο χώρος Χίλμπερτ έχει μια δική του ύπαρξη και ακεραιότητα, που ξεπερνά τα μεμονωμένα σημεία που τον αποτελούν. Επί παραδείγματι, μπορούμε να αναδιατάξουμε όλα τα σημεία του χώρου, διατηρώντας την δομή του χώρου ακέραια.
Μπορεί δηλαδή, να υποστασιοποιηθεί ένα σύνολο μετασχηματισμών των σημείων του χώρου, που όμως αφήνουν την δομή του χώρου αμετάβλητη.

                                                          
Η Βιόσφαιρα του Πλανήτη μας η Γαία, είναι ένας απειροδιάστατος διανυσματικός χώρος όλων των πιθανοτήτων, που αποτελείται από τους γραμμικούς συνδυασμούς του απειροσυνόλου των ζώντων σημείων που την αποτελούν και που εξελίσσονται με  μιγαδικούς συντελεστές.
Το άπειρο μέγεθος του πλανητικού μας χώρου, προέρχεται από το γεγονός, ότι όλα τα από φυσική άποψη συστήματά του, μπορούν να καταλάβουν έναν άπειρο αριθμό από μη ισοδύναμες φυσικές καταστάσεις. (Τίποτε δεν είναι ίδιο στον Πλανήτη).
Οι γεωμετρικές ιδιότητες του Πλανήτη μας, δίνουν στον χώρο του μια ολότητα που είναι πολύ μεγαλύτερη από την άπειρη συλλογή των ζώντων σημείων που συντηρεί.
Όλα τα ζώντα σημεία του Πλανήτη διαρκώς αναδιατάσσονται, υποστασιοποιώντας ένα άπειρο σύνολο μετασχηματισμών, που όμως αφήνουν την δομή του χώρου αμετάβλητη.

Ο Ανθρώπινος Νους είναι ένας απειροδιάστατος διανυσματικός χώρος όλων των πιθανοτήτων που αποτελείται από όλους τους νοητικούς, αισθητικούς και συναισθηματικούς συνδυασμούς ενός απειροσυνόλου ιδεοσυναισθηματικών διανυσμάτων βάσης με μιγαδικούς συντελεστές.
Το άπειρο μέγεθος του Νου, προέρχεται από το γεγονός, ‘ότι όλα τα από νοητική, αισθητική και συναισθηματική άποψη ερεθίσματα, μπορούν να καταλάβουν έναν άπειρο αριθμό από μη ισοδύναμες ιδεοσυναισθηματικές προεκτάσεις.
Οι ιδιότητες του χώρου Νου, δίνουν σ’ αυτόν μια ολότητα, που είναι πολύ μεγαλύτερη από την άπειρη συλλογή ιδεών, αισθήσεων και συναισθημάτων που αναπαριστά ή καθρεπτίζει.
Δηλαδή ο Νους, έχει μια δική του ύπαρξη και ακεραιότητα, που ξεπερνά τα μεμονωμένα νοητικά και συναισθηματικά ερεθίσματα που τον πληρούν. Το  Ε Γ Ω λόγου χάριν, μπορεί να αναδιατάξει όλες τις ιδέες και τις εντυπώσεις του Νου, διατηρώντας ωστόσο την δομή του Νου αμετάβλητη.

Ο Νους είναι Χώρος και μέσα στον απειροδιάστατο αυτό χώρο Αγάπης, ένα Ε Γ Ω δρα και ένας ουδέτερος αισθαντικός ΝΟΥΣ ΟΡΑ, ο ΟΥΡΑΝΟΣ.

Η αλληλοεπίδραση των θετικών και αρνητικών σωματιδίων, που συμβάλει στην εξελικτική διαδικασία του Κόσμου, είναι η ίδια που συμβάλει και στην εξέλιξη της         Ε Γ Ω οντότητος του Νου με την μορφή αρνητικών και θετικών αισθητικών εντυπώσεων.  Το Φυσικό μας Σώμα και οι αισθήσεις του Πόνος-Ηδονή, είναι το Δένδρο με τους καρπούς του Καλού και του Κακού, που το Ε Γ Ω  μας επεξεργάζεται για να κτίσει την Κόλαση και τον Παράδεισό του.


