Δημοσιεύσεις μηνός Ιουλίου 2012

Δεν θα υπάρχουν όρια στη κακότητά τους και με αγριότητα θα ξεριζώσουν τα μεγάλα δένδρα από τα δάση της Γης. Και ύστερα, αφού χορτάσουν, θα τρέφονται από την επιθυμία να δώσουν θάνατο, πόνους, συμφορές, πολέμους και οργή, αδιαφορώντας για το ποιος και ποια πλάσματα θα ζουν εκεί. Τίποτε πάνω στη Γη, κάτω από τη Γη, ή μέσα στο νερό, δεν θα υπάρξει που να μην λεηλατηθεί, και να μην εκπορνευθεί, εμπορευόμενο από την μια χώρα στην άλλη.

                                                                                                           Λεωνάρντο Ντα Βίντσι.

 Άκουσα με κατάπληξη κάποιον γνωστό θείο  να με ρωτά και να με κοιτά ερευνητικά στα μάτια προσπαθώντας να μαντέψει την αντίδρασή μου. Εγώ όμως είχα παραλύσει, τον κοιτούσα φοβισμένος, παραξενεμένος και δεν μπορούσα να καταλάβω τι ήθελε από εμένα. Είναι αλήθεια ότι φοβόμουν τους μεγάλους επειδή δεν τους καταλάβαινα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι και αυτοί  με καταλάβαιναν. Εγώ αισθανόμουν ότι ήμουν μια χαρά όπως ήμουν, τι το στραβό έβλεπε αυτός ο θείος και έπρεπε να το διορθώσω;  Τι θα γίνω όταν μεγαλώσω; Γιατί θα έπρεπε να γίνω κάτι άλλο από αυτό που ήμουν, αυτό που είμαι δεν είναι αρκετό, διερωτήθηκα.

Μη δίδοντας απάντηση στο ερώτημα και κοιτώντας τον σχεδόν τρομοκρατημένος, ο γνωστός θείος με ύφος εκατό δασκάλων συνέχισε. Βαγγελάκη παιδί μου η Ζωή είναι δύσκολη, αύριο θα κάνεις οικογένεια, παιδιά  και για να βγεις παλικάρι από αυτήν πρέπει να γίνεις γιατρός, δικηγόρος ή ένας μεγάλος επιστήμων,  ήταν η εποχή που  αυτές οι ειδικότητες είχαν ακόμη κάποια αξία.

Που να φανταζόταν οι τότε πτυχιούχοι ότι θα καταντούσαν υπάλληλοι των πολυεθνικών και προδότες των ιδανικών που αντιπροσώπευαν οι επιστήμες  τους;

 Εγώ συνέχισα να τον κοιτώ τρομοκρατημένος, υποψιασμένος ότι για να γίνω ΚΑΤΙ, δηλαδή ιερεύς, δάσκαλος, χωροφύλακας, στρατιωτικός κ.τ.λ.  έπρεπε να χάσω ή να απορρίψω αυτό που σίγουρα αισθανόμουν ότι είμαι, ο Εαυτός μου, και αυτό που ένθερμα ήθελα τότε, ήταν, όταν θα μεγαλώσω,   να ανακαλύψω γιατί οι μεγάλοι ήταν τόσο ψεύτες, υποκριτές, κλέφτες, βίαιοι, χυδαίοι, τρομοκρατημένοι και δυστυχισμένοι.

Αισθανόμουν ότι ο σκοπός μου ήταν Ιερός και δεν μπορούσα να καταλάβω τι ήθελε από μένα αυτός ο γνωστός συγγενής και μου έθετε αυτό το ενοχλητικό ερώτημα. Τώρα βέβαια γνωρίζω πόσο ανόητος ήταν αυτός ο θείος αλλά και πόσα παιδιά είναι θύματα αυτής της ανόητης ερώτησης που συνήθως οι μεγάλοι, προκειμένου να κάνουν τους έξυπνους, την θέτουν στα ανυποψίαστα παιδιά.

 Με την αδυναμία να απαντήσω στο ερώτημα, αφού αισθανόμουν θαυμάσια όπως ήμουν μέχρι τότε, άρχισα για πρώτη φορά να αμφιβάλω για τον εαυτό μου και να αισθάνομαι μειονεκτικός, να αισθάνομαι ότι κάτι δεν πάει καλά μ’ εμένα, διότι υποτίθεται ότι ο κόσμος των μεγάλων ήταν ο σωστός, ειδικά, όταν μετά το αρχικό Σοκ της ερώτησης, άρχισα να παρατηρώ και να διαπιστώνω, ότι όντος οι μεγάλοι μου φερόταν σαν να ήμουν ΤΙΠΟΤΕ.

Εκείνο το ερώτημα με ξύπνησε σε έναν κόσμο μεγάλων, ακόμη ποιο ακατανόητο από αυτόν που προσπαθούσα να καταλάβω, διότι έβλεπα ότι αφ’ ενός όλοι εναγωνίως προσπαθούσαν απεγνωσμένα να γίνουν ΚΑΤΙ, αυτοί που ήταν ΚΑΤΙ ήταν εξ’ ίσου φαύλοι με τους TIΠΟΤE, και αυτό ήταν παράξενο, γιατί άραγε;   

 Βέβαια υπήρχαν κάποιοι μεγάλοι που με Αγαπούσαν, όπως η Γιαγιά μου Στυλιανή και εκείνη η υπέροχη γειτόνισσα η Μαρίκα, που μου τραγουδούσε και μ έκανε ευτυχισμένο παιδί. Αλλά μετά από το περιστατικό με τον γνωστό θείο, άρχισα να παρατηρώ ότι και αυτές οι εξαίρετες γυναίκες που με έκαναν ευτυχισμένο, αντιμετωπίζονταν εξ΄ ίσου περιφρονητικά όπως Εγώ ο μικρός,  από άλλους συγγενείς και γνωστούς οι οποίοι έτρεχαν, ξεσκόνιζαν και έγλειφαν κάποιους άλλους ανώτερους, που νόμιζαν ή πίστευαν ότι ήταν ΚΑΤΙ, όπως π.χ. χωροφύλακες, στρατιωτικούς, παπάδες, δασκάλους, εμπόρους, επιστήμονες, πολιτικούς, κομματάρχες κ.τ.λ.

Για να μη μιλήσουμε βέβαια για τους απλησίαστους, σεβάσμιους, αξιοσέβαστους, Αγιότατους και Παναγιότατους, Αξιότιμους και Μεγαλειότατους που μας κοίταζαν από ψηλά, συνήθως από εκεί που ήταν κρεμασμένη η φωτογραφεία τους, με την απόλυτη σιγουριά της ανωτερότητάς τους και την βεβαιότητα του δικού μας ΤΙΠΟΤΕ.

Μέσα σ’ αυτή τη βεβαιότητα του ΤΙΠΟΤΕ, που σιγά σιγά οι μεγάλοι άρχισαν να μου φορτώνουν με την διαπιστωμένη πλέων αδιαφορία και περιφρόνησή τους, ακόμα και προς αυτούς που Αγαπούσα, άρχισα και Εγώ μοιραία να χάνω τον Εαυτό μου και να προσπαθώ να γίνω ΚΑΤΙ  απορρίπτοντας αυτό που ήμουν.

 Τώρα, στο τέλος του ταξιδίου και στα 72 μου, επιστρέφοντας σ’ εκείνη τη μακρινή ηλικία, την τόσο τρυφερή και τόσο σημαντική, ήρθαν οι αναμνήσεις της σχολικής περιόδου του 1947 έως 1953 που τελείωσα το δημοτικό, για να καταλάβω πόσο πολύ αυτή η περίοδος καθόρισε την πορεία της ζωής  μου. Θα έχετε παρατηρήσει βέβαια πως πολλές φορές υπάρχει μια περίοδος στη Ζωή μας, όπου στο Νου μας κολλούν κάποιες έμονες σκέψεις και οι οποίες επαναλαμβάνονται αυτόματα και παρά την θέλησή μας. Έτσι και στον δικό μου Νου έμειναν ανερμήνευτες κάποιες εικόνες και αισθήματα εκείνης της περιόδου περιμένοντας τις απαντήσεις τους μέχρι τώρα.

Διότι τώρα, έτσι σοφός που έγινα, με τόση πείρα, ακολουθώντας τον δικό μου δρόμο και όχι του Χριστού, του Βούδα ή του ΚΚΕ, κατανόησα πόσο πανίσχυρα είναι τα ανθρωποποίητα δεσμά που συστηματικά σφυρηλατούνται έντεχνα στο Νου και την ψυχή του κάθε  Ανθρώπου, ανεξαρτήτου χρώματος και φυλής, εκείνη την κρίσιμη και πολύτιμη παιδική ηλικία.

Θυμάμαι πως τότε, αυτό που δεν μπορούσαμε σαν παιδιά να καταλάβουμε στο σχολείο, ήταν για ποιο λόγο οι δάσκαλοι μας χτυπούσαν. Σαν παιδιά χαρακτηρίζαμε τους δασκάλους μας σε καλούς και κακούς από την ποιότητα και την ποσότητα του ξυλοδαρμού που δεχόμασταν, αγνοώντας κυριολεκτικά τις υποσυνείδητες καταγραφές που αυτοί οι καθ’ όλα νόμιμοι ξυλοδαρμοί μας υπόβαλαν.

