Δημοσιεύσεις μηνός Σεπτεμβρίου 2013

ΣΑΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ

Τα Σ Ε Μ Ι Ν Α Ρ Ι Α είναι εμπνευσμένα από την Αρχαία Ελληνική Παράδοση.

Πρώτο μέρος. ΕΓΩ της Προσωπικότητος, Σκέψη και Βούληση.

Δεύτερο μέρος. Οντολογικό ΕΓΩ, Συναισθηματική Νοημοσύνη.

Τρίτο Μέρος. Περί της Αλήθειας του Έρωτα.

Τα  Σεμινάρια πραγματοποιούνται στον όμορφο χώρο του START LIFE Ιουστινιανού 11 και Βενιζέλου γωνία, από τον συγγραφέα ερευνητή Ευάγγελο Βαρελίδη

Μετά τις εργασίες ακολουθεί Light Lunch με κρασί και συζήτηση.

Πληροφορίες Εδώ και στο  6973535681.

 

ΠΡΟΣ ΕΦΗΒΟΥΣ–ΕΦΗΒΕΣ…

Το Σοφό είναι Σαφές και το Σαφές Αληθές….

Ο Υγιέστερος και Ασφαλέστερος τρόπος στο ξεκίνημα μιας Ερωτικής γνωριμίας μεταξύ δυο Ερωτευμένων Εφήβων, ΕΙΝΑΙ Ο ΑΜΟΙΒΑΙΟΣ ΑΥΝΑΝΙΣΜΟΣ!!! Η Πορνογραφία, η προπαγάνδα του πεζοδρομίου, η Άγνοια, η Αδυναμία, οι Υποσυνείδητες  Ενοχές και η Σιωπή των Ενηλίκων σε ένα πολιτιστικό μοντέλο Βίας, Εκμετάλλευσης, Υποκρισίας, Φοβίας, Ενοχών και Μεγίστης Δυστυχίας, οδηγούν τα παιδιά μας, κάτω από την Πανίσχυρη πίεση της Ερωτικής Ολοκλήρωσης σε επικίνδυνες και αφύσικες επιλογές, που συνεπάγονται Μεγάλο Ψυχικό και Σωματικό Κόστος αργότερα.

Η σημερινή Ερωτική πραγματικότητα των Εφήβων, ΔΕΝ διαφέρει σε τίποτε από τον Μυθικό Λαβύρινθό, εντός του οποίου το Γέννημα μιας Ερωτικής Διαστροφής, ο Μινώταυρος, άρχισε να κατακρεουργεί την παρθενική αγνότητα των Εφήβων της Αρχαιότητος, συνεχίζοντας μέχρι σήμερα.. Αγνοούμε ολοκληρωτικά, ότι Διαστροφή, είναι οι Ιδέες περί Ενοχής και τιμωρίας του Αυνανισμού και όχι αυτή η ίδια η πράξη, διότι ο Αυνανισμός είναι μια απόλυτα φυσιολογική πρακτική και στην σημερινή απόλυτα διεφθαρμένη και απόλυτα μολυσμένη Ερωτική πραγματικότητα, ο αμοιβαίος Αυνανισμός ανάμεσα σε ένα ζευγάρι εφήβων, αλλά και ενηλίκων, είναι η υγιέστερη, ασφαλέστερη και αποτελεσματικότερη Ερωτική προσέγγιση μεταξύ  τους.

Το Ζητούμενο του Σαρκικού Έρωτα Είναι η Ψυχική Ένωση!!!

Νόαμ Τσόμσκι, Βιβλίο ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΧΕΙΡΑΓΩΓΗΣΗΣ.

Κεφ. ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΕΝΟΧΗΣ.

Κάντε τα άτομα να πιστέψουν ότι αυτά και μόνον αυτά είναι ένοχα για την κακοτυχία τους, εξαιτίας τής ανεπάρκειάς τους, τής νοημοσύνης τους, των ικανοτήτων ή των προσπαθειών τους. Έτσι τα άτομα, αντί να εξεγείρονται ενάντια στο οικονομικό ή πολιτιστικό σύστημα που υπηρετούν για να το διορθώσουν, υποτιμούν τους εαυτούς τους και νιώθουν ΕΝΟΧΕΣ… Αυτό δημιουργεί μια γενικευμένη κατάσταση κατάθλιψης, τής οποίας απόρροια είναι η αναστολή τής δράσης.  Και όπως γνωρίζουμε, χωρίς αντίδραση, το δεδομένο κακό αναπτύσσεται ανεξέλεγκτα…….                                                          «Σημ. Συγγρ. Ο πασίγνωστος από τα ΜΜΕ συγγραφέας, δεν έκανε τίποτε περισσότερο από το να μας θυμίσει πως ο Θεός που υπηρετεί είναι ο Δημιουργός των Ενοχών!! Στο ανωτέρω απόσπασμα, πρόσθεσα και κάποιες δικές μου λέξεις».

ΕΝΟΧΕΣ-ΕΝΟΧΕΣ-ΕΝΟΧΕΣ…….

Ζούμε σε ένα πολιτιστικό μοντέλο Βίας, Μίσους, Ενοχών, Ψεύδους και Αυτοαπόρριψης από το οποίο δεν μπορούμε να βγούμε λόγο άγνοιας, παραπληροφόρησης και αθέατης αλλά συστηματικής καθοδήγησης στο Ψεύδος, τις Ενοχές, τον Φόβο και τις παντός είδους διαστροφές.…

Η δεδομένη Ερωτική πραγματικότητα του πολιτιστικού μας μοντέλου στην περίοδο της εφηβείας των νέων μας και όχι μόνο, είναι παραπληροφόρηση, πορνογραφία, φόβος, ενοχές, ασέβεια, σιωπή, μυστήριο και ολοκληρωτική αδυναμία κατανόησης του πραγματικού νοήματος που το Μεγαλείο του Έρωτα περιέχει. Ζούμε σε έναν Μεσαιωνικό Ερωτικό Σκοταδισμό ο οποίος εφαρμόζει μια έντεχνη πρακτική διαστρέβλωσης του ανθρώπινου Ψυχισμού που μας Υποβάλετε αποτελεσματικά μέσα από τις λαμπερές καθοδηγητικές Φωτό της πορνογραφίας, της μόδας, των παντός είδους παιδικών και εφηβικών παιγνιδιών και περιοδικών, της τηλεόρασης και όλων των ΜΜ Εξαχρείωσης..