Π Α Ι Δ Ι Κ Α   Π Α Ι Γ Ν Ι Δ Ι Α   Κ Α Ι  Π Ο Λ Ι Τ Ι Σ Μ Ο Σ

Ήταν το 1970 όταν για πρώτη φορά αγόρασα τα Άπαντα του Πλάτωνος και έπεσα με τα μούτρα στο διάβασμα αγνοώντας τις συνέπειες. Δυστυχώς  πολύ  γρήγορα  και  από τις πρώτες σελίδες,  κατάλαβα ότι κάτι βρόμικο και απεχθές κρύβετε στο Βασίλειο του πολιτισμού μας και όχι μόνο. Πολύ σύντομα κατάλαβα ότι η απόσταση του τότε με το σήμερα είναι τεράστια, αγεφύρωτη και δυστυχώς απελπιστικά  απροσέγγιστη.  Ήταν μια θαυμάσια εποχή προσέγγισης του Φωτός και τότε  έκανα μια σπουδαία ανακάλυψη που με συντάραξε. Αφορά τα παιδικά παιγνίδια και πως αυτά μπορούν να καταστρέψουν και να διαμορφώσουν πολιτισμούς. Αυτά το 1970 και στην συνέχεια, δεν θυμάμαι πότε, διάβασα  μια αινιγματική δήλωση του Γουώλτ Ντίσνεϊ, ο οποίος σε μια συνέντευξη τύπου για την τότε Σοβιετική Ένωση είπε.  Εγώ με τα Καρτούν μπορώ να γκρεμίσω την Σοβιετική Ένωση πιο φτηνά και πιο αποτελεσματικά από τις πολυέξοδες πυρηνικές  βόμβες που η Κυβέρνηση κατασκευάζει).  Πέρασαν χρόνια, κι’ εγώ, πιστός στην διανομή αυτού του εγγράφου που σε λίγο θα διαβάσετε, βρέθηκα το καλοκαίρι του 2008 στην Γερμανία, σε έναν καταυλισμό νεαρών εθελοντών από την Ρωσία.

Εκεί, κατάπληκτος, είδα τους νεαρούς Ρωσόπαιδες να είναι Αμερικανικότεροι των Αμερικανών και τότε Δικαίωσα τον Πλάτωνα, αλλά και την δική μου εμμονή στην διάδοση αυτού του Πλατωνικού αποσπάσματος, στο οποίο ο Πλάτων συζητά με κάποιον Κλεινία για τα παιδικά παιγνίδια και τι αυτά μπορούν να κάνουν. Τότε κατάλαβα γιατί και Εγώ, έχασα τα δικά μου παιδιά.

Άπαντα Πλάτωνος, Εταιρεία Ελληνικών Εκδόσεων, τόμος 14, βιβλίο έβδομο, κεφ.8 σελ.192.
Α Ν Τ Ι Γ Ρ Α Φ Ο.

Η  Σ Τ Α Θ Ε Ρ Ο Τ Η Τ Α  Τ Ω Ν  Π Α Ι Γ Ν Ι Δ Ι Ω Ν

Κλεινίας: Τι έχεις να μας πεις ξένε πάνω σ’ αυτό;

Πλάτων: Ακούστε, η αλήθεια είναι παράξενη και ασυνήθιστη και πρέπει να προσέχει κι’ εκείνος που μιλάει, αλλά και αυτός που ακούει, όπως συμβαίνει τώρα. Θα σας πω δηλαδή κάτι, που δεν είναι καθόλου ακίνδυνο, όμως θα κάνω κουράγιο και δεν θα υποχωρήσω. <<Ερώτημα: Γιατί από τότε, περίπου το 370 π.χ.  ήταν επικίνδυνο να συζητά κάποιος για τα παιδικά παιγνίδια;>> Υποστηρίζω ότι σ’ όλες τις πόλεις, οι Νομοθέτες, δεν καταλαβαίνουν πως τα παιδικά παιγνίδια αποτελούν το κυριότερο θεμέλιο για την σταθερότητα και σεβασμό των Νόμων, των Ηθών και των Εθίμων. Γιατί όταν τα παιγνίδια καθιερώνονται έτσι, ώστε ‘όλοι οι συνομήλικοι να παίζουν πάντα τα ίδια παιγνίδια, με τους ίδιους όρους και με τον ίδιο τρόπο, και να βρίσκουν ευχαρίστηση στις ίδιες διασκεδάσεις, τότε αφήνουν και τα έθιμα που ρυθμίζουν σοβαρά ζητήματα να μένουν ήσυχα.