Βέβαια υπήρχε η δικαιολογία της άγνοιας του μαθήματος, αλλά η παιδική μας διαίσθηση δεν το δεχόταν αυτό και γι’ αυτό δίναμε καλούς και κακούς χαρακτήρες στους δασκάλους. Το σχολείο τότε, εθεωρείτο ιερό και απαραίτητο για να γίνουμε καλοί και χρηστοί πολίτες στο κράτος, που το Ιερό της Πατρίδας αντιπροσώπευε τότε,  και δεν μπορούσαμε σε καμία περίπτωση εμείς τα παιδιά,  να έχουμε τις όποιες αντιρρήσεις μας απέναντι σε τέτοια αυθεντία και δύναμη.

Αυτόματα λοιπόν, χωρίς καμία ιδιέταιρη προσπάθεια, υιοθετούσαμε τον ρόλο του κριτή και του τιμωρού απέναντι σε κάθε προσπάθεια ή πράξη ενόχλησης από τους άλλους αλλά και από τους εαυτούς μας. Υποσυνείδητα μάθαμε να αντιδρούμε με βία απέναντι σε κάθε φόβο, ενόχληση ή υποψία όχι μόνο απέναντι στους άλλους αλλά και απέναντι σε λάθη του Εαυτού μας. Υποσυνείδητα, στα χρόνια του Δημοτικού σχολείου, εθιστήκαμε στο ρόλο του θύτη και του θύματος, του εγκλήματος και της τιμωρίας, εθιστήκαμε στο να τιμωρούμε και να τιμωρούμαστε και αυτός ο εθισμός που έντεχνα μας επέβαλε το εκπαιδευτικό σύστημα, σήμερα σέρνει όλο τον Πλανήτη στην Κόλαση.

Υποσυνείδητα διδαχθήκαμε τον Μωσαϊκό Νόμο της αντεκδίκησης που στηρίζεται στις άλογες αντανακλαστικές λειτουργίες του εγκεφάλου,  χωρίς καμία απολύτως λογική αναφορά σ’ αυτόν.

Πάνω σ’ αυτή την υποσυνείδητη καταγραφή, που το εγκεφαλονευρικό μας σύστημα αντανακλαστικά επαναλαμβάνει, στηρίζεται το Παγκόσμιο πλέγμα δυστυχίας που λέγετε έγκλημα και τιμωρία, τη μεγαλύτερη εφεύρεση του Αβρααμικού Ιερατείου.  

 Η ΑΥΤΟΑΠΟΡΙΨΗ που διαρκώς τρέφεται από ένα είδος αυτοεποπτείας που τρέφουμε για να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι, χωρίς ορθό σημείο αναφοράς, μας οδηγεί μαθηματικά στην κόλαση, σε μια Ζωή που ευχαρίστως θα καταστρέψουμε, αφού δεν μπορούμε με τέτοιες υποσυνείδητες καταγραφές απόρριψης και περιφρόνησης από τους άλλους και τον Εαυτό μας, να χαρούμε, να ερωτευθούμε, να εμπιστευθούμε και  να αγαπήσουμε. Να λειτουργήσουμε με θετικά συναισθήματα δηλαδή, απέναντι στη Ζωή και την ομορφιά της.

 Αυτό που κατάλαβα  από όλη αυτή τη περιπέτεια, είναι ότι όσο κι’ αν προσπάθησα να γίνω ΚΑΤΙ, μέσω του χρήματος, της κοινωνικής αναγνώρισης ή της μόρφωσης, η ανάγκη κατανόησης και αναγνώρισης του Εαυτού από τον Εαυτό μου, ήταν και είναι το ουσιαστικό ζητούμενο της Ζωής. Επαναλαμβάνω, όχι η αναγνώριση του Εαυτού από τους άλλους, αυτό είναι ένα ανεπαρκές υποκατάστατο, αλλά η αναγνώριση του Εαυτού από τον Εαυτό είναι το μέγιστο αγαθό και αυτή η αναγνώριση έρχεται μέσα από καλές και κακές πράξεις και όχι λόγια σοφά και θέσφατα! 

 Ο Μεγάλος Καραϊσκάκης έλεγε κάποτε. Όταν θέλω Άγγελος κι’ όταν θέλω Διάβολος.

 Στην εποχή μας αυτή η βαθειά ψυχική ανάγκη της αναγνώρισης ονομάζεται Αυτοεκτίμηση και δυστυχώς τα πάντα στο πολιτιστικό μας μοντέλο προσπαθούν να μας πείθουν διαρκώς για το αντίθετο ή θέτουν όρους και κανόνες που είναι αδύνατο να ικανοποιηθούν, ώστε να μην αισθανόμαστε  ποτέ Αυτοεκτίμηση.

Παράξενο δεν είναι, γιατί άραγε τα πάντα προσπαθούν να μας στερήσουν αυτή τη βαθιά ψυχική ανάγκη;

Στο πολιτιστικό μας μοντέλο, απαγορεύεται να είσαι υπερήφανος για τον Εαυτό σου, να αισθάνεσαι αυτοεκτίμηση, να είσαι ευτυχισμένος, να είσαι ελεύθερος, να είσαι αυτάρκης, να είσαι υπερήφανος, να είσαι ερωτευμένος, να είσαι ευγενής, τρυφερός, χαρούμενος, γενναιόδωρος, να είσαι ικανοποιημένος από τον Εαυτός σου.  

Εγώ όμως δηλώνω ευθαρσώς, πως όταν είσαι ο Εαυτός σου, όλες οι ευτυχίες και δυστυχίες του Κόσμου, είναι διαχειρήσιμες.

Όταν Είσαι ο Εαυτός σου, έχεις Αυτοεκτίμηση, Αυτοσεβασμό, Αξιοπρέπεια, Δύναμη και Λόγο.

Όταν Είσαι ο Εαυτός σου έχεις μακροθυμία,  έχεις και καλοσύνη, δεν ζηλοφθονείς, δεν κομπάζεις, ούτε υπερηφανεύεσαι, είσαι ευπρεπής, δεν είσαι ευερέθιστος, ξεπερνάς εύκολα το κακό που σου έχουν κάνει και το αξιοποιείς αυξάνοντας τη σοφία σου.

Δεν χαίρεσαι για το στραβό που γίνεται, αλλά μετέχεις στη χαρά για το σωστό.

Όταν Είσαι ο Εαυτός σου, σε όλα εμπιστεύεσαι, για όλα ελπίζεις, όλα τα υπομένεις και για όλα έχεις έναν καλό Λόγο….

Όταν Είσαι ο Εαυτός σου, είσαι Καλός στο Καλό και Καλός στο Κακό, διότι η Δημιουργία τρέφει και τον κακό λέοντα και την καλή αντιλόπη κρατώντας την ισορροπία στη λειτουργία του Κόσμου!!

Όταν Είσαι ο Εαυτός σου, Είσαι ένας Ευφυής Συνδημιουργός στον Κόσμο της Σκέψης  και της Πράξης του Σύμπαντος, με ότι ευδαιμονία απορρέει από Αυτή τη στάση, απέναντι στη Ζωή και τον Εαυτό!!

 Στην πολιτισμένη εποχή μας αν δεν έχεις χρήματα, δεν έχεις δικαίωμα σε τίποτε, ούτε και το να είσαι άνθρωπος, είναι πολύ ενοχλητική η παρουσία των μη κατεχόντων, στους κατέχοντες, φοβούνται.

Ευτυχώς, εκείνη τη δύσκολη παιδική εποχή, υπήρχε ένα φωτεινό αστέρι μέσα στις αναμνήσεις μου, μια συγκλονιστική ανάμνηση ομορφιάς, που μέχρι τώρα δεν έχω λησμονήσει και πολλές φορές μ’ έχει εμπνεύσει στην εύρεση σημαντικών αληθειών  και απαντήσεων.

Ήταν θυμάμαι καλοκαίρι του 1948 όταν σε κάποια εξοχή της τότε καθαρής από λιπάσματα,  φυτοφάρμακα και πορνογραφία Ελλάδας, ένα απόγευμα, μετά από ένα ολοήμερο τρεχαλητό στα χωράφια της περιοχής, η Γιαγιά μου, με ύφος προστακτικό, είπε.

«Βγάλε το βρακί σου και πήγαινε να σταθείς σ’ εκείνη τη σκάφη»

Πήρε δύο κουβάδες με νερό που ζεσταίνονταν στον Ήλιο και αφού με ξέπλυνε από τις λάσπες και τις σκόνες, με κάθισε σε μια καρέκλα και με τα σαπουνόνερα που μαζεύτηκαν μέσα στη σκάφη, μου έτριψε τα πέλματα των ποδιών μ’ έναν απλό τρυφερό τρόπο!!

Δεν το λησμόνησα ποτέ και τώρα, στο τέλος του ταξιδιού, η τότε είσπραξη αυτής της άδολης αισθαντικής Αγάπης από τη Γιαγιά μου, διαπιστώνω ότι έγινε  η ρίζα, πάνω στην οποία στηρίζεται η σημερινή σιδηρά μου θέση, ότι η Ζωή και η ομορφιά της  είναι αισθαντικότητα και όχι Λόγια, θετικές αισθήσεις και Συναισθήματα και όχι λόγια, ειδικά καθαρά λόγια ή ορθολογικά.

