Δημοσιεύσεις μηνός Σεπτεμβρίου 2011

 

Το σύνδρομο του θεατή είναι αυτό που συνδράμει  στον έντεχνο εθισμό του ανθρώπου σε χαρακτήρες και συμπεριφορές, που συμφέρουν αυτούς που δημιουργούν και  ελέγχουν τα θεάματα  του θεατή.

 Στο λεξικό Δημητράκου το λήμμα θεατής, ερμηνεύεται ως ο Θεώμενός εις τι, ο Θεώμενός εις  κάτι.

Αυτός δηλαδή, που μέσω του εσωτερικού ή εξωτερικού οράματος που θεάται, γνωρίζει και κατανοεί κάτι σημαντικό για τον εαυτό του και την παρουσία του στον Κόσμο. Η κατανόηση της Ζωής από τον Άνθρωπο ξεκίνησε  από μια εσωτερική θέαση μυητικών εικόνων και γεγονότων, στα οποία το υποκείμενο υποχρεώθηκε  να πάρει θέση και μέσω Αυτής, να αυτοπροσδιορισθεί οντολογικά στον Κόσμο.

Αυτό παλαιότερα ονομαζόταν Θεοληπτική Σαμανική μυητική εμπειρία, ήταν εξόχως γοητευτική διότι συνέβαλε στη δημιουργία συνείδησης και οντολογικής παρουσίας του υποκειμένου στη Ζωή.

Η αφύπνιση της οντολογικής επίγνωσης του προϊστορικού ανθρώπου στον φυσικό Κόσμο, ήταν μια συγκλονιστικότατη εμπειρία και η γοητεία της εξακολουθεί να είναι ακόμα πιο δυναμική στην εποχή μας αφού επιδρά το ίδιο γοητευτικά και αποτελεσματικά πάνω στον ανθρώπινο εγκέφαλο και Ψυχοσύνθεση από τότε, μέχρι τώρα.. Τότε ήταν η εκθαμβωτική γέννηση της ανθρώπινης επίγνωσης στον Κόσμο του θαυμαστού. Τώρα συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο, την αφύπνιση της ανθρώπινης επίγνωσης στο χυδαίο κόσμο του ψεύδους και τον πόνο του Ανθρωποποίητου Κόσμου μας.

Στην εποχή μας, ο θεατής είναι θεώμενός σ’ αυτό που θεάται, διότι εκ του ασφαλούς, χωρίς εμφανείς εξωτερικούς κινδύνους, χωρίς κόπο, χωρίς συζήτηση και διασκεπτική αντιπαράθεση, χωρίς υπευθυνότητα, χωρίς προηγούμενη Συνειδησιακή οντολογική συγκρότηση, χωρίς παιδεία, ειμί μόνον του πεζοδρομίου, κρίνει και συμπεραίνει, αποφασίζει και δραστηριοποιείτε επί παντός επιστητού και σχεδόν  πάντα μετανιώνει και απογοητεύεται, διότι άλλο το υποκειμενικό όνειρο ενός θεατού και άλλο η σκληρή πραγματικότητα που αποτελείται επίσης από άγνωστα υποκειμενικά όνειρα των μελών της κοινότητας στην οποία ο θεατής ανήκει και προσπαθεί να ενταχθεί ή διακριθεί.

Αυτές οι διαρκείς απογοητεύσεις στις προσπάθειες επιβίωσης και αυτοπραγμάτωσης του κάθε ανθρώπου, που αυτόματα προκύπτουν ως αποτέλεσμα μιας λανθασμένης νοητικής και συναισθηματικής λειτουργίας, γεμίζουν φόβους και ανασφάλειες τα θύματά τους, με μοιραίο αποτέλεσμα την απόσυρση του ανθρώπου στην ασφαλή και ευδαιμονική θέση του θεατού, ο οποίος. Κάτοχος αυτής της ασφαλούς θέσης που του παρέχουν πρώτα οι γονείς του και μετά κάποια δημόσια θέση, αποδίδει  δίκαιο σύμφωνα με τον χαρακτήρα που εν τω μεταξύ έχει διαπλάσει, αυτοδικαιώνετε μέσα στα όνειρά του, και μέσω της ταύτισης με το θέαμα που οράται, μετέχει της δράσης του θεάματος και τέλος, αυτοπροσδιορίζεται στον κοινωνικό χώρο που του παρέχει το θέαμα ή ο Δημιουργός και ιδιοκτήτης του θεάματος.

Το βίωμα του παθητικού θεατή είναι πράγματι μεγαλειώδες, φέρτε στη μνήμη σας τον εαυτό σας απέναντι στην θαυματουργή οθόνη ενός μοντέρνου κινηματογράφου και θυμηθείτε την εξαίσια αίσθηση του Εαυτού σας, που μέσω της ταύτισης, μετέχει στη δράση μιας συγκλονιστικής περιπέτειας, στις περιπέτειες ενός φλογερού έρωτα, στις αποκαλυπτικές αλήθειες ενός γοητευτικού ντοκιμαντέρ, σ’ έναν ποδοσφαιρικό αγώνα με τον Μέσι πρωταγωνιστή ή στην γοητεία ενός ηλεκτρονικού παιγνιδιού, όπου εντελώς απερίσκεπτα σκορπάς τον θάνατο παντού, ενώ θα μπορούσες να κάνεις το εντελώς αντίθετο, να μοιράζεις Ζωή παντού.…. Σκεφθήκατε ποτέ γιατί υπάρχουν μόνο παιγνίδια καταστροφής και καθόλου δημιουργίας;  Ο θεατής είναι όντος Θεώμενός σ’ αυτό που παρακολουθεί, απόλυτα επικεντρωμένος, γοητευμένος και αιχμάλωτος του θεάματος μέσα στη μαγική σιωπηλή αίθουσα του κινηματογράφου, του Νέου Πλατωνικού Σπηλαίου.  

To λήμμα Θέω, είναι παράγωγο του Θεώμαι και εννοεί λάμπω, αστράπτω, εκτείνομαι σε μεγάλες διαστάσεις, εν συνεχή γραμμή, διακλαδίζομαι.        Το λήμμα Θέω περιγράφει ακριβώς την ψυχολογική κατάσταση ενός Θεατή, ο οποίος εκ του ασφαλούς καναπέ του, μετέχει φαντασιακά σε κάθε πιθανή ή απίθανη περιπέτεια που θεάται παθητικά  και αυτή η θέση είναι μια άκρως γοητευτική ψευδαίσθηση. Μέσω του ψεύδους προς τον Εαυτό γίνεται τρόπος Ζωής και τέλος γίνεται η ίδια η ζωή ενός ανθρώπου που δεν γνωρίζει ποιος είναι, τι είναι και γιατί είναι.                                                                  Η σκέψη γίνετε ένα πολύ κουραστικό άθλημα και όλα συνηγορούν στην καταφυγή της αντανακλαστικής  αντίδρασης μ’ αρέσει δεν μ’ αρέσει,  που το εύκολο και άφθονο θέαμα προσφέρει και το ψεύδος προς τον Εαυτό συντηρεί.                                                                                                                                      

Ο άνθρωπος Θεατής είναι καταναλωτής προϊόντων, Ιδεών και συναισθημάτων και όχι δημιουργός. Οι Ιδέες, οι εικόνες και τα ακούσματα διεγείρουν και ικανοποιούν συναισθήματα μόνον και δεν μπορούν να οδηγήσουν σε πράξεις, διότι η πράξη απαιτεί βούληση και ισχυρό ΕΓΩ, πράγματα άγνωστα στον θεατή.

Ο άνθρωπος θεατής δεν μπορεί να είναι ευφυής, δεν μπορεί να αποφασίσει, δεν μιλά ποτέ για τον Εαυτό του, αισθάνεται πάντα ένοχος διότι δεν μπορεί ποτέ να ολοκληρωθεί μέσα σε ψευδαισθήσεις. Ο θεατής είναι πάντα φοβισμένος, καταδυναστευόμενος από ακατανόητα φαντάσματα του έσω και έξω κόσμου του, που τα θεάματα του υποβάλουν.  Ο άνθρωπος θεατής γίνεται ακούσιο όργανο του παρόχου θεαμάτων, ο άνθρωπος θεατής είναι ένα αναλώσιμο είδος που μπορεί να σκέπτεται και να δρα, αλλά πάντα κάτω από εποπτεία Αυτών, που μέσω των θεαμάτων, προγραμμάτισαν την ευφυή και αντανακλαστική νοημοσύνη του. Ο άνθρωπος θεατής εκφράζει γνώμες χωρίς να μπορεί να συζητά.

Ο άνθρωπος θεατής ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΡΩΤΕΥΘΕΙ, διότι είναι μόνιμα ερωτευμένος με είδωλα και την απογοήτευση που αυτά συνοδεύουν. Και όταν κάποιος δεν μπορεί να εκφρασθεί ερωτικά προς τον Κόσμο, τότε προσπαθεί να τον καταστρέψει, η πράξη καταστροφής είναι το υποκατάστατο της ανέφικτης ερωτικής έκφρασης.

Ο άνθρωπος θεατής είναι το ιδανικό άσκεφτο και αυτόματο συνεργούμενο, στην επέλαση της σχεδιασμένης Αποκάλυψης και του λυτρωτικού Αρμαγεδώνα. 

Έχει μελετηθεί από την μοντέρνα ψυχιατρική η συμπεριφορά του ανθρώπου που είναι εθισμένος στην παρακολούθηση θεαμάτων; Όχι βεβαίως, ποιός ο λόγος μελέτης ενός φαινομένου της καθημερινής ζωής, ειδικά όταν δεν είναι αίτιο πόνου αλλά χαράς;

Έχετε διερωτηθεί ποτέ γιατί η παρακολούθηση ενός θεάματος, ανεξαρτήτου θέματος, μας γεμίζει πάντα με συναισθήματα και οντολογική επιβεβαίωση;

Έχετε διερωτηθεί ποτέ γιατί δεν μπορούμε να επικοινωνήσουμε μεταξύ μας, να ερωτευθούμε, να συνεργασθούμε, να συνυπάρξουμε, να αισθανθούμε χαρά και όχι φόβο στη προσέγγιση του άλλου;

Έχετε διερωτηθεί ποτέ γιατί δεν μπορούμε να φτιάξουμε ένα παιδικό παιγνίδι, να πλέξουμε μια κάλτσα ή ένα πουλόβερ, να φυτέψουμε ένα λουλούδι ή ένα δένδρο, να μαγειρέψουμε ένα καλό φαγητό;

Έχετε διερωτηθεί ποτέ γιατί είμαστε πάντα κουρασμένοι, απογοητευμένοι, θλιμμένοι, σκεπτικοί, επιφυλακτικοί, υποψιασμένοι, εχθρικοί και γενικά βλέπουμε το δώρο της Ζωής σαν μια αγγαρεία που πρέπει υποχρεωτικά να διανύσουμε για να πάρουμε κάποιο γλυκό έπαθλο στο τέλος, τη λύτρωση από τον πόνο της Ζωής, πιθανόν.  

Έχετε διερωτηθεί ποτέ, πως και γιατί μέσα σε δυό γενιές καταπληκτικής τεχνολογικής εξέλιξης και πλούτου,  χάθηκε κάθε χαρά και ευτυχία πάνω από τον Πλανήτη;

Έχετε ποτέ διερωτηθεί ποτέ τι είναι η ψυχή γιατί αρρωσταίνει και γιατί προσπαθούμε να θεραπεύσουμε την ψυχή με φάρμακα, όταν γνωρίζουμε ότι η ψυχή δεν είναι σώμα, δεν είναι ύλη;

Έχετε προσέξει πόσες ανθρώπινες δραστηριότητες περιφέρονται γύρω από την ψυχή και τρέφονται και γιγαντώνονται από αυτή τη διαρκεί ενασχόλησή τους με την υγιεινή της ψυχής μας;

Ας κάνουμε έναν μικρό κατάλογο.