Όλη αυτή η τερατώδης πρακτική διαστρέβλωσης της αυθεντικής ερωτικής πραγματικότητος των ανθρώπων, αποβλέπει σε έναν σκοπό, τον Εθισμό του εγκεφαλονευρικού συστήματος στον Συναισθηματικό Πόνο και τις Ενοχές της Ερωτικής ανεπάρκειας και απογοήτευσης. Διότι περί Εθισμού πρόκειται και παραπέμπω τους αναγνώστες μου στο Κεφ.  Περί Εθισμών και Συναισθηματικής Παιδείας του Blog και του βιβλίου μου. Έναν Συναισθηματικό Πόνο, ο οποίος, εξ΄αιτίας της διαρκούς Ερωτικής πρόκλησης που έντεχνα διαχέεται  στο περιβάλλον και το σώμα μας, διαρκώς μας θυμίζει με Θλίψη και Ενοχή, την αδυναμία να ζήσουμε το όποιο Ερωτικό Όραμα που Όλοι έχουμε μέσα μας και διεγείρετε κάθε στιγμή,  είτε αυτό είναι καλό, είτε κακό……

Θυμάστε πότε, πως και γιατί αισθανθήκατε ένοχος/η για πρώτη φορά στην ζωή σας; Δύσκολο να το θυμηθείτε, διότι το αίσθημα της Ενοχής είναι τόσο ισχυρά ριζωμένο στην φύση μας, που είναι σχεδόν αδύνατον να ζήσουμε χωρίς Αυτό. Μπορείτε να φαντασθείτε ότι είμαστε εντέχνως εθισμένοι στην Ερωτική Ενοχή; Πότε ζήσατε μια Ερωτική περιπέτεια χωρίς να αισθανθείτε άγχος, φόβο και Ενοχή; Παρακαλώ χαλαρώστε για λίγο και σκεφτείτε ήρεμα, διότι Εδώ κρύβετε ένα τερατώδες μυστικό, που Αν Φωτισθεί θα γεννηθεί ένας Νέος Κόσμος…..

Μπορούμε να ζήσουμε χωρίς ΕΝΟΧΕΣ;

ΟΧΙ είναι η βέβαιη απάντηση, δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς ΕΝΟΧΕΣ διότι το  συναίσθημα της Ερωτικής ΕΝΟΧΗΣ εδραιώθηκε στις αντανακλαστικές λειτουργίες του εγκεφαλονευρικού μας συστήματος κατά την Εφηβεία μας και διαρκώς καλλιεργείται από όλη την Μουσική μας παράδοση με έμφαση στις προδομένες Ερωτικές καψούρες, την παντώς είδους παιδεία των ΜΜ Εξαχρείωσης και την προπαγάνδα του πεζοδρομίου.                                                                                                                        Μπορούμε να αισθανθούμε κάποιο είδος Αυτοεκτίμησης και Δικαίωσης χωρίς να κατηγορήσουμε τους άλλους; Όχι είναι η βέβαιη απάντηση!!            Είναι δυνατόν να κατηγορήσουμε κάποιον χωρίς να είναι ΕΝΟΧΟΣ για κάτι; Όχι είναι η βέβαιη απάντηση!! Κι’ αν δεν είναι ΕΝΟΧΟΣ, τότε ο μόνος τρόπος να Ενοχοποιήσουμε κάποιον, είναι η Συκοφαντία και αυτή η διανοητική και Συναισθηματική διαστροφή έχει οδηγήσει την Ανθρωπότητα στο σημερινό χείλος της οριστικής της καταστροφής.           Όλοι συκοφαντούν και ψεύδονται προς Όλους και η Αλήθεια που μπορεί να Φωτίσει είναι χαμένη στην ομίχλη.

Για την Ιστορία μπορώ να σας πω, πως η πρώτη εμφάνιση της ΕΝΟΧΗΣ στην Ανθρωπότητα, ξεκίνησε  από το Αβρααμικό Ιερατείο όταν ο Θεός που αντιπροσώπευε, κατέκρινε ως ένοχους τους πρώτους ανθρώπους που Αυτός ο ίδιος έπλασε και τους εξόρισε από τον παράδεισο της ευδαιμονίας που είχε φτιάξει γι’ Αυτούς!! Είναι ο πρώτος Θεός στην Ιστορία της Ανθρωπότητος που παίρνει ενεργό παρουσία κρίνοντας ζώντες και νεκρούς ως προς την ηθική ή ανήθικη Ερωτική συμπεριφορά τους, ορίζοντας ο ίδιος και τους κανόνες αυτής της συμπεριφοράς με τις περίφημες 10 Εντολές του. Οι οποίες παραδόξως, δόθηκαν την εποχή που δεν υπήρχαν πόλεις και αμαρτίες, μπορείτε να το διανοηθείτε Αυτό. Ποιοι άνθρωποι ήταν αμαρτωλοί τότε «Περίπου το 1.000 π.χ.» και σε ποια πολιτεία; Υπήρχε έννοια ή νόημα αμαρτίας τότε, Ή Αυτός Ο Ίδιος Δημιούργησε την Αμαρτία για να το παίζει Θεός…

Τώρα θα μου πείτε γιατί πλατειάζω και πηγαίνω τόσο πίσω στην Ιστορία, αφού το θέμα μου είναι ο Αυνανισμός. Αλλά φίλοι μου, την πρώτη αναφορά περί Ενοχής την διδασκόμαστε στα σχολεία και από τους γονείς μας, όταν μας τιμωρούνε για τις αταξίες μας. Ποιο συγκεκριμένα, στο σχολείο διδασκόμαστε για πρώτη φορά υπεύθυνα και με κύρος, πως ο Καλός Θεός θα μας στείλει στην κόλαση αν δεν είμαστε καλά παιδιά και δεν ακολουθούμε τις εντολές του. Όπως επανειλημμένα έκανε στο παρελθόν με τους άπιστούς δούλους του, τους Ιουδαίους. Έτσι τουλάχιστον λέγει το δικό τους Ιερό Βιβλίο. Τείνω δε να πιστέψω, πως και το τελευταίο τους Ολοκαύτωμα αυτός επέτρεψε να γίνει. Διότι, κατά πάσαν πιθανότητα, είχαν κάποιες αντιρρήσεις ως προς τις προετοιμασίες για την Επερχόμενη Δεύτερη Παρουσία του. Διαφορετικά τι Θεός είναι αν δεν μπόρεσε να το αποτρέψει;

Και στην συνέχεια, εμείς, σαν παιδιά, μέσα στην άγνοιά μας, για να γίνουμε αρεστοί στον Θεό που μας δίδαξαν, αυθυποβαλλόμεθα αρεστά στον ρόλο του κριτή και του τιμωρού στην υπόλοιπη ζωή μας, παίζοντας τους Θεούς, τους κλέφτες και αστυνόμους και κάνοντας τον κόσμο και τον Εαυτό μας, ένα διαρκές δικαστήριο στο οποίο είμαστε όλοι πάντα χαμένοι…

Ερώτημα: Επαινέσατε ποτέ τον Εαυτό σας; Διερωτηθήκατε ποτέ γιατί δεν το κάνατε; Δεν σας τρομάζει που ποτέ δεν Επαινέσατε τον Εαυτό σας, το πολυτιμότερο πράγμα που έχετε στην Ζωή;  Παρακαλώ θυμηθείτε, πότε επαινέσατε Κάτι, Οτιδήποτε, στην όλη Ζωή σας; Δεν αισθάνεστε τώρα Ένοχοι, επειδή δεν επαινέσατε ποτέ τίποτε; Είναι Αυτό Λογική ή Συναισθηματική Συμπεριφορά; Συναισθηματική θα σας δηλώσω και θα προσθέσω, πως αυτό είναι  Συναισθηματικός Εθισμός του Εαυτού μας στην Κατάκριση και σπορά του τέρατος των Ενοχών….