Ο πραγματικός Λόγος του σκεπτικισμού και ορθολογισμού, είναι να βρει τον δρόμο επιστροφής στην άδολη αισθαντικότητα και όχι να την μάχεται.

Αυτή η θέση μάχης του ορθολογισμού απέναντι στην αισθαντικότητα είναι και η παγίδα μέσα στην οποία το Ανθρώπινο είδος κατατρώγει τις σάρκες του.

 Αυτή η ανάμνηση δεν έχει καμία σχέση με φιλοσοφίες, θρησκείες και ιδεολογίες, δεν έχει να κάνει με λόγια σοφά και θέσφατα, ήταν μια πράξη άδολης Αγάπης, επαναλαμβάνω πράξη και όχι λόγια άδολης Αγάπης. Να είσαι καλά ρε Γιαγιά εκεί που είσαι, ζείς ακόμη μέσα μου και δι εμού στους άλλους..

Δύο φορές στο υπόλοιπο της Ζωής μου, μου δόθηκε η ευκαιρία να ανταποδώσω την υπέροχη εμπειρία που μου χάρισε η Γιαγιά μου, μία το 1992 στο Άσραμ του Οsso στην Πούνα της Ινδίας, όταν απαλλαγμένος από τη στερητική ιδεολογία των Δυτικών θρησκευτικών ιδεών και τον εμβόλιμο σεξισμό της πορνογραφίας,  ξανάγινα Άνθρωπος με σάρκα και οστά και μια δεύτερη, όταν το καλοκαίρι του 2008, σε ένα αντίστοιχο Άσραμ στη Γερμανία, μου δόθηκε η ευκαιρία να διδάξω και να γίνει αμέσως αποδεκτή η πρακτική της άδολης Αγάπης, που η αμόρφωτη Γιαγιά μου, χωρίς λέξεις και θέσφατα μου μετέφερε και μετέφερα.

 Όσο κι’ αν προσπαθούσα εκείνη τη δύσκολη εποχή της νιότης μου να πω ή να κάνω κάτι σημαντικό για να αναγνωρισθώ από του μεγάλους, ποτέ δεν άκουσα ένα μπράβο, έναν έπαινο, μια αναγνώριση, μια ελάχιστη συμπάθεια, τουναντίον, μου φαινόταν σαν η κάθε προσπάθειά μου να ενοχλούσε τους μεγάλους, μου φαινόταν σαν οι μεγάλοι να ήθελαν να μείνω ένα ΤΙΠΟΤΕ, να μην γίνω σαν αυτούς, να μην υπάρχω και τότε έκανα μόνος μου μια σπουδαία ανακάλυψη.

Όλοι οι μεγάλοι ήταν  τόσο υπερήφανοι και σίγουροι για τον Εαυτό τους, τόσο βέβαιοι για το δίκιο τους και τόσο παντογνώστες, ώστε αποφάσισα να τους αντιγράψω, να ταυτισθώ μαζί τους όσο καλύτερα μπορούσα και έτσι, μέσω της ταύτισης, προσπάθησα κι’ Εγώ να γίνω σαν τους μεγάλους εκείνης της εποχής, ψεύτης, κλέφτης, ονειροπαρμένος, φαντασιόπληκτος, βίαιος, είρων, πονηρός και όχι ο Εαυτός μου, αφού αυτό ήταν πολύ ενοχλητικό για όλους. Τώρα τελευταία δε, κατάλαβα καλύτερα πόσο ενοχλητικό είναι για τους άλλους που είναι ΠΑΣΟΚ, Ν.Δ. Χριστιανοί, Βουδιστές, γιατροί, κομμουνιστές, επιστήμονες και άλλα τέτοια, Εσύ, να είσαι ο Εαυτός σου, ναι, είναι πολύ ενοχλητικό για τους άλλους, εσύ,  να είσαι ο Εαυτός σου, τραγικό δεν είναι;

 Σαν σε όνειρο θυμάμαι πως παρά τις προσπάθειες που κατέβαλα εκείνη την παιδική προς εφηβεία εποχή να γίνω σαν τους μεγάλους, δεν τα κατάφερα. Σ’ όλες μου τες πράξεις ήμουν μισός, μισός στο ψέμα, μισός στην αλήθεια, μισός στην καλοσύνη,  μισός στην κακία και έτσι μισός, κομμένος σε δυο αντιμαχόμενα κομμάτια μεταξύ τους, άρχισα να ψάχνω μια θέση στον κόσμο των μεγάλων, που κι αυτοί, κομμένοι στη μέση, ενταγμένοι όλοι μέσα σ’ έναν εμφύλιο πόλεμο μεταξύ των καλών και κακών Εαυτών μας, άρχισα μετά τα είκοσιπέντε μου, να ψάχνω τον Μίτο της Αριάδνης που θα με οδηγούσε έξω από τον Λαβύρινθο, που μέσω της ταύτισης με τον κόσμο των μεγάλων εκείνη την ξεχασμένη παιδική εποχή, έφτιαξα.

 Αν τα αναφέρω όλα αυτά, είναι γιατί από εκείνη την εποχή, συνδέουν μέσα μου την ύπαρξη ενός Εαυτού, εντελώς διαφορετικού απ’ αυτά που σε διαρκεί αντίθεση με τον αλλοπρόσαλλο χαρακτήρα των υπολοίπων εγώ «της προσωπικότητός μου«,   αυτός ο Εαυτός, ήταν ήρεμος και σταθερός. Καθαρός στην κρίση  του και προειδοποιητικός εμπρός σε κάθε λανθασμένη επιλογή που έκανα..

Ο χαρακτήρας του όμως ήταν παθητικός. Δεν ήταν σε θέση να αντιρροπήσει τα άλλα ισχυρά Εγώ της προσωπικότητος που απαιτούσαν και ενεργούσαν  και χανόταν μέσα στην ταραχή που Αυτά δημιουργούσαν. 

Στις κρίσιμες περιπέτειες  της μετέπειτα ζωής μου όμως, όταν όλα τα άλλα Εγώ της προσωπικότητος με εγκατέλειπαν θλιμμένα και φοβισμένα, Αυτός έμενε στη θέση του ατάραχος, για να με στηρίξει και να με βοηθήσει να κρατήσω την ψυχραιμία μου και να μην χαθώ.

Τον αναφέρω ως ένα Εγώ, διότι  ήταν κάτι που είχε έναν Άφωνο Λόγο, είχε  τη δική του μνήμη και τις δικές του προσδοκίες για μένα. Δεν είχε όμως κανένα συγκεκριμένο σχέδιο να προτείνει. Ήταν άλλογο. 

Όταν κάποιες φορές βρισκόμουν σε αμηχανία και κατάθλιψη, έπαιρνε τον έλεγχο των συναισθημάτων  μου και πρότεινε απλώς ένα ονειρικό κολλάζ από τις ηρωικές και τραγικές ιστορίες της παιδικής ηλικίας που το εμψύχωναν και οι οποίες υπάρχουν ακόμα στις μνήμες μου.  

Η ευθύνη για το τι θα κάνω και πώς θα το κάνω, δεν ήταν δική του, ήταν δική μου, Του Εγώ της προσωπικότητός μου.

Αλλά ποιο και τι είναι αυτό το ΕΓΩ της προσωπικότητος  σε σχέση με το άλλο, το άφωνο Εγώ, διερωτήθηκα κάποτε;

 Πέρασαν χρόνια αναζητήσεων, σε βιβλία, ταξίδια, γάμους, παιδιά, χρήματα, θρησκείες και ιδεολογίες, οικονομικές επιτυχίες και αποτυχίες, δυνατούς και ψόφιους έρωτες, μια ζωή προσπαθώντας να καταλάβω ποιος είμαι, τι είμαι και γιατί είμαι, να γεφυρώσω αντίθετα ρεύματα, μέσα και έξω μου, να βρω ειρήνη μέσα και έξω μου, να βρω την αλήθεια σε σχέση με το ψέμα που ζούσα, να βρω την ευδαιμονία σε σχέση με τη δυσαρέσκεια που βίωνα. 

Ευτυχώς έζησα και ζήσαμε σε πλούσια εποχή, πλούσια σε χρήμα, γνώσεις και μέσα μετακίνησης και πληροφόρησης. Εποχή πλούσια σε γεγονότα, σε ελευθερίες, σε βία, σε κακία αλλά και σε Αγάπη, σε εποχή που    η Ανθρωπότητα κάνει άλματα στο Καλό και το Κακό.

Η γενιά μου είναι πολύ τυχερή, διότι βρίσκεται στα πρόθυρα του θανάτου, την ώρα που όλα φωτίζονται και δεν υπάρχει περιθώριο για το ψεύδος να σκεπάσει την αλήθεια, την ώρα της τελικής απόφασης, που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Όχι να δηλώσει.

Ήταν το 1999 όταν το ερώτημα μιας φίλης, ένα λαμπρό πρωινό του καλοκαιριού, απολαμβάνοντας τη δροσιά κάποιων υπέροχων ούζων, πάνω σ’ ένα ζωντανό Ελληνικό κύμα, με ρώτησε,  ποιο είναι το Εγώ Ειμί ο Εν Εμοί, Ευάγγελε.