Η Εκκλησία π.χ. 2.000 χρόνια τώρα ασχολείται με την ψυχή μας προσπαθώντας να την οδηγήσει στον Παράδεισο, ενάντια στον διάβολο που θέλει να την οδηγήσει στην Κόλαση, για να φτάσουμε τελικά στην εγκατάσταση της Κόλασης πάνω στη Γη. Παράξενο δεν είναι;

Η Ψυχαγωγία, που σημαίνει Αγωγή της Ψυχής και που δικαίως θα διερωτηθείτε, μα καλά είναι δυνατόν να εκπαιδευτή η ψυχή; Και αν είναι, πως γίνεται και τόσες προσπάθειες, τόσα μέσα ψυχαγωγίας, κινηματογράφος, τηλεόραση, ποδόσφαιρο, Ολυμπιακοί Αγώνες, ΜΜΕ, πορνογραφία, περιοδικά, Δικαιοσύνες, εξουσίες και το άνθος της ανθρώπινης δημιουργικότητος, οι Επιστήμες που μας έφεραν μέχρι εδώ, στα πρόθυρα του Διαστήματος,  να είμαστε προ των πυλών της ολοκληρωτικής απαξίωσης και αυτοκαταστροφής;  Παράξενο δεν είναι;

Και η Ψυχιατρική, η επιστήμη της Ψυχής. Για φαντασθείτε, ελευθερωθήκαμε από τους αποτυχημένους θρησκευτικούς θεσμούς και αναθέσαμε στους επιστήμονες, στο καύχημα της ανθρώπινης εφευρετικότητας,  να θεραπεύσουν τις ψυχές μας, χωρίς ούτε αυτοί ούτε εμείς να γνωρίζουμε κάτι σίγουρο για την ψυχή μας. Και Αυτές, οι Επιστήμες,  με το κύρος του ονόματός τους, μας διαβεβαιώνουν συνεχώς ότι Ψυχή δεν υπάρχει, ότι όλα τα περί ψυχών είναι ανοησίες και ότι όλες οι απαντήσεις  βρίσκονται στο φυσικό μας σώμα και τις βιοχημικές του λειτουργίες, ένζυμα, γονίδια, κύτταρα, χημικές συνθέσεις κ.τ.λ. Οι φυσικές επιστήμες, αγνοώντας ολοκληρωτικά τον παράγοντα ΕΓΩ-ΨΥΧΗ ως πνεύμα, έχουν κάνει φύλο και φτερό το φυσικό μας σώμα, ανακαλύπτοντας διαρκώς τις πιο απόκρυφες λειτουργίες του. Ακόμα και πόσα μικρογραμμάρια ενδορφίνες εκλύονται από τον αδένα  υπόφυση στην εμφάνιση του Θεού, υποστηρίζοντας, ότι ο θεός, είναι αποτέλεσμα της έκλυσης των ενδόρφινών.

 Παραβλέποντας πρόστυχα και μεροληπτικά να ερευνήσουν τον Θεό που αυτοπροσδιορίζεται μέσα στον χώρο του Νου τους και ο οποίος βλέποντας  όλα αυτά, σκέπτεται, συμπεραίνει, αποφασίζει και τέλος δρα κάνοντας αισθητή την παρουσία του!!                               Αυτόν το Θεό ποιος θα τον ανακαλύψει;

Και τέλος έρχονται οι παπατζήδες, οι χαρτορίχτρες, οι διάφοροι Ανατολικοί και δυτικοί Δάσκαλοι, οι ουφολόγοι, τα μέντιουμ, οι καφετζούδες, οι αστρολόγοι και κάθε καρυδιάς ψεύτης και ψυχοαπατεώνας, να σώσει την ψυχή μας από τη δυστυχία και να μας οδηγήσει στην ευδαιμονία.

Και όλα αυτά που προανέφερα, χωρίς να υπάρχει ένας αναγνωρισμένος ορισμός για το τι ακριβώς είναι η ψυχή. Εξωφρενικό δεν είναι;

Μέσα λοιπόν σ΄αυτό το γενικό μπάχαλο ιδεών και των αλληλοσυγκρουόμενων συμφερόντων μεταξύ των επιστημών, της Εκκλησίας, της πολιτικής εξουσίας, των Τραπεζιτών, του Θεού, του διαβόλου και  των φαρμακευτικών πολυεθνικών, το έπαθλο, η άγνωστη Ψυχή μας, αυτόματα έγινε αντικείμενο προς αξιοποίηση, εκμετάλλευση και θεραπεία, από τις ικανότητες, τις γνώσεις και τα συμφέροντα όλων αυτών που προανέφερα. Χωρίς μέχρι τώρα επαναλαμβάνω να έχει ορισθεί τι είναι η Ψυχή;

Καρτέσιος: Εφ’ όσον έχω σαφή έννοια Εμαυτού, ως Νοούσης και μη υλικής οντότητος και του σώματός μου ως  υλικού και μη Νοούντος αντικειμένου. Είμαι βέβαιος, ότι το ΕΓΩ μου, δηλαδή η ψυχή μου, είναι διάφορον του σώματος και ότι δύναται να υπάρξει άνευ του τελευταίου.

Έκπληξη δεν δοκιμάζετε, κι Εγώ το ίδιο όταν το ανακάλυψα γραμμένο στην Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια τόμος 9 σελ. 494. Τότε και σε επιβεβαίωση ιδίων δικών μου συμπερασμάτων, αυτή η ανακάλυψη, έγινε ο δικός μου μίτος της Αριάδνης, που συνέβαλε θετικά στην αποκάλυψη συγκλονιστικών αληθειών, προς φόβο και αντίδραση όλων των προαναφερόμενων Ψυχοθεραπευτών απατεώνων.  Διότι αλήθεια, τι θα γίνουν όλοι αυτοί οι Ψυχοθεραπευτές και Ψυχοεκμεταλευτές αν η Ψυχή βρει την ηρεμία και ευδαιμονία της, όλοι θα πέσουν στη φτώχεια και την αδράνεια, θα πεθάνουν από την πείνα, η Ψυχή τρέφει τα πάντα στη Ζωή, σκουλήκια και λουλούδια, λύκους και πρόβατα, αετούς και σπουργίτια, ανθρώπους και υπανθρώπους.

ΕΓΩ και ΨΥΧΗ λοιπόν είναι μια πνευματική ενότητα, ολοκληρωτικά άυλη και το σώμα μας είναι ένα φυσικό υλικό κατασκεύασμα, απόρροια της σοφίας του D.N.A. της Γαίας, το οποίο συνετέθη στις αρχέγονες θάλασσες, κάτω από την επίδραση της Ηλιακής ακτινοβολίας και μέσα στα θερμά νερά των ηφαιστειακών λεκανών. Πραγματικά καταπληκτικά επιτεύγματα της Ηλιακής ακτινοβολίας και των χημικών στοιχείων της Γης.

Το ΕΓΩ-ΨΥΧΗ λοιπόν, η απόλυτη Άγια και Αιώνια παρουσία μέσα στο φυσικό μας σώμα, ο απόλυτος  Άρχοντας της Αναγέννησης, τον οποίο το φυσικό σώμα διαρκώς λέρωνε με τις ανάγκες του, και το οποίο υπέστη άπειρα βάσανα εξ αιτίας αυτής του της ιδιότητός.         Σήμερα είναι παντελώς άγνωστο, βαλλόμενο πανταχόθεν από θεούς, Δασκάλους και ανθρώπους ως το μέγιστο κακό. Το ΕΓΩ, από μέγιστο καλό της Αναγέννησης μεταμορφώθηκε σε μέγιστο κακό της εποχής μας και έγινε  η μεγάλη αιτία κάθε  συμφοράς στον Πλανήτη.  Καταπληκτική αλλαγή δεν νομίζετε; Γιατί άραγε;

Ας προσπαθήσουμε λοιπόν να ανακαλύψουμε τι είναι το ΕΓΩ-ΨΥΧΗ όχι όμως μέσα από ευθεία ορθολογική περιγραφή του Είναι του, αυτό είναι αδύνατο διότι το Πνεύμα δεν είναι πράγμα για να περιγραφεί, αλλά πλαγίως, μέσα από τις ιδιότητές τους, όπως αυτές εκδηλώνονται καθημερινά στη ζωή μας.

Ερωτοαπαντήσεις.

Είναι η Θλίψη ψυχική ιδιότητα; Ασφαλώς και είναι.

Είναι η έκσταση ψυχική ιδιότητα; Βεβαίως.

Είναι η αγριότητα ψυχική ιδιότητα; Αμφιβάλει κάποιος.

Είναι ο τρόμος ψυχική ιδιότητα; Και βέβαια είναι.

Είναι η ποίηση ψυχική ιδιότητα; Είναι.

Είναι η δημιουργικότητα ψυχική ιδιότητα; Ασφαλώς και είναι.

Είναι ο Έρωτας ψυχική ιδιότητα; Βεβαίως είναι.

Είναι η Αγάπη ψυχική ιδιότητα; Καμία αμφιβολία.

Είναι η Δικαιοσύνη ψυχική ιδιότητα; Ποιος μπορεί να το αρνηθεί.

Είναι το Ιερό ψυχική ανάγκη; Και βέβαια είναι.

Είναι η μουσική και το τραγούδι ψυχική ανάγκη και ιδιότητα; Πως μπορούμε να ζήσουμε χωρίς αυτά.

Είναι η περιέργεια ψυχική ιδιότητα; Βεβαίως και είναι.

Αμφιβάλετε ότι υπάρχουν ψυχές με καλές και κακές ιδιότητες; Καμία αμφιβολία.

Στην εποχή μας όλες οι προαναφερθείσες ψυχικές ιδιότητες είναι συναισθήματα και ως τέτοια υπόκεινται σε έρευνα, μελέτη και εξαγωγή συμπερασμάτων και το δικό μου συμπέρασμα είναι, ότι η Ψυχή είναι φορέας συναισθημάτων, με το ανακύπτον ερώτημα τι είναι το συναίσθημα.

Λεξικό Δημητράκου, λήμμα συναίσθημα, ευχάριστη ή δυσάρεστη ψυχική κατάσταση!!

 Ο Καρτέσιος κάνει την σαφή δήλωση ότι το ΕΓΩ σκέπτεται και βούλεται, χωρίς καμία αναφορά στο τι κάνει το σώμα, το οποίο αναμφισβήτητα αισθάνεται. Άρα οι αισθήσεις του σώματος δεν έχουν λογική, δεν σκέπτονται και  είναι βιωματικές εμπειρίες πόνου ή ηδονής, οι οποίες καταλήγουν στον εγκέφαλο, κέντρο της Νοητικής τους επεξεργασίας για την εξαγωγή χρήσιμου συμπεράσματος ή Νοήματος.  Από το ΕΓΩ βεβαίως.