Η Ενοχοποίηση του Αυνανισμού έχει την αφετηρία της στην Βίβλο και η  Ενοχοποίηση της  Ερωτικής μας Ζωής στον Χριστιανισμό, ο οποίος Ενοχοποίησε την Ηδονή του Σώματος σε Αμαρτία και μετέβαλε την Ερωτική εκστατική εμπειρία σε τεχνητή γονιμοποίηση χωρίς Ηδονή. Όταν λοιπόν η ηδονή και ευδαιμονία του σώματος μεταστοιχειώνεται σε Αμαρτία και Ενοχή, τότε είναι αυτονόητο ότι κάθε Ερωτική πρόκληση του καθ’ όλα Ερωτικού περιβάλλοντος του Πλανήτη μας, διεγείρει αντανακλαστικά και τις ΕΝΟΧΕΣ που είναι συνδεδεμένες με τον Αυνανισμό και την ηδονή.

Ο Αυνανισμός και των δύο φύλων, για μας τους πολιτισμένους, είναι η πρώτη και η τελευταία πράξη γνωριμίας και βίωσης της ηδονής του σώματος.  Α[πό Αυτόν ξεκινά η Ερωτική μας Ζωή και έτσι τελειώνει στα βαθειά γηρατειά μας, με τον Αυνανισμό, δυστυχώς!!                                           Και λέγω δυστυχώς, διότι ενώ ο αυνανισμός είναι η ασφαλιστική δικλίδα στις απαιτήσεις του σώματος κατά την εφηβεία, αλλά και στην αποκατάσταση της Ερωτικής ισορροπίας ανάμεσα στους ενήλικους, η Προπαγάνδα του πολιτιστικού μας μοντέλου τον μετατρέπει σε μόνιμη πηγή Δυστυχίας, Αυτοαπόρριψης και Ενοχών..

Έχετε ποτέ διερωτηθεί, ΓΙΑΤΙ  είμαστε τόσο δυστυχισμένοι, τόσο μόνοι, τόσο ανέραστοι, τόσο βίαιοι, τόσο βάρβαροι, τόσο απάνθρωποι;;            Διότι η ηδονή που με ΕΝΟΧΕΣ εδραιώνεται στο εγκεφαλονευρικό μας σύστημα μέσω του Αυνανισμού στην εφηβική περίοδο, είναι αμαρτία και Αυτήν την έντεχνη υποβολή της Ενοχής  το ΕΓΩ της προσωπικότητος των εφήβων, αλλά και των ενηλίκων, δεν μπορεί να την υπερβεί, να την αντιμετωπίσει και να την ερμηνεύσει, λόγο Άγνοιας, Κατάκρισης  και συστηματικής παραπληροφόρησης….                                                                             Στον δικό μας πολιτισμένο κόσμο ο Αυνανισμός είναι κατακριτέος, απορριπτέος και διαστροφή και αυτή η διαστροφή με ότι Ενοχές είναι Ταυτισμένη, δραστηριοποιείται κάθε φορά που ένα Ερωτικό Φετίχ διεγείρει την Ερωτική μας διάθεση.

Αγνοούμε ολοκληρωτικά ότι Διαστροφή, είναι οι Ιδέες περί Αυνανισμού, Ενοχής και τιμωρίας που κυριαρχούν στην ζωή μας και όχι αυτή η ίδια η πράξη, διότι ο Αυνανισμός είναι μια απόλυτα φυσιολογική πρακτική και στην σημερινή απόλυτα διεφθαρμένη και απόλυτα μολυσμένη Ερωτική πραγματικότητα, ο αμοιβαίος Αυνανισμός ανάμεσα σε ένα ζευγάρι εφήβων, αλλά και ενηλίκων, είναι η υγιέστερη, ασφαλέστερη και αποτελεσματικότερη Ερωτική προσέγγιση μεταξύ  τους.

Και τούτο διότι:

1: Εξουδετερώνει, Κυρίως τις Αμοιβαίες Ενοχές και των δυο Εραστών και διευκολύνει αποτελεσματικά την συναισθηματική τους προσέγγιση και κοινή συμμετοχή στην ηδονή…

2: Η μετάδοση αφροδισίου νοσήματος με ότι συνεπάγεται αυτό είναι σχεδόν αδύνατη.

3: Ο κίνδυνος εγκυμοσύνης,  με ότι δράματα συνεπάγονται, είναι επίσης αδύνατη.

4: Η αμοιβαία ερωτική ικανοποίηση είναι σχεδόν πάντα ικανοποιητική και για τους δυο  εραστές, αυξάνοντας θεαματικά τα συναισθήματα της Αγάπης, της τρυφερότητος, της εμπιστοσύνης και της επικοινωνίας μεταξύ τους…

5: Είναι βέβαιο ότι όταν ένα Έφηβο ζευγάρι ξεκινήσει με αυτόν τον τρόπο την ερωτική του συνομιλία, είναι θέμα χρόνου να προσεγγίσει την υπέρτατη Ερωτική Ολοκλήρωση που είναι η Ένωση των Ψυχών.

6: Το ίδιο ισχύει και για ένα ενήλικο ζευγάρι, διότι μέσω Αυτού, πραγματοποιείτε αμοιβαία Ερωτική ολοκλήρωση, η οποία ακυρώνει το Άγχος, τις αμφιβολίες, τις ενοχές, την υποκρισία και τον Φόβο. Αρνητικά συναισθήματα τα  οποία συστηματικά η πορνογραφία καλλιεργεί…

Πρέπει όμως να γίνει κατανοητό ότι ο ατομικός Αυνανισμός είναι επίσης υπεύθυνος για την απουσία ενδοκολπικού οργασμού στις γυναίκες και της γρήγορης εκσπερμάτωσης στους άνδρες.  Και τούτο, διότι κατά την Εφηβική περίοδο, το εγκεφαλονευρικό μας σύστημα προγραμματίζεται σ’ αυτήν την συμπεριφορά, λειτουργεί αντανακλαστικά και είναι πολύ δύσκολο να αλλάξει. Αυτός ο πραγματικός εφιάλτης και για τα δύο φύλα, μπορεί να αντιμετοπισθεί με τον αμοιβαίο αυνανισμό και να αλλάξει προς το καλύτερο την ζωή των ανθρώπων, να τους κάνει ανθρωπινότερους. Περισσότερες πληροφορίες στο Κεφ. Πραγματεία για τον Έρωτα στο βιβλίο μου.

Το πρώτο βήμα στην Οντολογική Ολοκλήρωση του Έφηβου ανθρώπου, είναι η αρμονική σύζευξη της ερωτικής του ορμής με το άλλο φύλο. Και αυτή η ολοκλήρωση φυσιολογικά, πρέπει να πραγματοποιηθεί μέχρι τα είκοσι χρόνια της ηλικίας του. Μετά τα είκοσι το εγκεφαλονευρικό σύστημα στο οποίο επεβλήθει ο Χ  τρόπος ή  ερωτική πρακτική ολοκλήρωσης, δεν αλλάζει με ότι συνεπάγεται αυτό. Γνωρίζω και ομιλώ και είμαι πρόθυμος να υποστώ τις συνέπειες του λάθους μου, ότι η ερωτική συμπεριφορά του ανθρώπου προγραμματίζεται βάσει του Νόμου των εξηρτημένων αντανακλαστικών του Παυλώφ και ότι η σημερινή θλιβερή και δυστυχέστατη πραγματικότητα είναι αποτέλεσμα συνειδητού Έργου της Εξουσιαστικής Ελίτ, σκοπός της οποίας είναι η δούλωση της ζωής του Πλανήτη. Και η παρούσα ερωτική κατάσταση της ανθρωπότητος αποδεικνύει την επιτυχία του Έργου της, ένα Έργο που θεμελιώνεται στην στέρηση της δικής μας ερωτικής ολοκλήρωσης και της δυστυχίας που απορρέει από Αυτήν.