 Ποιο είναι το Εγώ Ειμί ο Εν Εμοί Ευάγγελε αντήχησε το ερώτημα μέσα στον χώρο του Νου μου και αμέσως, μέσα σε θύελλα θετικών συναισθημάτων που με κυρίευσε, σαν ένας ακοίμητος φρουρός, σαν ένας από πάντα φύλακας άγγελος, σαν έτοιμος από καιρό, εκείνο το άφωνο παιδικό Εγώ σκίρτησε, εκείνο το παιδικό όνειρο αναζήτησης των αιτιών δυστυχίας του ανθρώπου σκίρτησε συνοδευόμενο από Φως.

Δεν είπε Εγώ είμαι, δεν είπε Εδώ είμαι, απλά σκίρτησε σαν μετά από βαθύ ύπνο, μόνο που αυτή τη φορά το Εγώ της προσωπικότητός μου σοφότερο από τη γνώση που κατέκτησε στη ζωή,  κατάλαβε.

Κατάλαβε ότι εκείνο το άφωνο Εγώ, εκείνη η υπέρλογη παρουσία, που εκείνη την μακρινή εποχή, μ’ έσπρωχνε να ανακαλύψω τις πραγματικές αιτίες της ανθρώπινης δυστυχίας, κάποιον άλλο φίλο τον έκανε να τρίβει με λάδι τις εικόνες των Αγίων για να δει τα πρόσωπά τους. Κάποιος άλλος  σπρωγμένος από την ίδια δύναμη, έβλεπε  τον Παρθενώνα και προσπαθούσε  να οραματισθεί το είδος της μουσικής που είχαν οι Αρχαίοι, κάποιος άγνωστος έβλεπε τον Ουρανό και προσπαθούσε να καταλάβει την κίνηση των Άστρων, κάποιος άλλος να βλέπει τη θλίψη των ανθρώπων και να θέλει να την θεραπεύσει, κάποιος άλλος ζήλευε τον Καραγκιόζη και προσπαθούσε να τον μιμηθεί, και κάποια άλλα άφωνα ΕΓΩ, έβλεπαν τους κλέφτες τους ψεύτες τους απατεώνες, τις πόρνες τους αγίους, τους ιερείς, τους καλλιτέχνες, τους ποδοσφαιριστές, τους πολιτικούς, τους τραπεζίτες και ονειρευόταν να γίνουν ίδιοι κι’ εκείνοι, ο καθένας στο όνειρο και το πεπρωμένο του!!

Και τότε είδα τη διαφορά ανάμεσα στο άφωνο Εγώ και το Εγώ της Προσωπικότητος.

 Αυτό το άφωνο Εγώ είναι η συναισθηματική ουσία, ο υπέρλογος υποσυνείδητος συναισθηματικός προγραμματισμός κάθε ανθρώπου, που εδραιωμένος στις αντανακλαστικές λειτουργίες της παρεγκεφαλίδας του, όπως η αναπνοή του, επιβάλει συμπεριφορές που οδηγούν σε ευτυχίες ή δυστυχίες.  Αυτό το άφωνο Εγώ είναι που καθορίζει τη μοίρα και το πεπρωμένο, την καλή ή κακή  πορεία της  Ζωής κάθε ανθρώπου και διαμορφώνεται ή προγραμματίζεται στην ηλικία των 5 με 10 ετών. Αυτός είναι ο άφωνος και άλογος υποσυνείδητος προγραμματισμός της συναισθηματικής μας  λειτουργίας που καθορίζει ανεπίγνωστα τις αντιδράσεις, τις πράξεις και τη συμπεριφορά κάθε ανθρώπου σ’ όλη την ενήλικη  Ζωή του.  Όταν ο Άνθρωπος συνειδητοποιήσει αυτόν τον κόμβο, όλα είναι δυνατά στις πρακτικές Αυτογνωσίας.

Αυτό είναι το μυστικό που κάνει την Παγκοσμιοποίηση πανίσχυρη και εμάς δούλους, διότι η παιδεία τις  ηλικίας 5 με 10 ελέγχετε απόλυτα από Αυτούς.

Παιδικά όνειρα είμαστε Φίλοι μου, αυτά διαιωνίζουμε, γι’ αυτό οι Εκκλησίες με λύσσα κρατάνε τον έλεγχο τις πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, γι’ αυτό κρατάμε τόσο παιδιάστικες θέσεις σε σοβαρά προβλήματα τις Ζωής και  γι’ αυτό αγόμαστε και φερόμαστε από κάθε Δάσκαλο, θεό και πολιτικό τόσο ανόητα και δουλοπρεπώς..

 Μπορείτε να φαντασθείτε τι ανθρώπους πλάθουν στη σημερινή εποχή, τα παιδικά παιγνίδια, η τηλεόραση, το διαδίκτυο, ο εκχυδαϊσμός των μεγάλων και οι νόμοι προστασίας των παιδικών δικαιωμάτων στην διαφθορά και εκπόρνευση της προσωπικότητάς τους;

 Ήταν η πρώτη φορά στη Ζωή μου που αισθάνθηκα με απόλυτη βεβαιότητα ότι έφτασα στην Ιθάκη μου, ήταν η πρώτη φορά που το Εγώ της προσωπικότητάς μου αισθάνθηκε και αποδέχτηκε, ότι Αυτή η Άδολη, Άφωνη, Σιωπηλή και Ανώνυμη Παρουσία,  είναι Αυτή που ελέγχει όλα τα όντα από μέσα, ο Εσωτερικός Ελεγκτής, που περίμενε την αφύπνιση του ΕΓΩ τις προσωπικότητάς μου και υποκλίθηκα διερωτώμενος, αυτό το άφωνο ΕΓΩ που καθορίζει τη μοίρα και το πεπρωμένο κάθε ανθρώπου είναι ανθρωποποιήτο ή Θείο;

 Θυμάμαι ότι τα πάντα άλλαξαν, θυμάμαι ότι τότε ήταν η εποχή των μεγάλων απαντήσεων, θυμάμαι ότι αυτό το ερώτημα αφύπνισε κάποιο είδος μαγικής ζύμης, που άρχισε να εμπλουτίζει και να γονιμοποιεί μια μάζα πληροφοριών και ιδεών, που βρισκόταν αδρανής και βαριά μέσα στο Νου μου ανοίγοντας νέα μονοπάτια στον Κόσμο των ιδεών και τις ενθουσιώδους δράσης.

Ήταν η εποχή κατανόησης του πραγματικού μεγέθους τις Ανθρώπινης τραγωδίας,  ήταν η εποχή κατανόησης ότι όλο αυτό το πλέγμα δυστυχίας, αμάθειας, πόνου  και διαστροφής που τις επιβάλλεται εν αγνοία τις,  είναι η συνειδητή  επιλογή μιας εξουσιαστικής Ελίτ που την επιβάλει για την διαιώνιση τις δικής της ιδιοτελούς επικυριαρχίας. 

Και η αδυναμία μου να αντιμετωπίσω αυτό το τερατώδες κακό, έκανε τον πόνο αυτής της  κατανόησης αβάσταχτο.

 Ο Μέγας Καβάφης είπε διορατικά πριν εκατό χρόνια.

Καινούργιους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες  θάλασσες.

Η Πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς

Τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς.

Και μεσ’ στα ίδια σπίτια αυτά θ’ ασπρίζεις.

Πάντα στην πόλι αυτή θα φτάνεις. Για τα αλλού μη ελπίζεις

δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.

Έτσι που τη Ζωή σου ρήμαξες εδώ

Στην κώχη τούτη τη μικρή, σ’ όλη τη Γη τη χάλασες.

Και ο Κύριος Δημήτρης Κουρέτας, Καθηγητής τις ψυχιατρικής νευρολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και λάτρης του Αρχαίου Ελληνικού Πνεύματος.. Στο έργο του Ψυχανάλυσης-Ψυχιατρική-Νευρολογία, εκδόσεις Παρισιάνος Αθήνα 1975 σελ. 405. Δηλώνει, με όλο το κύρος τις μακρόχρονης θητείας του τις ανώτερες σχολές.

 Αυτό που νοείται ως μοίρα ή πεπρωμένο, αντιπροσωπεύεται στην πραγματικότητα, από ορισμένους ψυχολογικούς παράγοντες, απωθημένες επιθυμίες και ενστικτώδεις ωθισμούς και εθισμούς, που εμφωλεύουν μέσα στον ασυνείδητο ψυχισμό του ανθρώπου και προσδιορίζουν αιτιοκρατικά, αλλά ανεπίγνωστα, τις συναισθηματικές του αντιδράσεις, τις πράξεις και τη συμπεριφορά του.

 Επίλογος

 Αυτό το εγγενές άφωνο ΕΓΩ, που καθορίζει σχεδόν αμετάκλητα τη μοίρα και το πεπρωμένο κάθε ανθρώπου είναι ανθρωποποίητο ή Θείο;

Απάντηση: Θείο και Ανθρωποποίητο. Και Εδώ βρίσκεται η έκπληξη, η άγνοιά μας και η πανίσχυρη και απόρρητη γνώση του Αβρααμικού ιερατείου.                