Παραδόξως, ένας Έλλην Προσωκρατικός φιλόσοφος, ο Παρμενίδης γύρο στο 550 π.χ. είπε

«Το γαρ Νοείν εστίν τε και Είναι» που σημαίνει πως Αυτό που Σκέπτεται Είναι η Πραγματική Ουσία του Ανθρώπου, για να συμπληρώσω Εγώ σήμερα πως σκέψη χωρίς Βούληση δεν έχει νόημα ύπαρξης. Οι πράξεις μας προσδιορίζουν στον Κόσμο, όχι οι σκέψεις. 

Μοιραία λοιπόν καταλήγουμε στο ορθό συμπέρασμα ότι Το ΕΓΩ σκέπτεται, το ΕΓΩ βούλεται, δηλαδή αποφασίζει και τελικά όλα αυτά τα κάνει Εν-Ορατικά, εντός του χώρου Νου ή του εγκεφάλου.

Τι επεξεργάζεται το ΕΓΩ εντός του χώρου Νου ή εγκεφάλου; Τις αισθήσεις του σώματος, οι οποίες είναι δύο, πόνος ή ηδονή σε μια πολύ μεγάλη κλίμακα ύψους και βάθους και τις παντός είδους εντυπώσεις του εξωτερικού χώρου.. Και τι κάνει τα συμπεράσματα που προκύπτουν από αυτή την επεξεργασία; Τους δίνει νοήματα και  στη συνέχεια τα αποθηκεύει στον εγκέφαλο σαν αναμνήσεις προς μελλοντική χρήση.

Μπορεί το ΕΓΩ να εξάγει συμπεράσματα χωρίς την αντίθεση μεταξύ του πόνου και της ηδονής; ΌΧΙ είναι η βέβαιη απάντηση!! Που σημαίνει ότι το ΕΙΝΑΙ του ανθρώπου ή το ΕΓΩ του, δεν μπορεί να Αυτοπροσδιορισθεί στον Ζώντα Κόσμο και να αποδώσει έργο,  χωρίς τους καρπούς, τα Νοήματα δηλαδή, που προκύπτουν, από την επεξεργασία του πόνου και της ηδονής του σώματος!!

Το προαναφερθέν συμπέρασμα ισχύει για  όλους τους Ζώντες Κόσμους του Σύμπαντος.

Συμπέρασμα: Η Σκέψη και η Βούληση ως απόλυτα άϋλες ιδιότητες είναι η Αιτία του Κόσμου και ως τέτοιες, είναι Αιώνιες, Αυθύπαρκτες και οι διαρκώς πληρούσες κάθε μορφή Ζωής!!

Το μόνο κοινό στοιχείο που όλα τα Όντα στο διηνεκές του Σύμπαντος έχουν, παρά την διαφορετικότητα και μοναδικότητά τους, είναι η Βούληση και  η Σκέψη.  Δηλαδή ΕΓΩ.                           Κάποια σπαράγματα Αρχαίας σοφίας που με βοήθησαν να φτάσω μέχρι εδώ.

ΩΡΙΓΕΝΗΣ: Ο Θεός και Πατήρ, συνέχον τα Πάντα, φθάνει εις έκαστο των όντων, Μεταδούς Εκάστω από του Ιδίου Είναι. Το αρχικώς ΕΝ καταμερίζεται σε άπειρες υποστάσεις τα ΟΝΤΑ.                 

Ζένδ Αβέστα: Κάθε ΟΝ έχει τον δικό του σπινθήρα, που είναι μια σκέψη του Αχούρα Μάσδα.               Η κατανόηση του Αχούρα Μάσδα, είναι το πρώτο καθήκον του Ανθρώπου.                                           

Ουπανισάντ: Αυτός που κατοικεί μέσα σε όλα τα όντα, αλλά που είναι κάτι άλλο από τα όντα. Αυτός που τον αγνοούν τα όντα, αλλά το σώμα του είναι όλα τα όντα. Αυτός που ελέγχει όλα τα όντα από μέσα. Αυτός είναι η Ψυχή σου, ο εσωτερικός ελεγκτής, ο Αθάνατος.

 Απολλώνιος  ο Τυανεύς: Κανείς δεν πεθαίνει, παρά φαινομενικά, όπως και κανείς δεν γεννιέται παρά φαινομενικά. Όταν η ύπαρξη μεταβάλλεται από πνεύμα σε ύλη, λέμε ότι κάποιος έχει γεννηθεί και όταν μεταβάλλεται από ύλη σε πνεύμα, λέμε ότι έχει φύγει.  Στην πραγματικότητα η Θεϊκή ουσία δε γεννιέται και δεν καταστρέφεται ποτέ.                                                

Ερώτημα: Μήπως τελικά το περίφημο  Δένδρο με τους καρπούς του Καλού και του Κακού στον Παράδεισο, είναι το δένδρο της Ζωής και όχι της Αμαρτίας; Μήπως όλο αυτό το αίμα που έχει ποτίσει τις ρίζες Αυτού του Δένδρου, είναι μια ασύλληπτη βρομερή πλεκτάνη εις βάρος της Ανθρωπότητος, από ένα απάνθρωπο και μισάνθρωπο Ιερατείο, το οποίο γνωρίζοντας άριστα τις εγκεφαλικές λειτουργίες, μεταστοιχείωσε το Δένδρο της Ζωής σε Δένδρο Θανάτου και έκτοτε κυριαρχεί στον Πλανήτη, σπέρνοντας τον πόνο και την δυστυχία σ’ όλους τους Κόσμους του;

 Ας δούμε λοιπόν και την ιστορική διαδρομή του όρου Εγώ.                                  Πρώτοι οι Αρχαίοι Πρόγονοί μας,  διατύπωσαν έλλογα και κατανοητά την Υπαρξιακή Βιωματική Εμπειρία του ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ στο ΤΩΡΑ ως Ενάδα και στη συνέχεια, εμφάνισαν για πρώτη φορά στην ιστορία της Ανθρωπότητος, την Αυτεξούσια Οντολογική Παρουσία του Ανθρώπου στον Κόσμο,  αποκαλύπτοντας  την Πραγματική Δημιουργική Δυναμική του ΟΝΤΟΣ  Άνθρωπος, όταν  για πρώτη φορά, όρθωσαν αντιρρητικό Λόγο απέναντι στην εξουσία των Θεών και των Υπηρετών τους .                                                                       

Είμαστε Συνδημιουργοί του κόσμου και όχι πρόβατα και τούτο, διότι οι Αρχαίοι Πρόγονοί μας, μαζί με την Προσωπική Αντωνυμία ΕΓΩ και μέσα από την Υπέροχη Ελληνική Γραμματική, τη Μητέρα των γλωσσών της Γης, ορίζοντας τους Χρόνους των ρημάτων και την Αυτεξούσια παρουσία του ΕΓΩ, μέσα σ’ Αυτούς τους Χρόνους, αποκάλυψαν στους Ανθρώπους την έννοια και την ύπαρξη του Χωροχρόνου, άνευ του οποίου δεν μπορεί να υπάρξει κανένα Ανθρώπινο ή Θείο Έργο.    Το Σύνολο του Ανθρώπινου Έργου στον Πλανήτη, επαναλαμβάνω, το σύνολο του Ανθρώπινου  Έργου, Καλό και Κακό, αλλά και το επερχόμενο ανθρωποποίητο Μέλλον με ότι συνεπάγεται αυτό, οφείλετε σ’ αυτή την Ελληνική Αποκάλυψη, το ΕΓΩ και τον ΧΩΡΟΧΡΟΝΟ.

Γι’ Αυτό και μόνο γι’ Αυτό, Εγώ, είμαι ένας Υπερήφανος Έλλην.

Μετά από αυτή τη λογική κατάληξη άρχισα και πάλι να διερωτώμαι, ωραία, Εγώ Σκέπτομαι και Βούλομαι και Πράττω, αλλά Εγώ κάποια μέρα θα πεθάνω και μαζί μ’ εμένα και το Εγώ μου, τι Μυστήριο κρύβεται πίσω από το Εγώ και το σώμα μου; Και τότε, μέσα στην αίσθηση της απορίας που γεννήθηκε, μια ακτίνα φωτός έκανε την εμφάνισή της κάπου βάθος του Νου.                          Ναι Εγώ σίγουρα θα πεθάνω, όπως και το Εγώ μου, αλλά το δένδρο του πόνου και της ηδονής και η σκέψη και βούληση δεν πεθαίνουν ποτέ. Τότε ήταν που σαν Αποκάλυψη οίδα, ότι αυτές οι δύο ενότητες Αρχών, Σκέψη-Βούληση και Πόνος-Ηδονή, Είναι η Αιώνια Ουσία του Σύμπαντος, το Α και το Ω του Ζώντος Κόσμου και Υποκλίθηκα.

Τίποτε δεν μπορεί να επιβιώσει στο διηνεκές του Σύμπαντος, έξω από αυτές τις δύο ενότητες Αρχών!!

Το σώμα μας φίλοι μου είναι ένας αντανακλαστικά λειτουργών οργανισμός, η αντανακλαστικότητα του οποίου όμως μας προστάτεψε από όλους τους κινδύνους του φυσικού Κόσμου από τον οποίο ανεδείχθημεν. Η αντανακλαστική νοημοσύνη κάθε φυσικού σώματος είναι Νόμος του Σύμπαντος και υπόκειται σε συγκεκριμένους φυσικούς νόμους που διαιωνίζουν τη σταθερότητα όλων των συστημάτων επιβίωσης. Για να συμπεράνω στο τέλος ότι ο ΕΘΙΣΜΟΣ, έτσι όπως ακριβώς νοείται στην καθημερινή μας ζωή, εντάσσεται μέσα στα πλαίσια της αντανακλαστικής νοημοσύνης του Σύμπαντος, ότι είναι ένας πανίσχυρος δεσμός επιβίωσης όλων των όντων του Κόσμου και το σημαντικότερο, ότι εκ της φύσεώς του, δύναται να προγραμματισθεί μέσω του Νόμου των εξηρτημένων αντανακλαστικών από επιγνώσεις, που γνωρίζουν πολύ καλά την διαχείριση αυτών των φυσικών λειτουργιών!!

Σημ. το δοκίμιο τελειώνει με μια εκτενή περιγραφή εδραίωσης και λειτουργίας των ηθών, εθίμων και εθισμών στο σώμα μας…

Μέσω αυτού του λογισμού κατέληξα στους εθισμούς των θεαμάτων, οι οποίοι άπτονται του φυσικού μας σώματος, η θεωρεία των οποίων είναι γνωστή, τα αποτελέσματα γνωστά, τα αίτια γνωστά και με βάση αυτά τα γνωστά αίτια και αποτελέσματα, μπορούμε σχετικά εύκολα να καταλάβουμε την δοσμένη πραγματικότητα των εθισμών που υφιστάμεθα.  Ίσως να σας ακούγετε ανάποδο που αναφέρομαι στον εθισμό του θεάματος, όμως φίλοι μου, αυτή είναι η αλήθεια, σχεδόν το σύνολο του πληθυσμού της Γης, είναι εθισμένο στα θεάματα.

Κλείστε την τηλεόραση για κάποιες ώρες και αμέσως θα νιώσετε όλα τα συμπτώματα ενός στερητικού συνδρόμου. Μα θα διερωτηθείτε και πολλοί πουλημένοι σοφοί θα υποστηρίξουν, ότι το θέαμα δεν είναι ουσία για να εθιστούμε σ΄αυτό και αυτό είναι πράγματι ένα δυνατό επιχείρημα.