Οι άνθρωποι είναι βαθύτατα απογοητευμένοι από Όλα και κυρίως από τους Εαυτούς τους. Όλα είναι διεφθαρμένα, όλα εκπορνευμένα, όλα εμπορεύσιμα, όλα πεσμένα στην λάσπη της συναλλαγής, της απάτης και του Ψεύδους. Δεν υπάρχει Τίποτε να τους Εμπνεύσει, Τίποτε να τους Ενθουσιάσει, Τίποτε να Ερωτευθούν, Τίποτε να Αγαπήσουν, Τίποτε που να αξίζει να ζήσουν, εκτός από το χρήμα, το Σεξ και την εξουσία και στα οποία διαπρέπουν οι χυδαίοι….

Το σύνολο της δυστυχίας που σαν λέπρα έχει απλωθεί στον Πλανήτη μας, έχει τις ρίζες του ΕΔΩ, σ’ Αυτήν την έντεχνη παγίδα, που Θρησκευτικές αλλά αποτελεσματικές ανοησίες του παρελθόντος και πολιτικές σκοπιμότητες του παρόντος, συστηματικά καλλιεργούν Συνειδητά για αιώνες, με σκοπό να μας δουλώσουν.

Θα Αφήσουμε να Συνεχιστεί;

Υπενθύμιση: Αυτό δημιουργεί μια γενικευμένη κατάσταση κατάθλιψης, τής οποίας απόρροια είναι η αναστολή τής δράσης.  Και όπως γνωρίζουμε, χωρίς αντίδραση, το δεδομένο κακό αναπτύσσεται ανεξέλεγκτα…….

 

Ευάγγελος Βαρελίδης.

 

Το σύνδρομο του θεατή είναι αυτό που συμβάλει στον έντεχνο εθισμό του ανθρώπου σε χαρακτήρες και συμπεριφορές, οι οποίες συμφέρουν σ’ αυτούς που δημιουργούν και  ελέγχουν τα θεάματα  του θεατή.

Το Σύνδρομο της Εργασίας είναι Αυτό που συμβάλει στην Υπαρξιακή μας Δικαίωση.

Το δε της Καραμέλας, είναι Τα Τείχη, που με πολύ περίσκεψη εμείς οι ίδιοι κτίζουμε,  χωρίς να ακούσουμε ποτέ κρότων κτιστών ή ήχον!

Το σύνδρομο του θεατή.

Ήταν καλοκαίρι του 2009 όταν σε ένα καράβι μιας ακτοπλοϊκής γραμμής συνάντησα έναν Βουλευτή του Ελληνικού Κοινοβουλίου. Ήταν όπως πάντα περιτριγυρισμένος από διάφορους κόλακες γλύφτες και ζήτουλες οι οποίοι με κάθε τρόπο προσπαθούσαν να φανούν χρήσιμοι συμβουλεύοντας και αιτώντας διάφορα και ο οποίος βουλευτής βεβαίως απολάμβανε την Αγάπη και το ενδιαφέρον τους μακάρια.

Όταν κάπως εκόπασεν ο θόρυβος και η ένταση, πλησίασα και απευθυνόμενος στον Βουλευτή ευγενικά τον ρώτησα. « Πως μπορεί η Πολιτική να συμβάλει στην ευτυχία του Ανθρώπου κύριε Κεδίκουγλου;           Η έκπληξη όλων, εξ αιτίας του ερωτήματος ήταν απέραντη και παραδόξως γρήγορα έγινε εχθρική. Οι υποτακτικοί γλύφτες και ζήτουλες με κοίταζαν με μίσος και απορία για την ανορθόδοξη ερώτησή μου, ο δε Βουλευτής με κοιτούσε απορημένος, αμήχανος και φοβισμένος.

Το ρεπερτόριο των απαντήσεών του δεν είχε καμία απάντηση σε ένα τέτοιο ερώτημα και έτσι απάντησε αυθεντικά, « Μααα η τηλεόραση, ψέλλισε……»

Ο Κύριος Βουλευτής είχε ολοκληρωτικά λησμονήσει ή ΔΕΝ διδάχθηκε ποτέ, ότι ο Θεσμός του Δικαίου είναι το θεμέλιο ευδαιμονίας ενός Έθνους και ότι όταν αυτός ο Θεσμός είναι διάτρητος τα πάντα είναι δυστυχεί και καταρρέουν.

Στο λεξικό Δημητράκου το λήμμα θεατής, ερμηνεύεται ως ο Θεώμενός εις τι, ο Θεώμενός εις  κάτι. Αυτός δηλαδή, που μέσω του εσωτερικού ή εξωτερικού οράματος που θεάται, γνωρίζει και κατανοεί κάτι σημαντικό για τον Εαυτό του και την παρουσία του στον Κόσμο.

Η κατανόηση της Ζωής από τον Άνθρωπο ξεκίνησε  από μια εσωτερική κατ’ αρχήν θέαση μυητικών εικόνων και γεγονότων, στις οποίες το ανθρώπινο υποκείμενο υποχρεώθηκε  να πάρει θέση και μέσω Αυτής, να αυτοπροσδιορισθεί Οντολογικά στον Κόσμο. Η εσωτερική θέαση αφορά αυτό που στην εποχή μας ονομάζεται Θεοληπτική Σαμανική εμπειρία, Φώτιση ή Μυητική Εμπειρία. και είναι εξόχως γοητευτική, διότι συνδέει τον άνθρωπο με υπερβατικές δυνάμεις οι οποίες καθιστούσαν και καθιστούν το υποκείμενο Διάμεσο ή Μεσολαβητή μεταξύ Του Ουρανού και της Φυλής στην οποία το άτομο ανοίκη.

Η αφύπνιση της οντολογικής επίγνωσης του προϊστορικού ανθρώπου στον φυσικό Κόσμο ήταν μια συγκλονιστικότατη εμπειρία γι’ Αυτόν και η γοητεία της οποίας εξακολουθεί να υπάρχει δυναμικά στον ψυχισμό του είδους μας, αφού ο κάθε άνθρωπος που γεννιέται από το μεγάλο τίποτε παρθένος, μέλει να συγκλονισθεί από την ένταξή του στο πολιτιστικό μοντέλο που εμφανίσθηκε.

Τότε ήταν η εκθαμβωτική γέννηση της ανθρώπινης επίγνωσης στον Θείο Κόσμο του Ωραίου και Θαυμαστού, ενώ τώρα είναι η αφύπνιση της ανθρώπινης επίγνωσης στη χυδαιότητα, τη βία και την απαξίωση του Ανθρωποποίητου Κόσμου μας. Στην εποχή μας ο Άνθρωπος Θεατής, στερημένος ολοκληρωτικά εσωτερικών θεαμάτων, είναι αιχμάλωτος εξωτερικών τα οποία αφειδώς του παρέχονται και μέσω Αυτών,  διαμορφώνει συνείδηση και αντίληψη του εξωτερικού κόσμου στον οποίο γεννήθηκε και ανδρώθηκε.