Αν όμως δείχνουν αστάθεια και έλλειψη εμπιστοσύνης στα δικά τους ήθη και δέχονται συχνά νεωτερισμούς και άλλες μεταβολές, κι’ αν  εκτιμούν  ιδιαίτερα αυτόν που νεοτερίζει κι’ επιβάλει κάτι διαφορετικό από τα συνηθισμένα, στα σχήματα, τα χρώματα, τη μουσική, το τραγούδι, τον Έρωτα και τις ιδέες, τότε θα μπορούσαμε πολύ σωστά να πούμε, πως δεν υπάρχει μεγαλύτερη καταστροφή για την πόλη. Επειδή οι νεοτερισμοί μεταβάλουν, χωρίς να γίνεται αισθητό, τα ήθη των νέων και τους κάνει να περιφρονούν το παλιό και να εκτιμούν το καινούργιο. Από τούτο το Λόγο κι απ’ αυτή τη γνώμη δεν υπάρχει το ξαναλέω, μεγαλύτερη καταστροφή για τις Πόλεις.

ΚΛ. Μήπως θέλεις να πεις πως οι κάτοικοι των πόλεων κατακρίνουν και απορρίπτουν ότι είναι Αρχαίο και παλιό.
ΠΛ. Βέβαια, αυτό.
ΚΛ. Σε μια τέτοια συζήτηση σίγουρα δεν θα είμαστε αδιάφοροι ακροατές, σ’ ακούμε.
ΠΛ. Αν αναζητήσουμε προσεκτικά τις αιτίες των φαινομένων, θα βρούμε αληθινά πως τίποτα πιο επικίνδυνο δεν υπάρχει από τις μεταβολές που γίνονται, στις εποχές, τους ανέμους, τις δίαιτες, τις ψυχικές καταστάσεις, τις Ερωτικές συμπεριφορές, τα ήθη και τα έθιμα.  Το ίδιο επικίνδυνο θα  παραδεχθούμε νομίζω, πως γίνεται με τις διανοητικές ικανότητες του ανθρώπου καθώς και με την φύση της ψυχής του.
Με όποιους Νόμους και ήθη ένας άνθρωπος μεγαλώσει αυτό και θα είναι. <<Γνώμη μου: Ο θεσμός του Δικαίου είναι ο συνεκτικός ιστός μιας οικογένειας, μιας  κοινωνίας, ενός κράτους, ενός έθνους. Όταν είναι διάτρητος οι κοινωνίες, τα κράτη και τα έθνη  καταρρέουν>>

Εγώ λοιπόν βρίσκω τούτο. Πρέπει κάθε Νομοθέτης να βρει έναν τρόπο ώστε να αποφεύγονται οι μεταβολές που γίνονται στα παιγνίδια των νέων, όπως λέγαμε πριν.     Γιατί, επειδή τα θεωρούν όλοι παιγνίδια, δεν καταλαβαίνουν πως απ’ αυτές τις αλλαγές προέρχονται μεγάλα κακά. Και αντί να τις εμποδίζουν, τις αφήνουν να γίνονται ελεύθερα και να τις ακολουθούν. Και οι μεγάλοι δεν σκέφτονται κάτι σοβαρό. Ότι αυτά τα παιδιά που νεοτερίζουν στα παιγνίδια, μοιραία θα γίνουν διαφορετικοί άνδρες από τους παλιούς. Και αφού γίνουν διαφορετικοί, θα θέλουν  να ζήσουν διαφορετικά. Και αφού πετύχουν και τούτο, θα επιθυμήσουν άλλα έθιμα και άλλες αξίες.
Κατά τα άλλα, οι μεταβολές που γίνονται στις αξίες, τα ήθη, τα έθιμα, τον Έρωτα και τα σεβάσματα, χρειάζονται την μεγαλύτερη προσοχή.
ΚΛ. Χωρίς αμφιβολία είναι πολύ σωστά όλα αυτά που μας λες.

ΠΛ. Τότε δεν παραδεχόμαστε πως πρέπει να μεταχειρισθούμε κάθε μέσο, ώστε να  εμποδίσουμε τα παιδιά μας να δοκιμάσουν στους χορούς,  τις μελωδίες και τα παιγνίδια τους άλλες μιμήσεις, αλλά και να μην  είναι δυνατόν  σε κανέναν να τα πείσει να δεχθούν  κάθε λογής ύποπτη απόλαυση που τους προσφέρει…..

Αυτά από το 370 περίπου π.χ. Τα συμπεράσματα δικά σας.  Για την αντιγραφή.

24 αναζητήσεις. 0,495 δευτερόλεπτα.