 Και Εγώ θα σας απαντήσω επίσης πως έτσι είναι, το θέαμα δεν είναι ουσία, αλλά  το θέαμα είναι αυτό που προκαλεί την έκκληση των ουσιών στις οποίες είναι εθισμένος ο Εγκέφαλος, επαναλαμβάνω, το θέαμα δεν είναι ουσία, αλλά  το θέαμα είναι αυτό που προκαλεί την έκκληση των ουσιών στις οποίες είναι εθισμένος ο Εγκέφαλος.  Και αυτό είναι μια αντικειμενική αλήθεια. 

Στην εποχή μας τα θεάματα είναι τόσα πολλά και σε τέτοια ποικιλία, ώστε ο καθένας να βρίσκει το παραισθησιογόνο της αρεσκείας του για να διαφεύγει από την πραγματικότητα εφευρίσκοντας την δική  του υποκειμενική κοσμοθέαση. Μέσω των θεαμάτων ο άνθρωπος μπορεί να ερωτευθεί την ωραιότερη γυναίκα, να οδηγήσει το γρηγορότερο αυτοκίνητο ή αεροπλάνο, να ταξιδέψει στα άστρα και τα βάθη των Ωκεανών, να πάει αυτοπροσώπως στην κόλαση και τον παράδεισο, μέσω των θεαμάτων ο άνθρωπος μπορεί να γίνει τα πάντα, από Θεός μέχρι Διάβολος..

Πάντα με την επισήμανση, ότι ο Δημιουργός του Θεάματος είναι και ο καθορίζων τη μοίρα ή πεπρωμένο του Θεατή, ενθυμούμενοι οπωσδήποτε, ότι το Ανθρώπινο είδος ξεκίνησε Θεόμενό τον φυσικό Θείο Κόσμο και κατέληξε Θεόμενό στο Είδωλο του ανθρωποποίητου Κόσμου!!

Ε Θ Ι Σ Μ Ο Ι

Στην Αρχαία Ελληνική λέξη ΕΘΟΣ, βρίσκεται η ρίζα των λέξεων ΕΘΙΜΟΝ-ΕΘΙΣΜΟΣ-ΗΘΟΣ-ΘΕΣΜΟΣ, σημειώστε παρακαλώ ότι ο αναγραμματισμός του ΕΘΟΣ μα δίδει το ΘΕΟΣ, με το προκύπτον ερώτημα αν ο εθισμός, το έθιμον και ο θεσμός έχουν Θεϊκή ισχύ;                                                                                                                                                   Σύμφωνα με το Ελληνικό Λεξικό, ΕΘΟΣ, καλείται η ικανότης παντός όντος εις την επανάληψη και ΕΘΙΣΜΟΣ η δια της ασκήσεως ή επαναλήψεως, αποκτηθείσα έξης ή συνήθεια.  Παρακαλώ σημειώστε αυτό το δια της επαναλήψεως αποκτηθείσα έξης ή συνήθεια.                                                                                                                                                                      ΕΘΙΖΩ, Που σημαίνει ότι μέσω της επανάληψης, κάνω ένα άτομο να συνηθίσει σε κάτι,  Συν- Εθίζω, προσθέτω δηλαδή κάτι στο ΕΘΟΣ, στην ικανότητα του άλλου να επαναλαμβάνει, να εθίζεται.

Δηλαδή, ΕΓΩ που γνωρίζω ότι το εγγενές ΕΘΟΣ κάθε όντος, επαναλαμβάνει, ότι αισθητικά και νοητικά του προβάλω ή υποβάλω, μπορώ με την Βούλησή μου και τα μέσα που διαθέτω, μέσω της συστηματικής επανάληψης, να ΕΘΙΣΩ  τους ανθρώπους σ’ ότι θέλω. Και αυτό το Θέλω περιλαμβάνει τα πάντα, Θεούς και Δαίμονες, αγαθές και χυδαίες αισθήσεις και συναισθήματα, ευδαιμονία και δυσαρέσκεια, παράνοια ή διάνοια, πρωτογενή ή δευτερογενή ερωτική λειτουργία, Αγάπη ή Μίσος, καλό ή κακό, ευγένεια ή Βία, Ιερότητα ή Ανιερότητα, ομορφιά ή ασκήμια, αξίες και απαξίες.

Γενικά, Έχω τη δυνατότητα  να ορίσω και καθορίσω την ποιότητα της Ζωής των Ανθρώπων μέσω των εθισμών και δυστυχώς αυτό γίνεται εν αγνοία μας εδώ και αιώνες.                                                                                                                          

ΕΘΙΜΟΝ, είναι η εκ παραδόσεως συνήθεια και ΘΕΣΜΟΣ είναι ο κανών, ο Νόμος, η διάταξης, η τελετή, η Ιεροτελεστία, το Θέσπισμα.

ΘΕΣΜΙΟΣ, είναι ο σύμφωνος προς τους Θεούς, ΘΕΣΜΟΘΕΤΗΣ είναι ο Νομοθέτης και ΘΕΣΦΑΤΟΣ, είναι ο υπό του Θεού ρηθείς Λόγος.

                                                                                                                                                   Ερωτήματα και απαντήσεις:   Είναι δυνατόν να εξελιχθεί η Ζωή χωρίς την ύπαρξη των Εθισμών, Ηθών και Εθίμων; ΟΧΙ είναι η Βέβαιη απάντηση.  

Είναι ο Εθισμός, το Έθιμο, ο Θεσμός και το Έθος οντότητες με Βούληση Σκέψη και Νοημοσύνη, είναι δηλαδή θεοί, διάβολοι, φαντάσματα ή  πνεύματα; ΟΧΙ είναι η Βέβαιη απάντηση.

Από πού λοιπόν αντλούν την ύπαρξη και δύναμή τους;  Ασφαλώς  από εμάς, είναι δικές μας Σκεπτομορφές  που δημιουργούνται μέσα στο μορφογενετικό πεδίο του Νου μας και επιβιώνουν χάρη στη δική μας πνοή, την δική μας ενέργεια, την δική μας Βούληση, τη δική μας Σκέψη και τη δική μας συναισθηματική κατάσταση, συνειδητή ή ασυνείδητη!!

Συμπέρασμα: Η σημερινή υποταγή,  δουλεία,  απάθεια,  αδυναμία και γενικά  ο οργανικός, ψυχικός και πνευματικός εκφυλισμός του σημερινού  Ανθρώπου, είναι αποτέλεσμα έντεχνου αρνητικού εθισμού από πανίσχυρες μισάνθρωπες και απάνθρωπες δυνάμεις. Οι οποίες, κάτοχοι της Αποκεκριμένης Γνώσης λειτουργίας  του εγκεφαλονευρικού μας συστήματος, της Ψυχής και του Σώματός μας, Αψηφώντας Θεούς, Δαίμονες, Δίκαιο, Αρετές και Ομορφιά, έδρασαν Αυτόνομα και Εγωιστικά, πέρα από την επίγνωσή και θέλησή μας, υποβάλλοντας και επιβάλλοντας  ύπουλα και δόλια μέσω των εθισμών, ένα ειδωλολατρικό  και Ανθρωποφάγο πολιτιστικό μοντέλο Ζωής, που γεννά μόνιμα πόνο, φόβο, τρόμο, ενοχές, ερωτικές διαστροφές, θλίψη, αυτοαπόρριψη, μίσος, παραφροσύνη, πόλεμο και καταστροφή.

Μπορείτε να φαντασθείτε, ότι η σημερινή πραγματικότητα του ανθρώπινου Κόσμου, είναι μια θάλασσα έντεχνων  αρνητικών εθισμών και ότι μέσω του ιδίου μηχανισμού, εμείς, με την Βούλησή και την αφυπνισμένη σοφία μας, μπορούμε να μετατρέψουμε  την υπάρχουσα θάλασσα Αρνητικότητας  και Κακίας, σε θάλασσα  Θετικότητας, Ομορφιάς, Δικαίου και Ευδαιμονίας!!

Έπρεπε να κάνω όλη αυτή τη διαδρομή ακριβούς περιγραφής της λειτουργίας των εθισμών, προκειμένου να κάνω καλύτερα κατανοητή την άποψή μου για τα σύνδρομα του θεατή και της καραμέλας, τα οποία ενταγμένα μέσα σε θεσμικές δραστηριότητες, δημιουργούν εθισμούς, θεσμούς και θέσφατα, τα οποία καθορίζουν εν πολλοίς τα επίπεδα ευτυχίας ή δυστυχίας του ανθρώπου.                             

Το ακόλουθο κείμενο, προέκυψε από επεξεργασία Λακωνικότερου θέματος της Ίντιρας Γκάντι, αειμνήστου προέδρου της Ινδίας και η διαμόρφωσή του, έτσι όπως το καταθέτω εδώ, απαντά, γι’ αυτούς που γνωρίζουν ή θέλουν να γνωρίσουν, την αρχή και το τέλος  του Ανθρώπινου πεπρωμένου.

 Ένα πεπρωμένο που καθορίζεται, από τη Γνώση, Κατανόηση  και Βούληση της Πολιτικής  Ιουδαϊκής παράδοσης και κανενός Θεού.       

Προσέξτε τις αισθήσεις σας, διότι οι αισθήσεις σας, Αυξάνονται σε Συναισθήματα. 

Προσέξτε τα συναισθήματά σας, διότι ενεργοποιούν την Βούλησή σας.                        

 Προσέξτε την Βούλησή σας ,διότι  ταυτίζεται με τα συναισθήματά σας.                               

 Προσέξτε την Βούληση και τα συναισθήματά σας, διότι  δημιουργούν  τις σκέψεις σας.

 Προσέξτε τις σκέψεις σας, διότι η Βούληση και τα συναισθήματά σας,  σας οδηγούν σε  πράξεις.

Προσέξτε τις πράξεις σας, διότι  γίνονται συνήθειες.                                                                     

Προσέξτε τις συνήθειές σας, διότι  γίνονται εθισμοί.                                                                

Προσέξτε τους εθισμούς σας, διότι  γίνονται το πεπρωμένο σας.

Το σύνδρομο της καραμέλας,

Είναι Αυτό, που συνδράμει στο κτίσιμο των φόβων, των επιφυλάξεων και της  αντίστασης, που υποσυνείδητα, αντανακλαστικά και αποτελεσματικά ορθώνουμε,  απέναντι σε κάθε Ωραίο, Θετικό και Αγαθό που έρχεται να ομορφύνει τη Ζωή μας.

 Θυμάστε στην παιδική μας ηλικία τι τέχνασμα χρησιμοποιούσαν οι καλοί μεγάλοι, για να μας προστατέψουν από του κακούς μεγάλους;

«Προσέξτε αυτούς που σας δίνουν καραμέλες, γιατί μπορεί να σας κάνουν μεγάλο κακό».

Κι’ εμείς, παρά το ότι μας άρεσαν οι καραμέλες, αυτοδιδαχτήκαμε έναν τρόπο επιφύλαξης σε κάθε καραμέλα που μας προσφέρετο.

Η προσφορά ενός γλυκού από έναν γνωστό μεγάλο, συνήθως αύξανε τον κύκλο εμπιστοσύνης των ανθρώπων του περίγυρού μας και αυτό είναι μια φυσική διαδικασία ένταξής μας στον κοινωνικό μας χώρο. Η προσφορά του γλυκού, αλλά και ενός χαμόγελου, ενός βλέμματος κατανόησης ή συγχώρεσης και η αίσθηση ευγνωμοσύνης και ευχαρίστησης είναι άμεσα συνδεδεμένες.

Η συμβουλή των μεγάλων «Προσέξτε αυτούς που σας δίνουν καραμέλες» συνδεδεμένη συνήθως και με πολλά άλλα υπονοούμενα,  συνδέει αργά αλλά σταθερά την  επιφύλαξη και φιλύποπτη διάθεσή μας, με κάθε θετική προσφορά από το περιβάλλον.                  