Ο συνδυασμός Λόγου, Εικόνας και Ήχου είναι ένα ακατανίκητο μέσον παιδείας και εκπαίδευσης, το οποίο μπορεί να παρέξει τα πάντα, Ήρωες, Αγίους και Διαβόλους. Ο σημερινός άνθρωπος θεατής, εκ του ασφαλούς, χωρίς εμφανείς εξωτερικούς κινδύνους, χωρίς βιωματική εμπειρία της γέννησης και του θανάτου, χωρίς κόπο, χωρίς συζήτηση και διασκεπτική αντιπαράθεση, χωρίς υπευθυνότητα, χωρίς προηγούμενη Συνειδησιακή Συγκρότηση, χωρίς παιδεία, ειμί μόνον του πεζοδρομίου, κρίνει και συμπεραίνει, αποφασίζει και δραστηριοποιείτε επί παντώς επιστητού και σχεδόν  πάντα μετανιώνει και απογοητεύεται, διότι άλλο το υποκειμενικό όνειρο ενός θεατού και άλλο η σκληρή πραγματικότητα ενός άναρχου Κόσμου που αποτελείται από επίσης άγνωστα υποκειμενικά όνειρα των μελών της κοινότητας στην οποία ο θεατής ανήκει και προσπαθεί να ενταχθεί, να διακριθεί ή να δικαιωθεί υπαρξιακά.

Αυτές οι διαρκείς απογοητεύσεις και θλίψεις στις προσπάθειες επιβίωσης και αυτοπραγμάτωσης του κάθε ανθρώπου, οι οποίες αυτόματα προκύπτουν ως αποτέλεσμα μιας λανθασμένης νοητικής και συναισθηματικής λειτουργίας, γεμίζουν φόβους και ανασφάλειες τα θύματά τους, με μοιραίο αποτέλεσμα την απόσυρση του ανθρώπου στην ασφαλή και ευδαιμονική θέση του αδρανούς θεατού.

Ο οποίος, κάτοχος της ασφαλούς θέσης που του παρέχουν πρώτα οι γονείς του και μετά κάποια δημόσια η επαγγελματική θέση, αυτοδικαιώνετε μέσα στα όνειρά του, αποδίδει  δίκαιο σύμφωνα με τον χαρακτήρα που εν τω μεταξύ έχει διαπλάσει και μέσω της ταύτισης με τα θεάματα που οράται, αυτοπροσδιορίζεται στον κοινωνικό χώρο που του παρέχει ο Δημιουργός και ιδιοκτήτης των θεαμάτων. Καλό είναι ο αναγνώστης αυτού του κειμένου, να καταλάβει ότι και αυτό το κείμενο που διαβάζει δεν είναι μόνον γράμματα πάνω σε μια κόλλα χαρτί. Αυτά τα ίδια στοιχεία γίνονται όραμα μέσα στον χώρο του Νου του και συμπεριλαμβάνεται στον κόσμο των θεαμάτων στα οποία όλοι καλούμαστε να συμπράξουμε.

Έχει αποδειχθεί ότι ο λόγος, σε συνδυασμό με εικόνα και μουσική, είναι το ακαταμάχητο μέσον παιδείας στο καλό και το κακό, τη θλίψη και τη χαρά,  τον πόλεμο και την ειρήνη, την κόλαση και τον παράδεισο, τον φόβο και την ανδρεία. Το σύνολο της Ανθρώπινης Ζωής πλέον εξαρτάται από τα κέφια, τις επιθυμίες και τα σχέδια των παραγωγών θεάματος, οι οποίοι, με την σύμπραξη όλων των υπολοίπων μέσων πολιτισμού, παιδεία, ψυχαγωγία, πολιτική, τεχνολογία και ανάγκες των εξουσιαστών,  διαμορφώνουν πολιτισμούς κατά τα θετικά ή αρνητικά κέφια τους.

To λήμμα Θέω, είναι παράγωγο του Θεώμαι και εννοεί λάμπω, αστράπτω, εκτείνομαι σε μεγάλες διαστάσεις, εν συνεχή γραμμή, διακλαδίζομαι.                Το λήμμα Θέω περιγράφει ακριβώς την ψυχολογική κατάσταση ενός Θεατή, ο οποίος εκ του ασφαλούς καναπέ του, μετέχει φαντασιακά σε κάθε πιθανή ή απίθανη περιπέτεια που θεάται παθητικά  και αυτή η θέση είναι μια άκρως γοητευτική ψευδαίσθηση. Μέσω του ψεύδους προς τον Εαυτό γίνεται τρόπος Ζωής και τέλος γίνεται η ίδια η ζωή ενός ανθρώπου που δεν γνωρίζει ποιος είναι, τι είναι και γιατί είναι. Γίνεται δηλαδή ένας Λωτοφάγος, από αυτούς που όλοι οι Οδυσσείς συναντούν στον δρόμο τους.!!

Το βίωμα του παθητικού θεατή είναι πράγματι μεγαλειώδες, φέρτε στη μνήμη σας τον εαυτό σας απέναντι στην θαυματουργή οθόνη ενός μοντέρνου κινηματογράφου και θυμηθείτε την εξαίσια αίσθηση του Εαυτού σας, που μέσω της Ταύτισης, μετέχει στη δράση μιας συγκλονιστικής περιπέτειας, στις περιπέτειες ενός φλογερού έρωτα, στις αποκαλυπτικές αλήθειες ενός γοητευτικού ντοκιμαντέρ, σ’ έναν ποδοσφαιρικό αγώνα με τον Μέσι πρωταγωνιστή ή, στη γοητεία ενός ηλεκτρονικού παιγνιδιού, όπου εντελώς απερίσκεπτα σκορπάμε τον θάνατο παντού, ενώ θα μπορούσαμε να κάνουμε  το εντελώς αντίθετο, να μοιράζουμε Ζωή παντού.…. Σκεφθήκατε ποτέ γιατί υπάρχουν μόνο παιγνίδια καταστροφής και καθόλου δημιουργίας;

Ο θεατής είναι όντος Θεώμενός σ’ αυτό που παρακολουθεί, επικεντρωμένος, απόλυτα γοητευμένος και αιχμάλωτος του θεάματος μέσα στη μαγική και  σιωπηλή αίθουσα του κινηματογράφου, της Τηλεόρασης και του Υπολογιστή, του Νέου Πλατωνικού Σπηλαίου. Η σκέψη γίνετε ένα πολύ κουραστικό άθλημα και όλα συνηγορούν στην καταφυγή της αντανακλαστικής σκέψης αντίδρασης που το εύκολο και άφθονο θέαμα προσφέρει και το ψεύδος προς τον Εαυτό συντηρεί….