Θεία σύνθεση είναι η οργανική βάσει του εγκεφαλονευρικού μας συστήματος πάνω στο οποίο όμως το πρόγραμμα που τρέχει, είναι  Ανθρωποποίητο.  

Εδώ κτίζονται από τους Γνώστες αυτού του Φυσικού Νόμου, πολιτισμοί, θρησκείες, πολιτιστικά μοντέλα, έθνη, θεσμοί και εθισμοί, δυστυχίες και ευτυχίες, οι οποίες είναι ανθρωποποίητα προγράμματα και τα οποία το Θείο στοιχείο του Ανθρώπου διαιωνίζει!!

Εδώ βρίσκεται και το νόημα του Ελεύθερου Ανθρώπου Συνδημιουργού

Γεννιόμαστε, ανδρωνόμαστε και εργαζόμαστε σε ένα Ανθρωποποίητο πολιτιστικό μοντέλο, που παράγει μόνιμα όλες τις θλίψεις και δυστυχίες του Πλανήτη και αυτό είναι ενάντια στη πραγματική μας φύση που είναι αγαθή και δημιουργική και αυτό δεν αντέχεται.  Γι’ αυτό τόση παραφροσύνη! 

 Ο σημερινός ανίερος ξεπεσμός του Ανθρώπου είναι αποτέλεσμα εντέχνου σχεδιασμού και υποβολής από εξουσιολάγνες διάνοιες, που γνωρίζουν πολύ καλά τους φυσικούς Νόμους λειτουργίας της ανθρώπινης φύσης και συνειδητά, απάνθρωπα, με άπειρα ψεύδη, όπως του Θεού και του Διαβόλου, μεταστοιχειώνουν τον αγαθό άνθρωπο σε απάνθρωπο τέρας, αρχής γινομένης από το σφαγείο του μαιευτηρίου και την διαστρέβλωση της ερωτικής του συμπεριφοράς αργότερα…   Οι περιστάσεις απαιτούν, αν θέλουμε να επιβιώσουμε ως είδος, η Νοημοσύνη και το έργο μας να  λειτουργήσει στο σύνολό του από και υπέρ του έργου της Δημιουργίας.

 Τούτη η μορφή του Θείου Κόσμου, που για  Εξουσιαστικούς Λόγους ακούσια διαλύουμε,  ΔΕΝ  μπορεί να επαναληφθεί, διότι οι Νόμοι της Δημιουργίας ποτέ  ΔΕΝ  επαναλαμβάνουν την  Ίδια  Μορφή  δυο φορές και διότι  εμείς οι Άνθρωποι μέρη αυτής της μορφής του Κόσμου είμαστε και καμιάς άλλης…

 

Το γνωστό φιλοσοφικό γνωμικό του Καρτέσιου ΣΚΕΠΤΟΜΑΙ ΑΡΑ ΥΠΑΡΧΩ ήταν ένα βασανιστικό ερώτημα που με απασχόλησε ποικιλο­τρόπως επειδή το αισθανόμουν ως ανεπαρκές και τούτο, διότι αφ΄ενός αναφέρεται σε πρώτο πρόσωπο δηλαδή στο ΕΓΩ, αυτό το Εγώ είναι ένα τελείως άγνωστο πράγμα που  τις περισσότερες φορές προκαλεί απορία και επιφύλαξη παρά κατάφαση και ικανοποίηση.

Π.χ. Εκφωνήστε την φράση ΕΓΩ ΣΚΕΠΤΟΜΑΙ KAI ΕΓΩ ΥΠΑΡΧΩ έναντι της του Καρτέσιου και αμέσως θα αισθανθείτε μια άμεση διαφορετική βιωματική εμπειρία, το ΕΓΩ ΣΚΕΠΤΟΜΑΙ γεμίζει την καρδιά, το ΣΚΕΠΤΟΜΑΙ την αδειάζει.

Είναι γενικά παραδεδεγμένο ότι το ΕΓΩ και η έννοιά του είναι ένα ενοχλητικό θέμα σε μορφωμένους και αμόρφωτους ανθρώπους χωρίς να είναι γνωστό πως και γιατί δημιουργήθηκε αυτή η αίσθηση του ξένου και ενοχλητικού ΕΓΩ, αφού χωρίς ΕΓΩ, καλό η κακό, τίποτε δεν μπορεί να επιβιώσει.

Πέρασε ποτέ ο συλλογισμός από το Νου σας ότι έχουμε δύο διαφορετικά ΕΓΩ που μάχονται μεταξύ τους σε έναν εμφύλιο πόλεμο με θύματα εμάς;

Αυτή η άγνοια δημιουργεί μοιραία μια αίσθηση κενού, ανεπάρκειας και φόβου μέσα στην Ψυχή μας η οποία ξεκρέμαστη σείεται χωρίς βούληση σε κάθε καλό η κακό άνεμο.

Όταν άρχισα να τα σκέπτομαι όλα αυτά, διαπίστωσα ότι ο Άνθρωπος δεν σκέπτεται μόνον αλλά αισθάνεται και θέλει, κι έπειτα διερωτήθηκα τι είναι αυτό που σκέπτεται και θέλει ερήμην πολλές φορές ενστίκτων και συναισθημάτων.

Όταν κάποτε, με τη βοήθεια της Γιόγκα κατάλαβα ότι δεν είμαι ούτε οι σκέψεις, ούτε τα αισθήματά μου, ούτε τα θέλω μου, είδα τον εαυτό μου και τον Κόσμο από μια εντελώς διαφορετική οπτική γωνία και αμέσως άρχισα να αναζητώ την απάντηση στο ερώτημα ποιος είμαι, τι είμαι και γιατί είμαι. Καθόλου εύκολα στην απάντησή τους βέβαια τέτοια ερωτήματα, αλλά όταν ξεκίνησα η δυσκολία δεν με σταμάτησε, τουναντίον πρόσθεσε ενδιαφέρον στις ασχολίες μου.

Ο εσωτερικός μου διάλογος άρχισε κάπως έτσι.

ΕΓΩ ΣΚΕΠΤΟΜΑΙ, ΑΡΑ ΕΓΩ ΥΠΑΡΧΩ.

ΕΙΜΑΙ ΟΜΩΣ ΟΙ ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΟΥ; Διερωτήθηκα.

Είμαι δηλαδή το σκεπτικό συμπέρασμα ότι αυτός ο Κόσμος δεν αξίζει μια πεντάρα ή ότι είναι θαυμάσιος; Ότι οι Αμερικάνοι ή οι Ρώσοι είναι καλοί ή κακοί;

ΟΧΙ συμπέρανα,  ΕΓΩ δεν είμαι το συμπέρασμα της οποιασδήποτε σκεπτικής μου λειτουργίας, είτε αυτή πραγματεύεται το θέμα των θεών, της Συνείδησης, του Διαβόλου, του Ανθρώπου ή του Σύμπαντος.

ΕΓΩ ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΙ, ξανασκέφτηκα,  ΑΡΑ ΕΓΩ ΥΠΑΡΧΩ.

ΕΙΜΑΙ ΟΜΩΣ ΤΑ ΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΜΟΥ; Διερωτήθηκα.

Είμαι δηλαδή οι θλίψεις, οι πόνοι, οι ευχαριστίες, οι ηδονές μου. Όχι συμπέρανα, ΕΓΩ δεν είμαι οι θλίψεις, οι πόνοι, οι ευχαριστήσεις και οι ηδονές μου, αλλά είναι βέβαιο ότι ΕΓΩ υφίσταμαι την διαρκή ΑΙΣΘΗΤΙΚΉ διακύμανση όλων αυτών των ερεθισμών, οι οποίοι μοιραία ερεθίζουν και προκαλούν τη λειτουργία της σκέψης και της βούλησής μου.

Ακολούθησα την ίδια λογική ακολουθία!

ΕΓΩ ΘΕΛΩ, ΕΙΜΑΙ ΟΜΩΣ ΤΑ ΘΕΛΩ ΜΟΥ διερωτήθηκα;

Είμαι δηλαδή ένα αυτοκίνητο που θέλω, ένα σπίτι, μια γυναίκα, μια υπέροχη ερωτική εκστατική εμπειρία, είμαι ΕΓΩ η επιθυμία να γίνω Ήρωας, Θεός, Διάβολος;

Όχι βέβαια συμπέρανα, ΕΓΩ δεν είμαι κανένα απολύτως θέλω μου, σίγουρα όμως τα θέλω μου και η επιθυμία απόκτησης και διατήρησής τους, κάνουν την διασκεπτική λειτουργία και το ΕΓΩ μου να δρουν και αυτή η δράση να με αυτοπροσδιορίζει στη μαγεία του Κόσμου.

Όταν λοιπόν ΕΓΩ, δεν είμαι τα συμπεράσματα της σκέψης μου, τα συναισθήματά μου και τα θέλω μου, τότε ΕΓΩ τι είμαι, διερωτήθηκα;

Η ιδέα ότι μπορεί να είμαι η σκέψη και η βούλησή μου άρχισε να αχνοφέγγει στο Νου μου αλλά μόνον ως αρχή λογισμού.

Ανέτρεξα στην Ελληνική Γραμματική η οποία είναι αρχαιότερη των θρησκειών, εξουσιών κ.λπ. και βρήκα απαντήσεις που με οδήγησαν σε περισσότερες κατανοήσεις.