 Πολύ σύντομα δε,  στην εφηβική ηλικία, μαθαίνουμε και έμπρακτα πως πίσω από κάθε τι ωραίο και γλυκό, υπάρχει πάντα ένας δράκος, έτοιμος να μας κατασπαράξει.

Αυτός ο φόβος, ειδικά αυτής της περιόδου είναι το ανίκητο τέρας, ο Κέρβερος ή ο Μινώταυρος που εκτρέφετε συστηματικά από  Θρησκείες και πολιτικές εξουσίες εδώ και αιώνες, με το αίμα και τον πόνο  των εφηβικών μας δραμάτων,  προκειμένου αυτές, οι εξουσίες, να ευδαιμονούν για πάντα πάνω στα ερείπια της δικής μας χαμένης ευδαιμονίας.

Αυτός ο φόβος της πρώτης καραμέλας, καλώς εδραιωμένος στην υποσυνείδητη συμπεριφορά μας από παιδιά και ενισχυμένος σημαντικά στην εφηβική μας ηλικία από τη βία και χυδαιότητα του ενήλικα κόσμου,  είναι τα τείχη που με πολύ περίσκεψη, χωρίς λύπη, χωρίς αιδώ, μας έκλεισαν από τον Κόσμο έξω και μόνο μια αφυπνισμένη Συνειδητότητα μπορεί να γκρεμίσει, κανένας θεατής της Ζωής.

Παράδειγμα: Αυτό το κείμενο είναι μια γνήσια γλυκιά καραμέλα, που μπορεί να συμβάλει στην εύρεση της πραγματικής ελευθερίας σου, κοίταξε την αντίδρασή σου και θυμήσου, ποιούς φόβους ενεργοποίησε.!!

 

  Το ζητούμενο του σαρκικού έρωτα είναι η Ψυχική Ένωση

Τον Δεκέμβριο του 1986 κάποια καθηγήτρια της δεύτερης τάξης ενός γυμνασίου της Θεσσαλονίκης, ζήτησε από τους μαθητές της, στο μάθημα ελεύθερη έκφραση, να γράψουν το σημαντικότερο πρόβλημα που τους απασχολούσε.

Ο έρωτας πήρε το 80% των απαντήσεων και σ’ αυτό το 80% η ποιότητα άρχιζε από την χυδαιότητα μέχρι την υψηλότερη δυνατή έκφραση της ερωτικής πραγματικότητας των εφήβων.

Παραθέτω την απάντηση μιας δεκατετράχρονης κοπελιάς που περικλείει όλη την ουσία του αδιέξοδου και του πόνου στον Έρωτα που ζούνε μικροί και μεγάλοι σ’ αυτό που λέμε πολιτισμένος κόσμος.

Δεν ξέρω·

Νομίζω πως ερωτεύθηκα.

Αν είναι λάθος ή όχι δεν το ξέρω, εγώ αυτό αισθάνομαι.

Δεν ξέρω, αλλά πονάει

Πονάει πολύ.

Η λέξη τραγούδι προέρχεται από την ελληνική λέξη τραγωδία και συνήθως περιγράφει μια μικρή τραγωδία, παραπονεμένα λόγια έχουν τα τραγούδια μας. Και ο πόνος που εκφράζεται σ’ αυτά είναι ο εξαιρετικά ισχυρός  της ερωτικής μας απογοήτευσης.

Όλος τούτος ο πόνος του έρωτα που τόσο συχνά και ισχυρά εκφράζει την θλίψη του στα τραγούδια μας δεν είναι τίποτε άλλο από τον πόνο μιας χαμένης ευτυχίας, που αδυνατούμε να προσεγγίσουμε, εξ’ αιτίας της αιχμαλωσίας μας στα σκοτεινά κελιά του εκχυδαϊσμένου έρωτα, τα οποία κτίζονται από την προπαγάνδα του πεζοδρομίου, την εκκλησία παλαιότερα,  την πορνεία και πορνογραφία τώρα, και όλες τις αφύσικες διαστροφές με τις οποίες τελευταίως έχει εμπλουτισθεί η κοινωνία μας.

Ερώτημα: Υπάρχει εξιδανικευμένη σαρκική ερωτική σχέση; Και εγώ απαντώ ΝΑΙ υπάρχει. Ένα ζευγάρι, έστω και ομοφυλόφιλο, που οι σωματικές και διανοητικές του ενέργειες είναι πολωμένες υπέρ του αγαθού και του δικαίου, απαλλαγμένο από ενοχές και φόβους, ζει έναν εξιδανικευμένο έρωτα ανεξάρτητα των πρακτικών που χρησιμοποιεί.

Το ζητούμενο του σαρκικού έρωτα είναι η ψυχική ένωση, όταν τούτο ΔΕΝ επιτυγχάνεται αυτόματα γυρίζει στο χυδαίο.

Ο έρωτας είναι η Δημιουργική δύναμη του Σύμπαντος Κόσμου, κι εμείς είμαστε θλιμμένοι και τραγουδάμε τον πόνο που προκύπτει από μία τέτοια απώλεια. Γιατί ως Άνθρωποι δημιουργοί, στην ύλη και το πνεύμα, χάνοντας την εξιδανικευμένη ερωτική μας συμπεριφορά, το σύνολο του έργου μας γύρισε στο χυδαίο, εκούσια και ακούσια.

Δυο χιλιάδες χρόνια τώρα η ανθρωπότητα συστηματικά βάλλεται στην ιερότερη, αισθαντικότερη και ουσιαστικότερη λειτουργία της ψυχικής και σωματικής της ύπαρξης.

Για να φτάσουμε τώρα εδώ, σχεδόν ανάπηροι στην ψυχή και το σώμα, στα όρια της παραφροσύνης, της θλίψης και της μοναξιάς.

Μήπως όμως αυτή η θέση, της πλήρους πτώσης από το αγαθό και εξιδανικευμένο είναι και η καλύτερη για να αρχίσει η συνειδητή άνοδος προς τα επάνω;

Έτσι εγώ το βλέπω και γι’ αυτό εργάσθηκα και αυτό που βρήκα το ομολογώ τώρα εδώ μπροστά σας. Δεν είναι κανείς από εμάς υπεύθυνος για την όποια ερωτική του κατάσταση. Κι αυτό, διότι ο προγραμματισμός του ερωτικού μας κέντρου έγινε σε χρόνια όπου ο τρόμος, ο φόβος, οι ενοχές και η άγνοια, σκέπαζαν τη συνείδησή μας. Επαναλαμβάνω, Δεν είναι κανείς από εμάς υπεύθυνος για την όποια ερωτική του πραγματικότητα, από την ιδανικότερη μέχρι την χυδαιότερη διότι ο προγραμματισμός του ερωτικού μας κέντρου έγινε σε χρόνια όπου ο τρόμος, ο φόβος, οι ενοχές και η άγνοια, σκέπαζαν τη συνείδησή μας..

Εδώ, στον προγραμματισμό του ερωτικού μας κέντρου βρίσκεται το απόκρυφο μυστικό της σημερινής μας τραγωδίας.

Τούτο σημαίνει ότι έχουμε όλα τα ηθικά και νομικά δικαιώματα στην χαρά της όποιας ερωτικής δράσης, εκτός από την μύηση στις δικές μας αφύσικες ανάγκες νέων ανθρώπων.

Κατανοώντας την πραγματικότητα της δυστυχίας που προκύπτει από την εκχυδαϊσμένη ερωτική δράση, είμαστε υποχρεωμένοι να διαφυλάξου­με τις επόμενες γενεές, τα παιδιά μας δηλαδή από τα δικά μας ακούσια λάθη. Και Τούτο, είναι ένα θεάρεστο συνειδητό έργο.

Μιλώντας σας λοιπόν για τον Έρωτα, θα σας γυρίσω πίσω στην ιστορία, τότε που το χυδαίο είχε αρχίσει να επικρατεί και το αγαθό και εξιδανικευμένο έκανε την τελευταία του παρουσία. Κάποτε λοιπόν, η ψυχή του ανθρώπου, ερωτεύθηκε παράφορα την σαρκική ηδονή του Έρωτα. Ελληνικός μύθος από την εποχή του σιδήρου. Αυτός, παμπόνηρος εκμεταλλευτής κάθε Αγαθού, αφού το πρώτο που τον ενδιαφέρει είναι η διαιώνιση της σάρκας. Πήρε την ψυχή και την έκλεισε σε ένα παλάτι (σύμβολο των ανθρώπινων απολαύσεων και της ανθρώπινης εφευρετικότητας).

Απηγόρευσε δε στην ψυχή να βλέπει το πραγματικό του πρόσωπο (που σημαίνει ότι η ψυχή ερωτεύθηκε την ερωτική ηδονή ή ενέργεια) και την επισκεπτόταν μόνον νύκτα. (Επειδή γνώριζε πως η περιοριστική μορφή του σαρκικού Έρωτα μόνο μέσα στο σκότος της άγνοιας μπορεί να επιβιώσει.)

Κάποτε όμως και αφού η πρώτη κάψα πέρασε, η ψυχή αισθανόμενη την αυτοπαγίδευσή της σε μία χωρίς νόημα ηδονική απόλαυση, πήρε έναν δαυλό (σύμβολο αφύπνισης) και μια βραδιά είδε το κενό της λατρείας της. Αλλόφρων και μετανοημένη έτρεξε στην Ήρα (θεά της συζυγικής αρμονίας και προστάτιδας της οικογενειακής εστίας) η οποία επιβάλλοντας τους σχετικούς καθαρμούς στην ψυχή, την δέχθηκε στον Όλυμπο καθαρή και την πάντρεψε με την εξιδανικευμένη μορφή του Έρωτα, κάνοντας τους θεούς του Ολύμπου ευτυχέστερους.

Η ερωτική ενέργεια του Σύμπαντος τρέφει κάθε ιδέα, κάθε συναίσθημα και κάθε ερωτικό νόημα που σχηματίζει το διασκεπτικό ΕΓΩ μας.

Σίγουρα οι περισσότεροι από εσάς θα έχετε βιώσει την συναρπαστική δύναμη του κεραυνοβόλου έρωτα. Επίσης πόσες φορές δεν αισθανθήκατε οικειότητα, τρυφερότητα, ενδιαφέρον, για άτομα τα οποία συναντήσατε για πρώτη φορά. Πόσες φορές δεν γοητευθήκατε από τον χορό, το τραγούδι, την σωματική κίνηση ενός άλλου ατόμου. Πόσες φορές δεν αισθανθήκατε συγκλονισμένοι από μία χειραψία, ένα βλέμμα, ένα τυχαίο άγγιγμα. Αλλά και πότε δεν απογοητευτήκατε μετά από μία τέτοια εμπειρία.

Πόσες φορές στη ζωή μας ένας μεγάλος συγκλονιστικός έρωτας που δονεί την ψυχή και το σώμα μας δεν έχει μία τραγική κατάληξη, αφήνο­ντας ένα απογοητευτικό κενό, ένα συναίσθημα προδοσίας ότι ο άλλος ή η άλλη δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες μας, ότι όλα ήταν ψέματα.

Και ασφαλώς μετά από κάθε τέτοια θλιβερή εμπειρία τι λογικότερο να κλειδωνόμαστε στον εαυτό μας και να είμαστε πολύ προσεκτικοί σε κάθε ανάλογη επανάληψη. Εντελώς φυσική αντίδραση, ποιος ξαναβάζει την καρδιά του στην ίδια φωτιά που τον πλήγωσε  πολύ.