Ο σημερινός Άνθρωπος Θεατής, διδάσκεται μέσω των θεαμάτων να είναι καταναλωτής προϊόντων, καταναλωτής Ιδεών, καταναλωτής αισθήσεων και συναισθημάτων, ο Άνθρωπος Θεατής, καταντά  δυστυχώς ένας ένοχος ηδονοβλεψίας της Ζωής και όχι συμμέτοχος και Συνδημιουργός αυτής. Οι Ιδέες, οι εικόνες και τα ακούσματα, διεγείρουν και ικανοποιούν τα συναισθήματά του μόνον και δεν μπορούν να οδηγήσουν σε ορθές δημιουργικές πράξεις, διότι η όποια πράξη δράσης, απαιτεί Ευφυή Σκέψη και Βούληση, ορθό σημείο αναφοράς και ισχυρό ΕΓΩ, πράγματα εντελώς  άγνωστα στον θεατή.

Ο Άνθρωπος Θεατής δεν μπορεί να είναι ευφυής, διδάσκεται και υποχρεώνεται  να είναι αντιγραφέας, δεν μπορεί να κάνει απόφαση για προσωπικά του θέματα, δεν μιλά ποτέ για τον Εαυτό του και  αισθάνεται πάντα ένοχος, καταδυναστευόμενος,  διότι ο Άνθρωπος, Όντος Δημιουργικό Ον, έχοντας χάσει το πνεύμα του,  δεν μπορεί ποτέ με ψευδαισθήσεις να ολοκληρωθεί Υπαρξιακά. Ο άνθρωπος θεατής είναι πάντα φοβισμένος, καταδυναστευόμενος από ακατανόητα φαντάσματα του έσω και έξω κόσμου του, που εντέχνως τα αλλότρια θεάματα του υποβάλουν.

Ο Άνθρωπος Θεατής άθελά του γίνεται ακούσιο όργανο του παρόχου θεαμάτων, ο Άνθρωπος Θεατής είναι ένα αναλώσιμο είδος που μπορεί να σκέπτεται και να δρα, αλλά πάντα κάτω από την εποπτεία Αυτών, που μέσω των θεαμάτων, προγραμμάτισαν και την ευφυή και την αντανακλαστική νοημοσύνη του. Ο Άνθρωπος Θεατής ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΡΩΤΕΥΘΕΙ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗΣΕΙ,  διότι είναι μόνιμα ερωτευμένος με είδωλα και την απογοήτευση που πάντα αυτά συνοδεύουν. Και όταν κάποιος δεν μπορεί να εκφρασθεί Θετικά ή Ερωτικά προς τον Κόσμο, τότε προσπαθεί να τον καταστρέψει, η πράξη καταστροφής είναι το υποκατάστατο της ανέφικτης Ερωτικής και Θετικής του έκφρασης. Ο Άνθρωπος Θεατής είναι ένα άκρως αυτοκαταστροφικό και καταστροφικό ενεργούμενο, είναι ένα ευκολομεταχείριστο παιγνίδι στα χέρια του παρόχου θεαμάτων.

Ο Άνθρωπος Θεατής είναι ένας άβουλος εργάτης και συνεργός σε όσα καλά και κακά γίνονται στον Κόσμο μας..

Στην εποχή μας τα θεάματα είναι τόσα πολλά και σε τέτοια ποικιλία, ώστε ο καθένας να βρίσκει το παραισθησιογόνο της αρεσκείας του για να διαφεύγει από την πραγματικότητα εφευρίσκοντας την δική  του υποκειμενική κοσμοθέαση. Μέσω των θεαμάτων ο άνθρωπος μπορεί να ερωτευθεί την ωραιότερη γυναίκα, να οδηγήσει το γρηγορότερο αυτοκίνητο ή αεροπλάνο, να ταξιδέψει στα άστρα και τα βάθη των Ωκεανών, να πάει αυτοπροσώπως στην κόλαση και τον παράδεισο, μέσω των θεαμάτων ο άνθρωπος μπορεί να γίνει τα πάντα, από Θεός μέχρι Διάβολος.. Πάντα με την επισήμανση, ότι ο Δημιουργός του Θεάματος είναι και ο καθορίζων τη μοίρα ή πεπρωμένο του Θεατή, ενθυμούμενοι οπωσδήποτε, ότι το Ανθρώπινο είδος ξεκίνησε Θεώμενο τον φυσικό Θείο Κόσμο και κατέληξε Θεώμενο στα Είδωλα του ανθρωποποίητου Κόσμου!!

Έχετε διερωτηθεί ποτέ γιατί δεν μπορούμε να επικοινωνήσουμε μεταξύ μας, να ερωτευθούμε, να συνεργασθούμε, να συνυπάρξουμε, να αισθανθούμε χαρά και όχι φόβο στη προσέγγιση του άλλου; Έχετε διερωτηθεί ποτέ γιατί δεν μπορούμε να φτιάξουμε ένα παιδικό παιγνίδι, να πλέξουμε μια κάλτσα ή ένα πουλόβερ, να φυτέψουμε ένα λουλούδι ή ένα δένδρο, να μαγειρέψουμε ένα καλό φαγητό; Να καθίσουμε ήρεμα απέναντι από ένα ηλιοβασίλεμα;

Έχετε διερωτηθεί ποτέ γιατί είμαστε πάντα κουρασμένοι, απογοητευμένοι, θλιμμένοι, σκεπτικοί, επιφυλακτικοί, υποψιασμένοι, εχθρικοί και γενικά βλέπουμε το δώρο της Ζωής σαν μια αγγαρεία που πρέπει υποχρεωτικά να διανύσουμε για να πάρουμε κάποιο γλυκό έπαθλο στο τέλος;.                         Έχετε διερωτηθεί ποτέ, πως και γιατί μέσα σε δυό γενιές καταπληκτικής τεχνολογικής εξέλιξης και πλούτου,  χάθηκε κάθε χαρά και ευτυχία πάνω από τον Πλανήτη;

Ο Άνθρωπος Θεατής κατέληξε καταναλωτής αισθήσεων, συναισθημάτων και προϊόντων, ΔΕΝ είναι Δημιουργός πλέον, όπως η Φύση τον Έταξε και Αυτό δεν το αντέχει.

Αυτή είναι η κύρια αιτία της δυστυχίας του, η οποία με την σειρά της τρέφει και το αίσθημα της αυτοκαταστροφής του.

 

ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ

Διερωτήθει ποτέ κάποιος από τους φιλοσόφους μας, τους Ακαδημαϊκούς μας, τους πολιτικούς μας, τους επιστήμονές μας ή τους Λαϊκούς μας τι είναι πραγματικά η Ιδιότητα της Εργασίας με την οποία το ανθρώπινο είδος είναι προικισμένο; Όχι βεβαίως, όλοι πορευόμαστε σαν καλά παιδιά, υπακούοντας στους παλαιούς θεσμούς και γνώμες περί εργασίας που ίσχυαν από το παρελθόν.  Εσύ, ο κοινός θνητός στον οποίο απευθύνομαι, μπορείς να ζήσεις σιτιζόμενος μόνον, όπως τα ζώα; Όχι είναι η βέβαιη απάντησή σου. Αισθάνεσαι ότι Αυτό που κάνεις, πρέπει να έχει Νόημα, να έχει περιεχόμενο να σε δικαιώνει, να σε κάνει χαρούμενο  να αμείβεσαι καλά και να είσαι ευτυχισμένος. Έτσι δεν είναι;

Άρα η εργασία είναι κάτι άλλο και όχι ανταλλάξιμο αγαθό προς επιβίωση όπως την καταντήσαμε. Έχει γίνει μια αγγαρεία με ότι συνεπάγεται αυτό, κούραση, απογοήτευση, απέχθεια, αναγκαίο κακό και κάτι προς αποφυγή. Γι’ Αυτό δημιουργήσαμε και χρειαζόμαστε διαρκώς δούλους και γι’ αυτό συντηρούμαι την δουλεία, διότι στην δουλειά μας, δεν βρίσκουμε καμία ευχαρίστηση πλέων.