Το ΕΓΩ είναι προσωπική αντωνυμία και είναι η λέξη που χρησιμοποιούμε αντί του ονόματός μας γράφουν τα λεξικά, τι φυσικότερο σκέφθηκα. Όμως κάτι μέσα μου δεν έλεγε να ησυχάσει. Ναι, εντάξει είπα, Εγώ είμαι ο Ευάγγελος και Είμαι επίσης και συγγραφέας και άλλα πολλά που με προσδιορίζουν, στον κόσμο, Όμως αν βγάλω όλα τα επίθετα και ουσιαστικά που με προσδιορίζουν, τότε τι μένει;

Άνθρωπος απάντησα στον εαυτό μου, αλλά αμέσως σκέφθηκα ότι ο άνθρωπος είναι ουσιαστικό και ασφαλώς προσδιοριστικό όνομα. Κατά συνέπεια σκέφθηκα, πρέπει να είμαι κάτι περισσότερο.

Η ιδέα του ΟΝΤΟΣ αναδύθηκε ήσυχα στο ΝΟΥ μου μετά από το σχετικό διαλογισμό όπου κατέφυγα αναζητώντας απάντηση, το ΟΝ δεν είναι όνομα σκέφθηκα, αλλά τι είναι διερωτήθηκα. Και πάλι η Ελληνική γραμματική έδωσε την απάντηση. Και εδώ προέκυψε η ανάγκη μιας διευκρίνησης, υπάρχει Ων με ωμέγα και ΟΝ με όμικρον, ποια η διαφορά και ποιο το νόημα των διαφορών διερωτήθηκα.

Η έκπληξή μου ήταν μεγάλη, όπως πιστεύω και η δική σας, όταν ανακάλυψα ότι το ΩΝ, ΟΥΣΑ, ΟΝ είναι η μετοχή στον ενεστώτα χρόνο των τριών προσώπων του ρήματος ειμί « είμαι » και βέβαια η έκπληξη μεγάλωσε όταν συνειδητοποίησα ότι ΕΙΜΑΙ χωρίς ΕΓΩ δεν μπορεί να νοηθεί, για να φτάσω τελικά στην Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια που λέγει.

«Ως ΕΓΩ γενικώς, χαρακτηρίζεται το ανθρώπινο ΟΝ, όπερ κατανοεί Εαυτό. Ακριβέστερα ο φορεύς της Αυτοσυνειδησίας και της Ψυχοσωματι­κής ολότητος του Ανθρώπου. Δια του ΕΓΩ, το συνειδητόν Ανθρώπινο άτομο διακρίνεται από του περιβάλλοντός του. Σταθμός εν τη πνευματική ιστορία είναι η εν τη Παλαιά Διαθήκη Αυτοδιακήρυξις του Θεού «ΕΓΩ ΕΙΜΙ Ο ΩΝ» δια της οποίας ο Θεός Αυτό-αποκαλύπτεται ως το Απόλυτο Υποκείμενο. Έξοδος γ’ 14.

Στην ίδια εγκυκλοπαίδεια επίσης γίνεται αναφορά και για το μεταφυσικό ΩΝ (eus) περιγράφοντας αυτό ως παν το υπάρχον καθ’ εαυτό, το έχον ύπαρξη, απόλυτο και καθαρά, άνευ προσδιοριστικών ιδιοτήτων (αν π.χ. η ύπαρξη είναι θηλυκή ή αρσενική), δια πλήρους αφαιρέσεως πάσης ιδιότητος, σχέσεως και μεταβολής μέσα στο Νου (Απόλυτο Υποκείμενο). Έμεινα έκθαμβος, το ΕΓΩ είναι ο φορέας της αυτοσυνειδησίας και της Ψυχοσωματικής Ολότητος του Ανθρώπου.

Δηλαδή σκέφτηκα, το ΕΓΩ είναι η Συνειδητότητά μου;

Και όταν ο Θεός αυτοπροσδιορίζεται ως ΕΓΩ ΕΙΜΙ Ο ΩΝ με ωμέγα, ως έχον ύπαρξη απόλυτο και καθαρά άνευ προσδιοριστικών ιδιοτήτων, δια πλήρους αφαιρέσεως, πάσης ιδιότητος, σχέσεως και μεταβολής, ως απόλυτο υποκείμενο, τότε τίθεται σε αμφισβήτηση και το Πάτερ Υμών ο εν τοις Ουρανοίς διότι αυτός ο Θεός είναι προσδιοριζόμενο πρόσωπο.

Κατά συνέπεια αυτός ο Θεός με Ω δεν έχει φύλο, δεν είναι ούτε αρσενικός ούτε θηλυκός, για να καταλήξουμε στο συμπέρασμα του Καρτέσιου που λέγει.

«Εφ’ όσον έχω σαφή έννοια Εμαυτού ως νοούσης και μη υλικής οντότητος, και του σώματός μου ως υλικού και μη νοούντος αντικειμένου (εδώ ο Καρτέσιος ξέχασε ότι το σώμα είναι αισθαντικό). Είμαι βέβαιος, ότι το ΕΓΩ μου, δηλαδή η ΨΥΧΗ μου, είναι καθ’ ολοκληρίαν διάφορον του σώματος και ότι δύναται να υπάρξει άνευ του τελευταίου».

Όπως στα όνειρα, τα αστρικά ταξίδια, τις εξωσωματικές εμπειρίες, την επιβίωση στο επέκεινα και την Συνειδητή Επαναγέννησή του, συμπληρώνω εγώ.

Για να τεθεί το συγκλονιστικό ερώτημα, δύναται το ΕΓΩ που περνά στο επέκεινα να επαναγεννηθεί συνειδητά, είναι αυτό το μυστικό της Ανάστασης του Χριστού;

Και τότε, σαν αστραπή, αισθαντικά και όχι λογικά, καρφώθηκε στο ΝΟΥ μου η ιδέα, ότι το ΕΓΩ, είναι ΟΝΤΩΝΥΜΙΑ και όχι Αντωνυμία.

Στάθηκα λίγο να το σκεφτώ αλλά η φαντασία μου ήδη κάλπαζε, το ΕΓΩ, ΕΣΥ, ΑΥΤΟΣ, είναι Οντωνυμίες δηλαδή Ονόματα ή αποσπάσματα  του Αιωνίου ΟΝΤΟΣ. Μέσα στην ενθουσιώδη σύγχυσή μου, έλαμψε η ιδέα ότι οι προσωπικές αντωνυμίες ΕΓΩ, ΕΣΥ, ΑΥΤΟΣ γραμματικά είναι άχρονες, δεν κλείνονται, είναι επέκεινα του χρόνου, είναι αιώνιες. Δεν υπήρξε ποτέ στο διηνεκές της ανθρώπινης ιστορίας άνθρωπος χωρίς σκέψη και βούληση, δηλαδή χωρίς ΕΓΩ. Είναι δυνατόν να ήταν τόσο σοφοί οι Αρχαίοι Έλληνες που δημιούργησαν την Ελληνική γλώσσα, διερωτήθηκα.

Ένας χείμαρρος ιδεών πλημμύρισε το ΝΟΥ μου και μέσα στον χείμαρρο μια ιδέα άρχισε να σταθεροποιείται δυναμικά,  το πραγματικά αιώνιο, θείο και άφθαρτο στοιχείο που έχουμε μέσα μας, είναι το ευφυές σκεπτικό και βουλητικό ΕΓΩ ως ιδιότητα και όχι ως φυσική παρουσία ασφαλώς.

Το συμπέρασμα με οδήγησε στο ερώτημα αν η σκέψη και η βούληση έχουν υλική υπόσταση; Για να καταλήξω στη συνέχεια πως η σκέψη και η Βούληση δεν μπορεί να έχουν υλική υπόσταση, είναι καθαρό πνεύμα.

Θυμήθηκα τα δικά μου εξωσωματικά ταξίδια και είδα καθαρά ότι το διασκεπτικό και βουλητικό μου ΕΓΩ ήταν αυτό που ταξίδευε και στην συνέχεια εκλογίκευε την εμπειρία, πάντα σύμφωνα με τις γνώσεις της κάθε εποχής!

Και η θεωρία της μετενσάρκωσης, τι άλλο μπορεί να μετενσαρκώνει εκτός από ένα διασκεπτικό και βουλητικό ΕΓΩ και τις μνήμες του.

Και η θεωρία του Παράδεισου και της Κόλασης τι άλλο θα μπορούσε να ανταμείβει εκτός από ένα διασκεπτικό και βουλητικό ΕΓΩ που επιβιώνει στο επέκεινα!

Αλήθεια διερωτήθει  ποτέ κάποιος το νόημα της προτροπής «αιώνια η μνήμη αυτού» στη Χριστιανική επικήδεια τελετή; Είναι δυνατόν να υπάρξει σκέτη μνήμη χωρίς το αντίστοιχο ΕΓΩ στο οποίο να είναι χρήσιμη;

Αισθανόμενος ότι είμαι σε καλό δρόμο, είδα καθαρά ότι το ΕΓΩ ως απρόσωπη διασκεπτική και βουλητική ιδιότητα είναι πράγματι αιώνιο!

Δεν υπήρξε ποτέ, δεν υπάρχει, και ασφαλώς δεν θα υπάρξει ποτέ ΩΝ και ΟΝ χωρίς σκεπτική και βουλητική ιδιότητα, δηλαδή χωρίς  (ΕΓΩ) στο Σύμπαν!