Κι όμως, εγώ υποστηρίζω με πολλή βεβαιότητα, ότι μια τέτοια συμπεριφορά είναι τελείως παράλογη, ότι αυτή, η εντελώς φυσική μας αντίδραση στον συναισθηματικό πόνο, δεν είναι τίποτε περισσότερο από μία σκέτη αντανακλαστική, μηχανιστική λειτουργία του εγκεφαλονευρικού μας συστήματος, το οποίο από την φύση του λειτουργεί με τον ίδιο  αντανακλαστικό τρόπο σε αισθητά και νοητά ερεθίσματα.

Στο σύνολο της Δημιουργίας η νοητική και αισθητική αντανακλαστική λειτουργία είναι η βάση της ζωής και ο προγραμματισμός αυτής της λειτουργίας καθορίζεται από την όποια δοσμένη πραγματικότητα στην οποία κάθε άτομο γεννιέται αναπτύσσετε και υπάρχει.

Ο Έρωτας ως δημιουργική πνοή του Κόσμου (με την Αρχαιοελληνική έννοια) χρησιμοποιεί αυτούς τους ίδιους μηχανιστικούς νόμους για να διαιωνίζει τη Ζωή.

Κατά συνέπεια δεν μπορώ να κατηγορήσω την μηχανιστική αντανακλαστική λειτουργία, διότι απλά, ο ίδιος μηχανισμός που επαναλαμβάνει την ερωτική δυστυχία είναι και αυτός που μπορεί να επαναλάβει την ερωτική ευτυχία.

Να πω λοιπόν πως η Ερωτική μας λειτουργία και ότι απορρέει από αυτή είναι θέμα προγραμματισμού; Με μεγάλη βεβαιότητα μπορώ να πω ΝΑΙ.

Η ερωτική λειτουργία του σημερινού ανθρώπου είναι το αποτέλεσμα ενός έντεχνου μυστικού προγραμματισμού που άρχισε πριν από αιώνες και συνεχίζεται με πολύ αποτελεσματικούς τρόπους μέχρι την εποχή μας με αιχμή του δόρατος την πορνογραφία, την πορνεία και την ομοφυλοφιλία αρσενικών – θηλυκών και πάντα στο όνομα του ύψιστου ιδανικού της ελευθερίας.

Ο έρωτας είναι μια δημιουργική ενέργεια και το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι η διαιώνιση αυτού που επηρεάζει. Γι’ αυτό ένα ομοφυλόφιλο άτομο κάνει ό,τι μπορεί να μεταβιβάσει τη θέση του σε κάποιο άλλο, ένας σαδιστής το ίδιο, ένας μαζοχιστής το ίδιο, ένας άγγελος το ίδιο.

Αυτό που πραγματικά συμβαίνει όταν ερωτευόμαστε, είναι το γεγονός, ότι αυτό που ερωτευθήκαμε δεν έχει καμία σχέση με το ερωτικό όραμα που διέγειρε μέσα στο ΝΟΥ μας.

Το ερωτικό όραμα που ο καθένας έχει μέσα στο Νου του, είναι αποτέλεσμα απωθημένων επιθυμιών, πορνογραφικών και πορνικών συνηθειών που αποκτήθηκαν μέσα στο σκότος της εφηβικής ηλικίας, αυνανιστικές φαντασιώσεις, ή εξιδανικευμένων ονείρων που κτίσθηκαν σε αντίδραση της υπάρχουσας χυδαιότητας.

Το όποιο ερωτικό όραμα που διεγέρθηκε από κάποιο άτομο του άλλου φύλου, συνήθως δεν έχει καμία συμβατότητα με το ερωτικό όραμα του υποκειμένου που διέγειρε.

Διότι στην εποχή μας ερωτευόμαστε εικόνες μάλλον, παρά ανθρώπους.

 Επίσης, υπάρχει μια ενεργειακή απαίτηση στην πόλωση των δυο σωμάτων, η οποία είναι εντελώς άγνωστη στην τρέχουσα ερωτική παιδεία και η οποία καθορίζει εν πολλοίς την ποιότητα συνεύρεσης των σωμάτων. Αυτή η ενεργειακή πολικότητα βρίσκετε στις μυρουδιές και εκκρίσεις του σώματος και είναι μια σταθερά με μεταφυσικές προεκτάσεις και η οποία σταθερά παίζει καθοριστικό ρόλο στην ευδαιμονία της ερωτικής συνεύρεσης..

Γι’ αυτό και όλες αυτές οι απογοητεύσεις.

Τι είναι λοιπόν ή μάλλον τι αντιπροσωπεύει ο Έρωτας στην ζωή των σημερινών ανθρώπων;

Από αυτά που συνήθως άκουγα, ακούω και βλέπω, η τρέχουσα αντίληψη περί έρωτος περιορίζεται σε τρεις φτωχότατες λέξεις, SEX-ΕΚΣΠΕΡΜΑΤΩΣΗ-ΟΡΓΑΣΜΟΣ. Και γύρω από αυτές τις φτωχές λέξεις, μια μεγάλη, μονότονη βιβλιογραφία που άπτεται του μηχανικού μέρους του Έρωτα μάλλον παρά του ψυχικού. Ζώντας λοιπόν και εγώ, όλο τον πόνο που απορρέει από μια τέτοια λανθασμένη στάση απέναντι στον Έρωτα, κάθισα και σκέφτηκα και ακόμη σκέφτομαι και σε λίγο θα παραθέσω τα μέχρι τώρα συμπεράσματά μου για τον Έρωτα.

Διαλογιζόμενος οίδα, ότι η ερωτική λειτουργία περιλαμβάνεται σαν ένα ολοκληρωμένο ενεργειακό πλέγμα μέσα σ’ όλους τους ζωντανούς οργανισμούς και ότι αυτό το ολοκληρωμένο ενεργειακό σύστημα έχει ένα χρονικό διάστημα ενεργοποίησης, χρονικό διάστημα προσαρμογής της λειτουργίας του, και χρονικό διάστημα απόδοσης του έργου του.

Στο ανθρώπινο είδος η ενεργοποίηση του ερωτικού του δυναμικού αρχίζει από τα 11 ανδρώνοντας το σώμα μέχρι τα 17. Και από τα 17 μέχρι τα 20 γίνεται ο προγραμματισμός της ερωτικής λειτουργίας του σώματος για να εδραιωθεί στις αυτόματες αντανακλαστικές λειτουργίες της παρεγκεφαλίδας η οποία εποπτεύει την εύρυθμη λειτουργία όλου του οργανισμού. Αυτό είναι το κρισιμότερο χρονικό διάστημα στην ενηλικίωση του ατόμου. Είναι η εποχή όπου κάθε ερωτική συνήθεια ή εθισμός  της εφηβικής ηλικίας,  εδραιώνεται στο εγκεφαλονευρικό σύστημα και δεν μπορεί να αλλάξει αργότερα, μπορεί μόνον να εξιδανικευτεί. Σ’ αυτή τη κρίσιμη χρονική περίοδο καθορίζεται η μελλοντική ερωτική ευτυχία ή δυστυχία του ατόμου.

Στην κρίσιμη ηλικία από 16 έως 20 είναι ολοκληρωτικά αδύνατο στο πολιτιστικό μας μοντέλο τα παιδιά να αποκτήσουν μια υγιή και φυσιολογική ερωτική γνωριμία. Έτσι, μοιραία, η αδυναμία ολοκλήρωσης, της πρωτογενούς ερωτικής έκφρασης, οδηγεί σε δευτερογενείς και τριτογενείς ερωτικές συμπεριφορές, οι οποίες όταν εδραιωθούν στο εγκεφαλονευρικό σύστημα δεν αλλάζουν και ταλαιπωρούν τους ανθρώπους αφάνταστα, αφού οι ενοχές και οι τρόμοι που τις συνοδεύουν παραλύουν κάθε δημιουργική εξέλιξη.

Δυστυχώς για τους ανθρώπους η ανάπτυξη και λειτουργία του ερωτικού τους δυναμικού δεν ακολουθεί πλέον τους νόμους της Δημιουργίας αλλά τους νόμους που εμείς οι ίδιοι κατασκευάσαμε και ακολουθούμε. Και για να γίνω καλύτερα κατανοητός, αφού θα αναφερθώ στην διαστρέβλωση και κατακερματισμό της ερωτικής μας λειτουργίας θα παραλληλίσω αυτήν με την τέχνη των δενδρυλλίων Μποντζάι της Άπω Ανατολής.

Όταν ο σπόρος ενός τέτοιου υπό διαμόρφωση δένδρου αρχίζει να αναπτύσσεται, ο υπεύθυνος καλλιτέχνης του έργου τοποθετεί ένα προσχεδιασμένο ατσαλόσυρμα στον δρόμο ανάπτυξης του φυτού, το οποίο φυτό είναι υποχρεωμένο στη συνέχεια να ακολουθήσει.

Σε δεύτερο στάδιο αρχίζει το κλάδεμα των ενοχλητικών κλαδιών και ριζών που αντίκειται στα σχέδια του καλλιτέχνη και φυσικά τα πρώτα κλαδιά που κόβονται είναι αυτά που κατευθύνονται ψηλά και βαθιά, το τρίτο στάδιο είναι πλέον το έργο που ο καλλιτέχνης απέδωσε.

Αυτή η ανθρώπινη επέμβαση έχει σαν αποτέλεσμα, το φυτό, να μην αναπτύξει την αρχετυπική μορφή που μέσα στον σπόρο του η Δημιουργία καθόρισε. Σ’ αυτή τη περίπτωση το ατύχημα με το δένδρο Μποντζάι είναι πως οι καρποί και το πεπρωμένο του καθορίζονται από τον ιδιοκτήτη του. Όμως παρόλα αυτά τα αρνητικά, ο σπόρος ενός τέτοιου δενδρυλλίου είναι βέβαιο πως ελεύθερος από ανθρωποποίητες επεμβάσεις θα αποδώσει την σωστή του μορφή και λειτουργία στο φυσικό περιβάλλον και μέσα σ’ αυτή τη δυνατότητα βρίσκεται ένα ελπιδοφόρο μήνυμα. Το ίδιο συμβαίνει και με την ενεργοποίηση του ερωτικού δένδρου μέσα στο σώμα μας.

Με την έκρηξη του γύρω στα 11 αρχίζει η ανάπτυξη του ερωτικού μας δυναμικού να απλώνει τα κλαδιά του μέσα μας σκοπεύοντας στην ωρίμανση και καρποφορία του σώματος μας. Και τότε τι γίνεται, έρχονται οι πεποιθήσεις, η ψεύτικη αγάπη, το ενδιαφέρον για το καλό και το κακό, ο αυνανισμός, η πορνογραφία και ένα σωρό άσχετες δικαιολογίες οι οποίες οπλίζουν το χέρι μας με ατσαλόσυρμα και κλαδευτήρι προκειμένου να αρχίσουμε το κλάδεμα του ερωτικού μας δένδρου, ξεκινώντας πάντα από τα ψηλότερα και ωραιότερα κλαδιά του. Στο τέλος όταν ο χρόνος ανάπτυξης του ερωτικού μας δένδρου γύρω στα 19 ολοκληρωθεί και αφού περάσει μέσα από την κόλαση της πορνείας, της πορνογραφίας και των αφροδισίων νοσημάτων, πολύ λίγα πράγματα από αυτό θα θυμίζουν το Αρχετυπικό σχέδιο που ο σπόρος του ερωτικού μας δένδρου περιέκλειε.