Τι συμβαίνει όμως μέσα μας, όταν απορρίπτουμε αυτό που λέμε εργασία και αναγκάζουμε ή πληρώνουμε  άλλους να κάνουν αυτά που εμείς δεν επιθυμούμε πλέων;   Πλήξη είναι η απάντηση, μια πλήξη που αναγκάζει την Φαντασία μας να αναλάβει δράση προκειμένου η Ύπαρξή μας να επιβιώσει. Αυτή είναι η Φύση μας, δράση και μόνο δράση, η αδράνεια σκοτώνει την όποια Ύπαρξη!!

Η Φαντασία μας λοιπόν. Αλήθεια έχετε διερωτηθεί ποτέ Τι Είναι Αυτή η Φαντασία; Έχει σχέση με τα λεγόμενα Φαντάσματα, με τις Φαντασιώσεις, με τις Ονειρώξεις, με την Ύπαρξή μας; Μπορούμε να ζήσουμε χωρίς Φαντασία; Χωρίς να Φανταζόμαστε τι θα κάνουμε αύριο ή τι κάναμε χθες; Μάλλον όχι. Αλήθεια πως θα ήταν η ζωή μας χωρίς την ικανότητα να Φανταζόμαστε, τα όνειρά μας, τα σχέδιά μας, τις επιθυμίες μας, αυτό που κάνουμε τώρα.

Αυτήν την στιγμή, Εγώ Φαντάζομαι αυτά που γράφω και εσείς πάλι, μέσα στην φαντασία σας τα επεξεργάζεστε όποτε το κείμενο αυτό έρθει στα χέρια σας!! Άρα μάλλον δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς φαντασία!!       Γιατί όμως υπάρχει παντελής άγνοια για το τι είναι η Φαντασία μας, ακόμα και Εγώ, που τόσα χρόνια ασχολούμαι με τέτοια θέματα πρώτη φορά το ακουμπάω τόσο αποφασιστικά;  Ναι φίλε μου, σήμερα κατανόησα το βάθος του θέματος.  Επεξεργαζόμενος στην Φαντασία μου το θέμα του Συνδρόμου της Εργασίας κατάλαβα ότι καμία Εργασία ή Έργο δεν μπορεί να εμφανιστεί στον Κόσμο, αν δεν προϋπάρξει σε έναν Φαντασιακό Χώρο και κάποια  Σκέψη και Βούληση, κάποιο ΕΓΩ δηλαδή δεν το εμφανίσει στον Φυσικό Κόσμο!!.  Άρα, η Φαντασία είναι Χώρος εντός του οποίου το Εγώ  της Προσωπικότητός  μας ενεργεί και παράγει Φαντάσματα, Φαντασιώσεις, Φαντασιοπληξίες και φυσικά Έργο. Καλό και Κακό, ουρανοξύστες, πλοία, αεροπλάνα, βόμβες υδρογόνου, ψυγεία, πορνογραφία, φάρμακα, φαρμάκια, αγγέλους, θεούς, διαβόλους, εν ολίγοις τα πάντα.

Όλο το ανθρώπινο Έργο πάνω στον Πλανήτη είναι αποκύημα φαντασίας ή ονείρου που μπορεί να αποδειχθεί και εφιάλτης βεβαίως, όπως το έζησαν όλοι οι πρωτόγονοι Λαοί από εμάς τους λευκούς και πολιτισμένους κατακτητές.

Δεν εκπλήττεσθε από το συμπέρασμα αυτής της λογικής ακολουθίας μου; Ας έρθουμε όμως στο κυρίως θέμα της Φαντασίας και ας προσπαθήσουμε να ανιχνεύσουμε πως Φτάσαμε να Φαντασιωνόμαστε αυτήν την εποχή και όχι να ζούμε όπως παλιά με πράξεις. Όταν αρχές της δεκαετίας του 8Ο άρχισα να κάνω Γιόγκα, άρχισα να ακούω και να χρησιμοποιώ τις λέξεις Ενορατικό Κέντρο. Συνήθως η εντολή του Δασκάλου εκείνα τα χρόνια ήταν. Πηγαίνετε στο Ενορατικό σας Κέντρο και Οραματιστείτε ότι χαλαρώνετε το μικρό σας δακτυλάκι π.χ. Αυτό και πραγματικά γινόταν, οραματιζόμασταν την εντολή και το μικρό δακτυλάκι χαλάρωνε!! Θαυμαστό δεν είναι;                                         Ποτέ όμως δεν μας εξήγησε ποιό ήταν Αυτό που πήγαινε στο Ενορατικό Κέντρο και έδινε την διαταγή να χαλαρώσει το μικρό μας δακτυλάκι!!

Έτσι, σιγά, σιγά, κατάλαβα, ότι αυτό το ενορατικό κέντρο είναι στον μετωπιαίο λοβό του εγκεφάλου, ότι όταν αυτός αφαιρεθεί το άτομο γίνεται φυτό χάνοντας ολοκληρωτικά την Οντολογική του Υπόσταση ή το Εγώ του, ότι αυτό το ενορατική κέντρο είναι ο τρίτος οφθαλμός τον οποίο ο Οδυσσέας παλούκωσε και ο Δαυίδ αχρήστευσε με τον Μονόλιθο των Θρησκειών, ότι στην εποχή μας, με την εξέλιξη των νευροεπιστημών αποδεικνύεται ως το κέντρο επεξεργασίας όλων των πληροφοριών του εγκεφάλου από το Εγώ της προσωπικότητας και τέλος ότι αυτός ο χώρος είναι ο Εσωτερικός Ουρανός εντός του οποίου αναπαρίσταται το Σύμπαν και εντός του οποίου το Εγώ της προσωπικότητός μας δρα παράγοντας Έργο το οποίο και εμφανίζει στον Φυσικό Κόσμο..

Αυτός ο Εσωτερικός Ουρανός προϋπάρχει Ιστορικά σε όλους τους πολιτισμούς της Γης και είναι ο χώρος συνεργασίας του Εγώ μας με τους Θεούς, τους Διαβόλους και με κάθε πλευρά και μορφή του Σύμπαντος.         Αυτό το Ενορατικό Κέντρο ή Εσωτερική Όραση ήταν το μεγαλύτερο εμπόδιο στα σχέδια των Ιδρυτών Θρησκειών και εξουσιών, οι οποίες σταδιακά, διαφθείροντας την εννοιολογική σημασία πολύτιμων λέξεων, μετέτρεψαν το Ενορατικό Κέντρο σε Φαντασία και Φαντασιοπληξία, πλήττοντας καίρια τον χώρο επικοινωνίας μας με τους Θεούς, με τον Φύλακα Άγγελό μας και με την δημιουργική πνοή μας. Μέσα σ’ Αυτό το Ενορατικό Κέντρο κτίζουμε τα πάντα, την ευτυχία και δυστυχία μας, τον Καλό και Κακό Εαυτό μας, μέσα σ’ Αυτό προϋπάρχουμε και μέσα σ’ Αυτό επιστρέφουμε και επιστρέφουμε και επιστρέφουμε, μέχρι να καταλάβουμε και να βγούμε από Αυτό.