Το συμπέρασμα ήρθε μια σειρά γνώσεων του παρελθόντος να συμπληρώσει.

ΩΡΙΓΕΝΗΣ: Ο Θεός και Πατήρ, συνέχον τα Πάντα, φθάνει εις έκαστο των όντων, Μεταδούς εκάστω από του Ιδίου Είναι. Το αρχικώς ΕΝ καταμερίζεται σε άπειρες υποστάσεις τα ΟΝΤΑ.

Ζένδ Αβέστα: Κάθε ΟΝ έχει τον δικό του σπινθήρα, που είναι μια σκέψη του Αχούρα Μάσδα. Η κατανόηση του Αχούρα Μάσδα, είναι το πρώτο καθήκον του Ανθρώπου.

Ουπανισάντ: Αυτός που κατοικεί μέσα σε όλα τα όντα, αλλά που είναι κάτι άλλο από τα όντα. Αυτός που τον αγνοούν τα όντα, αλλά το σώμα του είναι όλα τα όντα. Αυτός που ελέγχει όλα τα όντα από μέσα. Αυτός είναι η Ψυχή σου, ο εσωτερικός ελεγκτής, ο Αθάνατος.

Απολλώνιος  ο Τυανεύς: Κανείς δεν πεθαίνει, παρά φαινομενικά, όπως και κανείς δεν γεννιέται παρά φαινομενικά. Όταν η ύπαρξη μεταβάλλεται από πνεύμα σε ύλη, λέμε ότι κάποιος έχει γεννηθεί και όταν μεταβάλλεται από ύλη σε πνεύμα, λέμε ότι έχει φύγει. Στην πραγματικότητα η Θεϊκή ουσία δε γεννιέται και δεν καταστρέφεται ποτέ.

Ερώτημα: Είναι ποτέ δυνατό να καταστραφεί η Σκέψη, η Βούληση και η Ενόραση. Έχει υλική υπόσταση Αυτή η Τριάδα;  Ή είναι πεντακάθαρο Πνεύμα, ακόμα και χωρίς Φως, αφού σκέπτεται και υπάρχει ακόμα και στο σκοτάδι;;

Στο Μυστικό του Χρυσού Λουλουδιού (Μυστικιστική παράδοση που μεταφέρθηκε στην Κίνα από Νεστοριανούς μοναχούς γύρω στο 600 μ.χ.) ο  μεταφραστής του βιβλίου Ρίχαρτ Βίλχελμ, ερμηνεύει τη λέξη ΤΑΟ ως Νόημα, συμπληρώνοντας ότι το Κινέζικο ιδεόγραμμα του ΤΑΟ παρίσταται με την πίσω πλευρά μιας ανθρώπινης κεφαλής και ένα σύμβολο της ρηματικής έννοιας του πηγαίνω.

Δεν μπορεί να πηγαίνω χωρίς Σκέψη, Βούληση, Ενόραση.                                          Οι φράσεις Φως του Ουρανού και Καρδιά του Ουρανού που κατοικεί ανάμεσα στα μάτια, είναι συνώνυμες του ΤΑΟ, λέγει ο Ρίχαρτ Βίλχελμ, για να συμπληρώσω.                                                                                     Ανάμεσα στα μάτια είναι το Τρίτο Μάτι ή ενορατικό μας κέντρο, κατ’ εξοχήν χώρος ύπαρξης και δράσης του ΕΓΩ. Είναι ο Χώρος  που ο Οδυσσέας Παλούκωσε με ένα Δαυλό (Σύμβολο Αφύπνισης) και ο Δαυίδ χτύπησε τον Γολιάθ με τον Μονόλιθο των Θρησκειών .  Είναι ο χώρος του εγκεφάλου που παρουσιάζει την μέγιστη δραστηριότητα κατά τις τελευταίες ηλεκτρομαγνητικές έρευνες

Το μόνο κοινό στοιχείο που όλα τα Όντα από τις απαρχές του Σύμπαντος έχουν, παρά την διαφορετικότητα και μοναδικότητά τους, είναι η Βούληση, η Σκέψη και η Ενόραση. (ΕΓΩ )

ΕΓΩ ΣΚΕΠΤΟΜΑΙ λοιπόν. ΕΓΩ αισθάνομαι. ΕΓΩ ΘΕΛΩ. ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ που υπάρχω.

Κατά συνέπεια το ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ είναι ο δρόμος για την Αλήθεια και τη Ζωή!

Ασφαλώς και ήρθε στο ΝΟΥ μου το Ελληνικότατο «Γνώρισε τον εαυτό σου» αλλά ήρθε επίσης και ένας άγνωστος Λόγος του Ιησού από το Κατά Θωμά Ευαγγέλιο των Γνωστικών Χριστιανών της Αιγύπτου και που λέγει.

«Αν οι καθοδηγητές σας σας πουν ‘ιδού η Βασιλεία είναι στον Ουρανό’ τότε τα πετεινά του Ουρανού θα σας ξεπεράσουν.

Αν σας πουν είναι στη θάλασσα τότε τα ψάρια θα σας ξεπεράσουν.

Αλλά η Βασιλεία είναι μέσα σας και έξω σας. Όταν γνωρίσετε τον ΕΑΥΤΟ σας τότε θα είστε γνωστοί και θα γνωρίσετε πως είστε υιοί του Ζωντανού Πατέρα.

Αν όμως δεν γνωρίζετε τον εαυτό σας, ζείτε στη φτώχεια και είστε η φτώχεια».

Τι παράξενα παιγνίδια που παίζονται πολλές φορές στη Ζωή και τον ΝΟΥ του ανθρώπου. Με πύρινα καρφιά μια συγκλονιστική φράση καρφώθηκε στο ΝΟΥ μου.

«Γνώρισε την Αλήθεια του εαυτού σου και Αυτή θα σε Ελευθε­ρώσει, όλες οι ξένες Αλήθειες υποδουλώνουν» και οδηγούν στην απώλεια του εαυτού.

Ποια όμως είναι η αλήθεια του ΕΑΥΤΟΥ;

Ο Εαυτός μας είναι το πολυτιμότερο πράγμα που έχουμε στον κόσμο. Ποιος θα αντάλλαζε τον Εαυτό του με ένα βουνό χρυσάφι;

Ο Εαυτός είναι μια τέλεια σύνθεση του Φυσικού Κοσμήματος από το οποίο εμπορευθήκαμε, με άπειρες προσαρμοστικές, κατασκευαστικές και διανοητικές ικανότητες, ο Νους μας χωρά το Σύμπαν και το ΕΓΩ μας κινείται παράγοντας καλό και κακό  Έργο μέσα σ’ Αυτό. .

Ο Εαυτός μας είναι το τέλειο όχημα της θείας ευφυούς ΕΓΩ Οντότητος, που μέσω Αυτού Εκδηλώνει στο Φυσικό Κόσμημα τη Δημιουργική Ουσία της!

Αν γνωρίζαμε την Αλήθεια του Εαυτού μας, αντί της αυτοαπόρριψης που διδαχθήκαμε να πιστεύουμε, ποτέ η Ανθρωπότητα δεν θα κατρακυλούσε ΕΔΩ στο σημείο ΜΗΔΕΝ.

Αλήθεια, πόσο διαφορετική θα ήταν η ζωή, αν ο Ιωάννης αντί του «γνώρισε την αλήθεια και αυτή θα σε ελευθερώσει» η οποία παραπέμπει στην εξωτερική αλήθεια των άλλων, έγραφε το σωστό. «Γνώρισε την Αλήθεια του Εαυτού σου και αυτή θα σε ελευθερώσει». Ή μήπως έτσι το έγραψε και κάποιοι το λογόκριναν κατά τα συμφέροντά τους;

Και τότε διερωτήθηκα, πως οι ξένες αλήθειες υποδουλώνουν;

Η απάντηση ήρθε μόνη της στο ΝΟΥ μου.

Η ΤΑΥΤΙΣΗ ενώνει η ΑΠΟΤΑΥΤΙΣΗ χωρίζει.

Ως ταυτοπαθής χαρακτηρίζεται ο παθών τα αυτά, ο υποκείμενος εις τα Αυτά παθήματα, εις όμοια τύχη, με τις ιδέες, τα συναισθήματα και τα αντικείμενα της ταύτισής του (εγκυκλοπαίδεια Ελευθερουδάκη).

Ο περίφημος Κινέζος σοφός του 5ου π.Χ. αιώνα Λάο Τσε είπε κάποτε:

«Όσοι ακολουθούν το ΤΑΟ, ταυτίζονται με το ΤΑΟ.

Όσοι ακολουθούν την επιτυχία, ταυτίζονται με την επιτυχία.

Όσοι ακολουθούν την αποτυχία, ταυτίζονται με την αποτυχία.

Όσοι ταυτίζονται με το ΤΑΟ το ΤΑΟ τους δέχεται με ευχαρίστηση.

«Όσοι ταυτίζονται με την επιτυχία, η επιτυχία τους δέχεται με ευχαρίστηση.

Όσοι ταυτίζονται με την αποτυχία, η αποτυχία τους δέχεται επίσης με ευχαρίστηση.