Οι περιορισμοί και καταναγκασμοί που αλλοιώνουν την πρωτογενή ερωτική μας έκφραση είναι πάμπολλοι αλλά για τον καθένα από εμάς διαφορετικοί. Πλην όμως ο τύπος της Δυστυχίας που προκύπτει μετά από ένα τέτοιο άγριο κλάδεμα της ερωτικής μας λειτουργίας είναι για όλους τους ανθρώπους ίδιος. Και αυτός ο τύπος της ανθρωποποίητης δυστυχίας μας περιλαμβάνει, μοναξιά, άγχος, φόβο, απομάκρυνση, εγωκεντρισμό, ψέμα βία χωριστικότητα, αυνανισμό, κατάθλιψη, αυτοκαταστροφικότητα.

Αλλά το κυριότερο και το ποιο επιβλαβές για την ψυχική υγεία του ανθρώπου, είναι η διαρκής και κυκλική ενασχόληση του Νου με την αίσθηση της δυστυχίας που προκύπτει από ένα τέτοιο ανθρωποποίητο ευνουχισμό και η οποία οδηγεί στην κατάθλιψη.             Αυτά τα οποία κατ’ εξοχήν παίζουν ένα σημαντικό ρόλο στην αλλοίωση της ερωτικής μας έκφρασης, είναι ο αυνανισμός, η πορνο­γραφία, η πορνεία και τα αφροδίσια νοσήματα.

Ο αυνανισμός, ανεξαρτήτως φύλου, προκύπτει σαν αποτέλεσμα της αδυναμίας μας να προσεγγίσουμε το άλλο φύλο ερωτικά, ιδιαίτερα κατά την κρίσιμη ηλικία της διαμόρφωσης του ερωτικού μας δένδρου, δηλαδή μέχρι τα 19-20. Μ’ αυτές τις προϋποθέσεις το αντίδοτο του αυνανισμού στην πίεση της ερωτικής ανάγκης επιβάλλεται αφ’ εαυτού.

Και εδώ βρίσκεται μια απόκρυφη πραγματικότητα, που ευθύνεται για το σύνολο σχεδόν της ερωτικής δυστυχίας του Δυτικού Κόσμου και των συνεπειών που προκύπτουν από αυτό. Ο αυνανισμός είναι μια απόλυτα φυσική πράξη αντιμετώπισης της ανίκητης ερωτικής πίεσης μέχρι την εύρεση του κατάλληλου ερωτικού συντρόφου. Είναι αποκλειστικά ανθρώπινη ιδιότητα και δεν απαντάται στο φυσικό περιβάλλον, κανένα θηλαστικό δεν αυνανίζεται και ειδικά με φαντασιώσεις, όπως εμείς.

Επαναλαμβάνω, ο αυνανισμός είναι μια απόλυτα φυσική πράξη αντιμετώπισης της ανίκητης ερωτικής πίεσης μέχρι την εύρεση του κατάλληλου ερωτικού συντρόφου.

Η μόνη ερωτική παιδεία που υπάρχει στον Δυτικό και Χριστιανικό Κόσμο είναι η απαγορευτική, παρά την επίπλαστη, βλαβερότατη και χυδαιότατη  ερωτική απελευθέρωση της πορνείας των τελευταίων χρόνων, διότι και αυτή η παιδεία είναι απαγορευτική στον εξιδανικευμένο έρωτα… Θυμάστε την παιδική μας ηλικία, θυμάστε πόσο τρόμο, πόσο φόβο, πόσες ενοχές φορτωθήκαμε αναίτια για μια εντελώς φυσική λειτουργία του φυσικού μας σώματος από τους γονείς μας, από τους δασκάλους μας, από τους ιερείς μας, από τους φίλους μας από το ανίερο και χυδαίο πολιτιστικό κατεστημένο στο οποίο είχαμε την ατυχία να γεννηθούμε.

Άντε ρε μαλάκα, έλα ρε μαλάκα, πάνε ρε μαλάκα, αντηχούν καθημερινά και παντού  οι  απορριπτικές προσφωνήσεις από μικρούς και μεγάλους, σε μικρούς και μεγάλους, λες και οι άνθρωποι έχουν πάθει παράκρουση, προσβάλλοντας και μειώνοντας  διαρκώς ο ένας τον άλλο. Γιατί, είναι λογική μια τέτοια συμπεριφορά ή είναι μια τυφλή και χυδαία αντανακλαστική αντίδραση με έντονη αρνητική συναισθηματική φόρτιση;

Αυτή η θλιβερή πραγματικότητα που υποσυνείδητα διαιωνίζεται από γενεά σε γενεά είναι σε μεγάλο μέρος υπεύθυνη για την σημερινή τραγική ερωτική πραγματικότητα στον Δυτικό Κόσμο. Σ’ αυτή την αθώα παιδική ηλικία φυτεύεται η ενοχή που καταδυναστεύει στο μέλλον κάθε ερωτική διέγερση, φυτεύεται ο κέρβερος, οι Λαιστρυγόνες και οι Κύκλωπες που κατακρεουργούν κάθε αυθεντική μας ερωτικοί έκφραση. Φυτεύεται το μίσος για κάθε ερωτική διέγερση όπου κι’ αν τη συναντήσουμε, φυτεύεται η υποσυνείδητη ενοχή που καταστρέφει την ομορφιά του Κόσμου. Και αυτό το μίσος είναι αρνητικό συναίσθημα, είναι το αντίθετο του θετικού της Αγάπης και είναι αυτό που οδήγησε την ανθρωπότητα σήμερα μέχρι εδώ, στο χείλος της καταστροφής. Θα αφήσουμε να συμβεί;

Αυτό το εντελώς φυσικό φαινόμενο του αυνανισμού, που αυτοτελώς επιβάλλεται, αγνοώντας την βούλησή μας, είναι και ο φορέας εδραίωσης κάθε διαστροφής στην ερωτική μας συμπεριφορά.  Η καταφυγή στον αυνανισμό με ερέθισμα την υπάρχουσα πορνογραφία, με τις απάνθρωπες απεικονίσεις οι οποίες αρχίζουν από απλά μέλη και σώματα, για να φτάσουν στα αισχρότερα διεστραμμένα συμπλέγματα της ανθρώπινης φαντασίας, πρακτική που δημιουργεί μέσα στο ΝΟΥ αφύσικες φαντασιώσεις και εθισμούς,  η ερωτική συμπεριφορά  του ανθρώπου ή αναγκάζεται να προσαρμοσθεί σ’ αυτή τη χυδαία και νεκρή μορφή ή να συσταλεί και να μην ανθίσει ποτέ.

Το αποτέλεσμα φυσικά μετά από ένα τέτοιο σωματικό και συναισθηματικό ευνουχισμό είναι η είσπραξη της δυστυχίας που αυτόματα προκύπτει από αυτή μας τη στάση απέναντι στους Θείους Νόμους που η Δημιουργία καθόρισε για τον Έρωτα.

Επίσης η πορνεία μαζί με τα αφροδίσια νοσήματα που κατά κανόνα συνοδεύει και τα οποία ποτέ δεν θεραπεύονται ολοκληρωτικά, την αισχρή και ψυχρή συναλλαγή, την αισχρότερη βιασύνη και αρπακτικότητα και το θλιβερό πνεύμα ξεπεσμού, απανθρωπιάς, απάτης και ψεύδους που περιλαμβάνει. Τραυματίζει σχεδόν ανεπανόρθωτα την ερωτική διάθεση των νέων ανθρώπων, γεμίζοντας τους με φόβο, αποστροφή και αναπάντητα ερωτήματα.

Έτσι χωρίς οι νέοι άνθρωποι να το καταλάβουν και χωρίς να είναι υπεύθυνοι για την θέση τους, όταν κάποτε έρχεται η ώρα της ερωτικής συνομιλίας με ένα αγαπημένο πρόσωπο οι καρποί που παίρνουν από το ερωτικό τους δένδρο δεν είναι αυτοί της Δημιουργίας, αλλά αυτό, που αυτοί μέσα στην άγνοια τους, και οι δάσκαλοι της πορνείας και της πορνογραφίας καλλιέργησαν.

Από εκεί και πέρα μετά τα 19, πάντα με σύντροφο τον αυνανισμό, τον φόβο της απόρριψης και το φόβο της ανεπάρκειας αρχίζει το κτίσιμο του ανθρωποποίητου κόσμου της βίας, του ψεύδους, της κλεψιάς, της υποκρισίας, της ενοχής και της αδιαφορίας πάνω στον οποίο στηρίζεται το σύνολο σχεδόν της ερωτικής ζωής του σημερινού ανθρώπου.

Μέσα λοιπόν σ’ αυτόν τον ανθρωποφάγο λαβύρινθο της ερωτικής δυστυχίας που οι ανθρωποποίητες ιδέες μας κατασκεύασαν η ανάπτυξη της ομοφυλοφιλίας ιδίως των γυναικών είναι πολύ εύκολο να επεκταθεί.

Και είναι έτσι γιατί η ουσία του Έρωτα ανάμεσα σε ετερόφυλα άτομα προσεγγίζεται μόνο μέσα από την αγάπη, την αποδοχή του άλλου, την αξιοπρέπεια την ηρεμία, την εμπιστοσύνη, την αυτοθυσία, το πάθος και φυσικά το κατάλληλο κοινωνικοοικονομικό πλαίσιο. Ιδιότητες δηλαδή ανύπαρκτες στην εποχή της βίας, της αρπακτικότητας και της ανευθυνότητας που επίμονα καλλιεργείται.

Οποιαδήποτε λανθασμένη στάση του ανθρώπου, απέναντι στην συμπεριφορά που η Δημιουργία καθορίζει, ανταποδίδεται από την απρόσωπη θεία δικαιοσύνη με πόνο, αυτή είναι και η λειτουργία του Νόμου του Κάρμα ή νόμου της ανταπόδοσης.

Ο δε Νόμος που διαιωνίζει τον οποιοδήποτε τύπο δυστυχίας, όπως τον ερωτικό σ’ αυτή τη περίπτωση, περνώντας τον από τη μια γενιά στην άλλη, είναι ο Νόμος της διαρκούς επαναφοράς, ένας Νόμος που άπτεται της μηχανικής λειτουργίας του Σύμπαντος και του συνόλου της ζωής που επηρεάζει μέσω του συναισθήματος.

Η μόνη δυνατότητα διαφυγής από αυτόν τον σκληρό νόμο, που μ’ άλλα λόγια εκφράζεται, σαν οι αμαρτίες γονέων παιδεύουσι τέκνα, παρέχεται μέσα από την αγάπη (Θετικά Συναισθήματα), τον ευ-λόγο και την συγνώμη.