Έπρεπε να κάνω όλο αυτό το μεγάλο ταξίδι για να επιστρέψω τελικά στο θέμα της Εργασίας από το οποίο ξεκίνησα, διότι η Εργασία, το επάγγελμα, η δουλειά, η δουλεία και η Αγγαρεία  δεν ανήκουν στην Φύση μας, είναι παρά φύση  δραστηριότητες και σαν τέτοιες, τους ανταποδίδεται από την απρόσωπη Δικαιοσύνη του Κόσμου, Θλίψη, Πόνος και Απογοήτευση.

Ο Άνθρωπος είναι Συνδημιουργός του Κόσμου και η μεταστοιχείωση Αυτής της Θείας Δωρεάς στο ανταλλάξιμο αγαθό του επαγγέλματος ή της εργασίας, τον εξορίζει από το δικαίωμα στην ευδαιμονία που δικαιούται ως Συνδημιουργός του Κόσμου.

Είμαστε Συνδημιουργοί του Θείου και άλλη ιδιότητα τιμιοτέρα δεν υπάρχει στο Σύμπαν!!! Πως λοιπόν προδότες της Θείας Δωρεάς να μην φτάσουμε εδώ, σ’ Αυτήν την εποχή της απόλυτης Πτώσης, όπου τα πάντα  έχουν εκφυλιστεί, εκπορνευθεί και  εμπορευματοποιηθεί ακόμη και τα σώματα και οι Ψυχές μας….

Πως είναι δυνατόν να αποφύγουμε το τίμημα της πτώσης που είναι ο Μέγιστος Πόνος, όταν τυφλά και χωρίς αντίδραση, ίδιοι δούλοι, διαθέτουμε την Δημιουργική Πνοή που ο Ουρανός μας χάρισε για να γίνουμε Ημίθεοι, στο  εκπορνευμένο πολιτιστικό μοντέλο που υπάρχουμε και ζούμε τρέφοντάς το, ενισχύοντάς το διαρκώς, ακόμη και μέχρι της τελικής καταστροφής μας.

Η  Μη αντίδραση στο Κακό που γίνεται επιτρέπει στο Κακό να αυξάνεται ανεξέλεγκτα, η πράξη αντίδρασης στο Κακό είναι Νόμος του Κόσμου και συμβάλει στην εύρυθμη λειτουργία του. Χάσαμε την ικανότητα δράσης στο Κακό, ευνουχισθήκαμε από ανόητα θρησκευτικά παραμύθια που ωφέλησαν μόνο τους ανίερους δημιουργούς τους. Και τώρα, στεκόμαστε ανήμποροι και αδρανείς στην επερχόμενη ολική καταστροφή που απάνθρωπες και μισάνθρωπες διάνοιες σχεδίασαν και έθεσαν σε εφαρμογή,  όντας βέβαιοι ότι εμείς θα κοιμόμαστε για χίλια χρόνια.

Το Σύνδρομο της Καραμέλας,

Είναι Αυτό, που συνδράμει στο κτίσιμο των φόβων, των επιφυλάξεων και της  αντίστασης, που υποσυνείδητα, αντανακλαστικά και αποτελεσματικά ορθώνουμε  απέναντι σε κάθε Ωραίο, Θετικό και Αγαθό που έρχεται να ομορφύνει τη Ζωή μας.

Θυμάστε στην παιδική μας ηλικία τι τέχνασμα χρησιμοποιούσαν οι καλοί μεγάλοι, για να μας προστατέψουν από του κακούς μεγάλους;

«Προσέξτε αυτούς που σας δίνουν καραμέλες, γιατί μπορεί να σας κάνουν μεγάλο κακό».

Κι’ εμείς, παρά το ότι μας άρεσαν οι καραμέλες, αυτοδιδαχτήκαμε έναν τρόπο επιφύλαξης και αντίστασης σε κάθε καραμέλα που από τότε μας προσφέρεται. Η προσφορά ενός γλυκού από έναν γνωστό μεγάλο, συνήθως αύξανε τον κύκλο εμπιστοσύνης των ανθρώπων του περίγυρού μας και αυτό είναι μια φυσική διαδικασία ένταξής μας στον κοινωνικό μας χώρο. Η προσφορά του γλυκού, αλλά και ενός χαμόγελου, ενός βλέμματος κατανόησης ή συγχώρεσης και η αίσθηση ευγνωμοσύνης και ευχαρίστησης είναι άμεσα συνδεδεμένες.

Η συμβουλή των μεγάλων «Προσέξτε αυτούς που σας δίνουν καραμέλες» συνδεδεμένη συνήθως και με πολλά άλλα υπονοούμενα,  συνδέει αργά αλλά σταθερά την  επιφύλαξη και φιλύποπτη διάθεσή μας, απέναντι σε κάθε θετική προσφορά από το περιβάλλον. Πολύ σύντομα δε,  στην εφηβική ηλικία, μαθαίνουμε και έμπρακτα πως πίσω από κάθε τι ωραίο και γλυκό, υπάρχει πάντα ένας δράκος, έτοιμος να μας κατασπαράξει. Αυτός ο φόβος, ειδικά αυτής της περιόδου είναι το ανίκητο τέρας, ο Κέρβερος ή ο Μινώταυρος που εκτρέφετε συστηματικά από  Θρησκείες και πολιτικές εξουσίες εδώ και αιώνες, με το αίμα και τον πόνο  των εφηβικών μας δραμάτων,  προκειμένου αυτές, οι εξουσίες, να ευδαιμονούν για πάντα πάνω στα ερείπια της δικής μας χαμένης ευδαιμονίας.

Αυτός ο φόβος της πρώτης καραμέλας, καλώς εδραιωμένος στην υποσυνείδητη συμπεριφορά μας από παιδιά και ενισχυμένος σημαντικά στην εφηβική μας ηλικία από τη βία και χυδαιότητα του ενήλικα κόσμου,  είναι η αιτία που με πολύ περίσκεψη, εμείς, χωρίς επίγνωση, κτίζουμε Τείχη για να  προφυλαχθούμε από τα Τέρατα που είναι παντού έτοιμα μέσα στο πολιτιστικό μας μοντέλο να μας κατασπαράξουν. Την έξοδο από αυτόν τον ανθρωποφάγο Λαβύρινθο που μόνοι μας για προστασία φτιάξαμε, μόνον μια αφυπνισμένη Συνειδητότητα μπορεί να επιτύχει, κανένας θεατής της Ζωής.

Παράδειγμα: Αυτό το κείμενο και το βιβλίο συνολικά, είναι μια αυθεντική γλυκιά καραμέλα, που μπορεί να συμβάλει στην εύρεση της πραγματικής ελευθερίας σου, κοίταξε την αντίδρασή σου απέναντί του και θυμήσου, ποιούς φόβους ενεργοποίησε.!!

 

24 αναζητήσεις. 0,397 δευτερόλεπτα.