Όταν δεν υπάρχει καλή πίστη, υπάρχει κακή πίστη.

Που σημαίνει επίσης ότι όταν δεν υπάρχει θετικό συναίσθημα υπάρχει αρνητικό συναίσθημα και όταν δεν υπάρχει θετική σκέψη υπάρχει αρνητική σκέψη.

Μια αίσθηση δέους και μυστηρίου κάλυψε τον Νου μου, διάφορες σπίθες λέξεων άρχισαν από μόνες τους να εμφανίζονται και να κινούνται σαν πυγολαμπίδες εντός του.

Η ταύτιση, το ΕΓΩ, η βούληση, η σκέψη, οι θρησκείες, οι θεοί, οι δάσκαλοι, οι επιστήμες, οι τέχνες, τα τεχνολογικά μας επιτεύγματα, τα πάντα σε φωτεινές ακίδες.

Και τότε είδα το ΕΓΩ μου. Το είδα φωτεινότερο να πηγαίνει σ’ όλες αυτές τις πυγολαμπίδες των ιδεών, των λέξεων και των νοημάτων και να προσκολλάται σ’ αυτές, προσθέτοντας λάμψη σε κάθε ακίδα που εισέβαλε, έως ότου χάθηκε τελείως, διαθέτοντας όλη την ενέργεια του στις πυγολαμπίδες.

Έμεινα κενός να σκέπτομαι την εξήγηση του οράματος και τότε κατάλαβα.

ΤΑΥΤΙΣΗ είναι η διάθεση της δημιουργικής ενέργειας του ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ μέσα στις ιδέες, τα συναισθήματα και τα αντικείμενα της ταύτισής του.

Σαν αστραπή έλαμψαν μέσα στο ΝΟΥ μου οι απειράριθμες ταυτίσεις μου, οι ιδέες μου, τα λεφτά μου, τα πτυχία μου, τα σπίτια μου, τα αυτοκίνητά μου, η θρησκεία μου, ο θεός μου, η πατρίδα μου, ο πατέρας μου, ο αδερφός μου, ο εαυτός μου, οι φοβίες μου, οι επιθυμίες μου, οι απογοητεύσεις μου, η ψυχή μου, ο ΝΟΥΣ μου· κοντολογίς, κάθε ΜΟΥ είναι και μια ταύτιση που με εμπεριέχει, συμπέρανα.

Σάστισα, είναι δυνατόν να ζήσει κάποιος χωρίς ταυτίσεις διερωτήθη­κα, ενώ μαύρα φίδια φόβου άρχισαν να με ζώνουν στην αίσθηση απώλειας των ταυτίσεών μου.

Φοβόμουν να σκεφθώ την συνέχεια όταν ξάφνου ένα σπουργίτι ήρθε και κάθισε χαρούμενο απέναντί μου.

ΕΓΩ, δεν έχω κανένα ΜΟΥ, είπε.

Και πως ζεις, ρώτησα.

Μέσω της ΕΥΦΥΪΑΣ απάντησε, η οποία μπορεί να ορισθεί ως μία αυτόβουλη διασκεπτική λειτουργία του ΕΓΩ στο ΤΩΡΑ και το οποίο αντιμετωπίζει κάθε προκύπτον πρόβλημα με τρόπο μοναδικό και κατάλληλο για κάθε συγκεκριμένη κατάσταση, χωρίς να προσφεύγει σε λύσεις πατρόν του παρελθόντος, δηλαδή ΕΥΦΥΩΣ και αφήνοντας μια κουτσουλιά έφυγε τραγουδώντας ευτυχέστατο.

Δεν με έπεισε παρ’ ότι υπάρχει μια αλήθεια σ’ αυτό,  Εγώ δεν είμαι σπουργίτη σκέφτηκα,  όμως αυτό έκανε τη σκέψη μου να ξεκινήσει μια νέα λογική ακολουθία.

Χωρίς Ταύτιση η Ζωή Είναι Αδύνατη, η Ταύτιση Είναι Νόμος του Κόσμου.

Κάθε νεογέννητο θηλαστικό ή πτηνό  επιβιώνει μέσω της ταύτισης με το ιδεατό, συναισθηματικό και υλικό του περιβάλλον. Εδώ, στην φυσική σταθερά της ταύτισης, κρύβεται και ο αθέατος μηχανισμός του Νόμου της διαρκούς επαναφοράς, ο οποίος διαιωνίζει τον τύπο της δυστυχίας ή ευτυχίας κάθε Ανθρώπου από την μια γενιά στην άλλη. Μέσω της ταύτισης οι άνθρωποι γίνονται καλοί ή κακοί, Αμερικάνοι ή Έλληνες, Ρώσοι ή Γερμανοί, πολιτισμένοι ή απολίτιστοι.

Η ΜΗΤΡΑ είναι το πρώτο Αγαθό, Μακάριο και Άγιο περιβάλλον στο οποίο αφυπνίζεται η σκεπτική και βουλητική οντότητα κάθε όντος! !

Από Αυτήν ξεκινά και σ’ Αυτήν τελειώνει ο εξελικτικός κύκλος της οποιασδήποτε ΕΓΩ ΟΝΤΟΛΟΓΙΚΗΣ ύπαρξης στον κόσμο, ΤΑΥΤΙ­ΣΜΕΝΗ με τις Μακάριες, Άγιες, Αγαθές και άλογες αισθητικές εντυπώσεις της ενδομητρίου Ζωής.

Αυτό είναι και το ζητούμενο κάθε ΕΓΩ στην εξωμήτριο ζωή, η Βούληση του οποίου  ανακαθορίζει οτιδήποτε εμποδίζει την μακαριότητα και ταυτίζεται με ό,τι την υπόσχεται.

Το άφθαστο Αρχαίο Ελληνικό φιλοσοφικό συμπέρασμα, ότι ΕΝ το ΠΑΝ, ότι ΑΥΤΗ είναι η Υπέρτατη Αρχή, ότι είναι πανταχού παρούσα και πουθενά συγκεκριμένα.

Ότι είναι η απόλυτη υπερβατική αρχή και πηγή των πάντων πέραν του χώρου και του χρόνου. Ότι είναι αντικείμενο γενικής επιθυμίας, απαλλαγμένο από τις επίπονες αντιφάσεις της ζωής. Ότι Αυτό το ΕΝ έχει επίγνωση της ύπαρξής του, αλλά κανείς να μην το γνωρίζει και κανείς να μην το Αγνοεί.

Αυτό το υπέροχο φιλοσοφικό συμπέρασμα, αποτέλεσμα μακρόχρονης μυητικής εργασίας των Αρχαιοελληνικών φιλοσοφικών σχολών, αλλά και άμεσης βιωματικής εμπειρίας, έχει τις ρίζες του ΕΔΩ. Στην κατασυκοφαντημένη ενδομήτρια Μακάρια Ενότητα, η κατάσταση της οποίας προσεγγίζεται μέσω της διαλογιστικής πρακτικής και της εκστατικής εμπειρίας, όταν ο κόσμος της διτόττητας καταρρεύσει και η ευφυΐα του διασκεπτικού ΕΓΩ ανιχνεύοντας και εκλογικεύοντας τον παλμό του Ηλιακού Φωτός, φωτεινού αρχιτέκτονα κάθε φυσικού σώματος, κτίσει επιστήμες, τέχνες, θεούς, θρησκείες.

Το πρώτο εκατομμυριοστό του δευτερολέπτου της Μεγάλης Έκρηξης που δημιούργησε το Σύμπαν, αυτό που αναγνωρισμένα υπήρχε, ήταν ΦΩΣ (φωτόνια) σε θερμοκρασίες τρισεκατομμυρίων βαθμών.

Σε Κοσμικό πεδίο, η απρόσωπη Διασκεπτική και Βουλητική Αρχή του Κόσμου διαχέεται στο σύνολο των μερών του Σύμπαντος. Μέσω της ταύτισης, προσωποποιείτε σε κάθε Ον του Κόσμου που εισβάλει  και μοιραία χάνει την Υπερπροσωπικότητά της, συμβάλλοντας στην επιβίωση, δράση και εξέλιξη όλων των μερών του Σύμπαντος.

Σε Οντολογικό πεδίο, υπάρχει ένα και μοναδικό υπερπροσω­πικό ΕΓΩ μέσα στο Νου κάθε όντος που γεννιέται, το οποίο, ταυτιζόμενο με τα διάφορα ιδεοσυναισθηματικά ερεθίσματα του περιβάλλοντος στο οποίο εμφανίσθηκε, χάνει την υπερπροσωπική ατομικότητά του και γίνεται λεγεώνα προσωπικοτήτων.

ΤΟ ΕΓΩ είναι το ΑΙΩΝΙΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΟΝΤΟΣ, που σημαίνει, πως το ΕΓΩ, Είναι είναι η  υπάρχουσα καθ’ εαυτή βιωματική εμπειρία της οντολογικής μας ύπαρξης στο ΤΩΡΑ, συνοδευμένη πάντα από τη διαρκή παρουσία της ΕΥΦΥΪΑΣ.

Κατανόησε την αλήθεια του Εαυτού σου και Αυτή θε σε ελευθερώσει από την αλήθεια των άλλων που σκλαβώνει!!

24 αναζητήσεις. 0,453 δευτερόλεπτα.