Για τη δυστυχία λοιπόν που προκύπτει εξ αιτίας αυτής της λανθασμένης μας στάσης στον Έρωτα δεν είμαστε άμεσα υπεύθυνοι εμείς οι ίδιοι, και η φθορά μας μέσα σε αισθήματα ενοχής, εξ αιτίας αυτής της αδυναμίας μας είναι και η παγίδα μέσα στην οποία, πολύ έξυπνα ρίχτηκε το ανθρώπινο είδος. Δεν είμαστε- υπεύθυνοι εμείς γιατί πολύ απλά κατά την εφηβική μας ηλικία κι’ από πολύ παλιά άλλοι εξυπνότεροι και δυνατότεροι, από εμάς, με πολύ περίσκεψη, χωρίς λύπη, χωρίς αιδώ, μεγάλα και υψηλά τριγύρω μας έκτισαν τείχη. Για να καθόμαστε τώρα εδώ, τον Νου μας να τρώει αυτή η τύχη. Διότι ποτέ δεν υπήρξε για τους νέους ανθρώπους μια σωστή διδασκαλία περί έρωτος εκτός αυτής του πεζοδρομίου, της πορνογραφίας και της πορνείας. Και διότι  το ιερατείο της Αφροδίτης δεν υπάρχει πια να μας μυήσει στα μυστικά του έρωτα. Όμως παρ όλα τα μέχρι τώρα απαισιόδοξα και θλιβερά μου μηνύματα, υπάρχει πάντα η λύση του προβλήματος αρκεί να βάλει κάποιος την ευφυΐα του να δουλέψει απαλλαγμένος από τις ενοχές και το ψεύδος του.

Βασική προϋπόθεση αποκατάστασης μιας αρμονικής ερωτικής ζωής ανάμεσα σε δυο τέτοιους τραυματισμένους εραστές, είναι η ολοκληρωτική απόρριψη του αισθήματος ενοχής, αφού δεν είναι υπεύθυνοι και η ολοκληρωτική αποδοχή της μεταξύ τους ερωτικής πραγματικότητας όπως υπάρχει και όχι όπως το εγώ της προσωπικότητας τους θα ήθελε να είναι. Το κτίσιμο της νέας ερωτικής πραγματικότητας ενός τέτοιου ζευγαριού μπορεί να γίνει με υλικά παρμένα από τα πεδία της αγάπης, της συγνώμης, της τρυφερότητας, της εμπιστοσύνης, της συνεργασίας, της αλήθειας.

 

Αυτό, από το οποίο υποφέρουν οι περισσότεροι άνθρωποι της εποχής μας είναι η γρήγορη εκσπερμάτωση και η απουσία ενδοκολπικού οργασμού. Και τα δύο αυτά μειονεκτήματα της ερωτικής μας έκφρασης έχουν τις ρίζες τους στην κατάχρηση του αυνανισμού, την αυτοαπόρριψη και τις ενοχές. Συνήθως τέτοιοι ερωτικοί σύντροφοι, που γνωρίζουν την ερωτική τους αδυναμία, είναι επιφυλακτικοί μεταξύ τους, αγχώδεις, βιαστικοί, ψεύτικοι και τις περισσότερες φορές ψάχνουν να βρουν στους ερωτικούς τους συντρόφους λανθασμένες εκφράσεις και συμπεριφορές προκειμένου να φορτώσουν σ’ αυτούς τα αίτια των δικών τους αδυναμιών.

Με τέτοιες προϋποθέσεις αυτοί οι εραστές ποτέ δεν θα μπορέσουν να ξεφύγουν από τον φοβερό κύκλο της δυστυχίας που απορρέει από μια τέτοια συμπεριφορά. Όσο ανάποδο κι αν φαίνεται είναι πολύ προτιμότερος ο αμοιβαίος αυνανισμός ανάμεσα σε ένα τέτοιο ζευγάρι παρά το υποχρεωτικό περπάτημα αυτού του αγχώδους μονοπατιού. Μάλιστα με βεβαιότητα μπορώ να πω πως ένα ζευγάρι που έχει αγάπη ανάμεσά του και βρίσκεται σ’ αυτή τη δυσάρεστη, θέση, μπορεί ξεκινώντας μ’ αυτό τον τρόπο να προσεγγίσει την αίσθηση της ηρεμίας και αλήθειας που απαιτεί το επόμενο βήμα.

Και μετά από όλα αυτά θα κάνω και μια αναφορά στον ομοφυλοφιλικό έρωτα. Αυτός ο έρωτας είναι ένα ανθρωποποίητο κατασκεύασμα. Σαν τέτοιος αντίκειται στους νόμους της Δημιουργίας και στην προσπάθεια του να οικειοποιηθεί την ωραιότητα του ετερόφυλου έρωτα ξεπέφτει ακόμη χαμηλότερα. Συζητείται ότι ομοφυλόφιλοι άνθρωποι και γεννιούνται και γίνονται. Και το να γίνει κάποιος ομοφυλόφιλος είναι εξηγήσιμο, εύκολο να παρασυρθεί κάποιος, το να γεννηθεί όμως θέτει σε αμφισβήτηση τους νόμους της Δημιουργίας. Διαλογιζόμενος λοιπόν και σ’ αυτό το θέμα, οίδα, ότι η γέννηση ενός ομοφυλόφιλου ανθρώπου προέρχεται από μια έντονη ανθρώπινη επιθυμία. Όταν ένας αριθμός ανθρώπων επιθυμεί διακαώς την ομοφυλοφιλία και την διαστροφή, ασυνείδητα και χωρίς να το καταλαβαίνουν η μαγική δύναμη του ΕΓΩ τους ζητά επίμονα από τον Ουρανό μέσω του ερωτικού δαίμονα την ικανοποίηση της επιθυμίας τους. Και φυσικά ο Ουρανός ανταποκρίνεται στέλνοντας ομοφυλόφιλες και διεστραμμένες ψυχές να γεννηθούν από αυτές που άφθονα εκκολάπτονται μέσα στα καταγώγια και τις φυλακές των πολιτισμένων και υλιστικών κοινωνιών μας. Με τον ίδιο τρόπο, μέσω του έρωτα για τα υλικά και πνευματικά αγαθά μας έλκουμε από τον Ουρανό και τον ανθρωποποίητο κόσμο που δημιουργούμε μ’ ό,τι κι αν αυτός περικλείει σε υλικές κατασκευές και πνευματικές ιδέες, κάθε είδους. Τούτο το χάρισμα μας εδόθη για να μπορούμε μ’ αυτό τον τρόπο να κτίζουμε και τον παράδεισο μας και την κόλαση, όσο απίθανο και αν φαίνεται κάτι τέτοιο από πρώτη ματιά. Σ’ αυτή τη μορφή ζωής που η Δημιουργία του Σύμπαντος κόσμου κατασκεύασε, η ομοφυλοφιλία δεν υπάρχει. Εκτός του ανθρώπινου είδους. Αυτό όμως έχει πάψει από καιρό να εκφράζει στην συμπεριφορά του τους νόμους της Δημιουργίας. Κατά συνέπεια τα άτυχα πλάσματα που χωρίς να το θέλουν ενσαρκώθηκαν εγκλωβισμένα μέσα σ’ αυτά τα δίχτυα των ανθρωποποίητων επιθυμιών, χωρίς να είναι άμεσα υπεύθυνα γι’ αυτή τους τη θέση, μόνο ένα έργο μπορούν να εργασθούν. Χωρίς ενοχές και χωρίς να στερηθούν την ηδονή για την οποία εν αγνοία τους πλάσθηκαν, να περιορίσουν την ερωτική τους λειτουργία μόνο ανάμεσά τους αποκλείοντας τη διασπορά της αφύσικης συμπεριφο­ράς τους στα παιδιά και τους άλλους ανθρώπους.

Τα ομοφυλόφιλα άτομα δεν αναπαράγονται μεταξύ τους, κατά συνέπεια μένοντας έντιμα απέναντι του εαυτού τους και του κοινωνικού χώρου στον οποίο ανήκουν και έχουν δικαίωμα ζωής και εξέλιξης, αποκαθιστούν αυτόματα την ισορροπία στον κόσμο της Δημιουργίας. Αυτός είναι κατά τη γνώμη μου και ο δρόμος της δικής τους πνευματικής εξέλιξης. Η σωστή ερωτική σχέση ανάμεσα σε ένα ομοφυλόφιλο και ένα ετεροφυλόφιλο άτομο είναι σχεδόν αδύνατη, όχι όμως και απόλυτα αδύνατη.

Για να γίνει κάτι τέτοιο χρειάζεται πολλή αγάπη και πολλή αλήθεια. Θα μπορούσαν επίσης πολλά να λεχθούν για τις ερμαφρόδιτες σχέσεις ΑΜΦΙ, όμως κατά την γνώμη μου, αυτές οι σχέσεις δεν είναι τίποτε άλλο παρά διαταραγμένες ερωτικές λειτουργίες που προέκυψαν από το άγριο κλάδεμα και παράταιρο μπόλιασμα του ερωτικού μας δένδρου.

Κλείνοντας το θέμα του έρωτα θα ήθελα να αναφερθώ και στον τρόπο με τον οποίο ένα αγαπημένο ζευγάρι (μόνο ζευγάρι) μπορεί να ξεφύγει από το νόμο της διαρκούς επαναφοράς και να μην μεταβιβάσει τον τύπο της ερωτικής δυστυχίας που χωρίς να το θέλει κληρονόμησε, στους απογόνους του. Αν πάρουμε τον σπόρο ενός άσχημα κλαδεμένου δένδρου και τον φυτέψουμε ώστε να αναπτυχθεί ελεύθερος στο περιβάλλον, αυτός θα αποδώσει ακέραια τη μορφή του.

Έτσι κι εμείς συνειδητοποιώντας τα αίτια καταστροφής του ερωτικού μας δένδρου μπορούμε να απαλλάξουμε τους απογόνους μας από τη δική μας κληρονομιά δυστυχίας, βοηθώντας τους με αγάπη, κατανόηση και ελευθερία να καλλιεργήσουν σωστά το δένδρο της ερωτικής τους έκφρασης. Πιστεύω δε πως κι αυτό είναι ένα πνευματικό έργο.

Ο έρωτας είναι η συνεκτική αρχή του κόσμου των αντιθέτων, χωρίς αυτόν τίποτε δεν θα μπορούσε να υπάρξει. Το βασανιστικό αίσθημα ενοχής που προκύπτει εξ’ αιτίας της αδυναμίας μας στην ερωτική ολοκλήρωση, είναι ο βασικός παράγων της αυτοαπόρριψής μας και όλων των πλεγμάτων αυτοκαταστροφής, σαδισμού και μαζοχισμού.

Η καταστροφή της πρωτογενούς ερωτικής λειτουργίας έγινε στο απώτερο παρελθόν και διαιωνίσθηκε στο παρόν από έλλειψη ερωτικής παιδείας και από την μηχανιστική επαναληπτική λειτουργία του εγκεφαλονευρικού συστήματος.

Η αυτοαπόρριψη που διαρκώς τρέφεται από την ερωτική ανεπάρκεια, αποκεντρώνει τον άνθρωπο από τον αληθινό εαυτό της Αρετής και της εξιδανικευμένης δράσης και τον μετατρέπει σε άβουλο υποκείμενο δυστυχίας.

Ο έρωτας είναι ένα πανίσχυρο ένστικτο βαθιά εδραιωμένο στο ερπετικό μας σύστημα και τρέφει συστηματικά κάθε αγαθή και χυδαία δράση.

Ο Βίλχελμ Ράιχ στο βιβλίο του «η βιοηλεκτρική θεωρία του Άγχους και της σεξουαλικότητας» αποκαλύπτει:

«Η καταστροφικότητα είναι μια ακατανίκητη βιολογική αντίδραση στη στέρηση της ερωτικής ικανοποίησης. Αν δεν μπορεί κάποιος να εκφρασθεί ερωτικά προς τον κόσμο, τότε προσπαθεί να τον καταστρέψει. Η πράξη καταστροφής είναι το υποκατάστατο της ανέφικτης ερωτικής ικανοποίησης.»

24 αναζητήσεις. 0,608 δευτερόλεπτα.