Άκουσα με κατάπληξη κάποιον γνωστό θείο  να με ρωτά και να με κοιτά ερευνητικά στα μάτια προσπαθώντας να μαντέψει την αντίδρασή μου. Εγώ όμως είχα παραλύσει, τον κοιτούσα φοβισμένος, παραξενεμένος και δεν μπορούσα να καταλάβω τι ήθελε από εμένα. Είναι αλήθεια ότι φοβόμουν τους μεγάλους επειδή δεν τους καταλάβαινα, χωρίς αυτό να σημαίνει και αυτοί  με καταλάβαιναν. Εγώ αισθανόμουν ότι ήμουν μια χαρά όπως ήμουν, τι το στραβό έβλεπε αυτός ο παλιός θείος και έπρεπε να το διορθώσω;  Τι θα γίνω όταν μεγαλώσω;Γιατί θα έπρεπε να γίνω κάτι άλλο από αυτό που ήμουν, αυτό που είμαι δεν είναι αρκετό, διερωτήθηκα.

Μη δίδοντας απάντηση στο ερώτημα και κοιτώντας τον σχεδόν τρομοκρατημένος, ο γνωστός θείος με ύφος εκατό δασκάλων συνέχισε. Βαγγελάκη παιδί μου η Ζωή είναι δύσκολη, αύριο θα κάνεις οικογένεια, παιδιά  και για να βγεις παλικάρι από αυτήν πρέπει να γίνεις γιατρός, δικηγόρος ή ένας μεγάλος επιστήμων,  ήταν η εποχή που  αυτές οι ειδικότητες είχαν ακόμη κάποια αξία.Που να φανταζόταν οι τότε πτυχιούχοι ότι θα καταντούσαν υπάλληλοι των πολυεθνικών και προδότες των ιδανικών που αντιπροσώπευαν οι επιστήμες  τους;

 Εγώ συνέχισα να τον κοιτώ τρομοκρατημένος, υποψιασμένος ότι για να γίνω ΚΑΤΙ, δηλαδή ιερεύς, δάσκαλος, χωροφύλακας, στρατιωτικός κ.τ.λ.  έπρεπε να χάσω ή να απορρίψω αυτό που σίγουρα αισθανόμουν ότι είμαι, ο Εαυτός μου, και αυτό που ένθερμα ήθελα τότε, ήταν, όταν θα γίνω μεγάλος,  να ανακαλύψω γιατί οι μεγάλοι ήταν τόσο ψεύτες, υποκριτές, κλέφτες, βίαιοι, χυδαίοι, τρομοκρατημένοι και δυστυχισμένοι.

Αισθανόμουν ότι ο σκοπός μου ήταν Ιερός και δεν μπορούσα να καταλάβω τι ήθελε από μένα αυτός ο γνωστός συγγενής και μου έθετε αυτό το ενοχλητικό ερώτημα. Τώρα βέβαια γνωρίζω πόσο ανόητος ήταν αυτός ο θείος αλλά και πόσα παιδιά είναι θύματα αυτής της ανόητης ερώτησης που συνήθως οι μεγάλοι, προκειμένου να κάνουν τους έξυπνους, την θέτουν στα ανυποψίαστα παιδιά. Με την αδυναμία να απαντήσω στο ερώτημα, αφού αισθανόμουν θαυμάσια όπως ήμουν μέχρι τότε, άρχισα για πρώτη φορά να αμφιβάλω για τον εαυτό μου και να αισθάνομαι μειονεκτικός, να αισθάνομαι ότι κάτι δεν πάει καλά μ’ εμένα, διότι υποτίθεται ότι ο κόσμος των μεγάλων ήταν ο σωστός, ειδικά, όταν μετά το αρχικό Σοκ της ερώτησης, άρχισα να παρατηρώ και να διαπιστώνω, ότι όντος οι μεγάλοι μου φερόταν σαν να ήμουν ΤΙΠΟΤΕ.

Εκείνο το ερώτημα με ξύπνησε σε έναν κόσμο μεγάλων, ακόμη ποιο ακατανόητο από αυτόν που προσπαθούσα να καταλάβω, διότι έβλεπα ότι αφ’ ενός όλοι εναγωνίως προσπαθούσαν απεγνωσμένα να γίνουν ΚΑΤΙ, αυτοί που ήταν ΚΑΤΙ ήταν εξ’ ίσου φαύλοι με τους τίποτε, και αυτό ήταν παράξενο, γιατί άραγε;   

Βέβαια υπήρχαν κάποιοι μεγάλοι που με Αγαπούσαν, όπως η Γιαγιά μου Στυλιανή και εκείνη η υπέροχη γειτόνισσα η Μαρίκα, που μου τραγουδούσε και μ έκανε ευτυχισμένο παιδί. Αλλά μετά από το περιστατικό με τον γνωστό θείο, άρχισα να παρατηρώ ότι και αυτές οι εξαίρετες γυναίκες που με έκαναν ευτυχισμένο, αντιμετωπίζονταν εξ΄ ίσου περιφρονητικά όπως Εγώ ο μικρός,  από άλλους συγγενείς και γνωστούς οι οποίοι έτρεχαν, ξεσκόνιζαν και έγλειφαν κάποιους άλλους ανώτερους,που νόμιζαν ή πίστευαν ότι ήταν ΚΑΤΙ, όπως π.χ. χωροφύλακες, στρατιωτικούς, παπάδες, δασκάλους, εμπόρους, επιστήμονες, πολιτικούς, κομματάρχες κ.τ.λ.

Για να μη μιλήσουμε βέβαια για τους απλησίαστους, σεβάσμιους, αξιοσέβαστους, Αγιότατους και Παναγιότατους, Αξιότιμους και Μεγαλειότατους που μας κοίταζαν από ψηλά, συνήθως από εκεί που ήταν κρεμασμένη η φωτογραφεία τους, με την απόλυτη σιγουριά της ανωτερότητάς τους και την βεβαιότητα του δικού μας ΤΙΠΟΤΕ.                Μέσα σ’ αυτή τη βεβαιότητα του ΤΙΠΟΤΕ, που σιγά σιγά οι μεγάλοι άρχισαν να μου φορτώνουν με την διαπιστωμένη πλέων αδιαφορία και περιφρόνησή τους, ακόμα και προς αυτούς που Αγαπούσα, άρχισα και Εγώ μοιραία να χάνω τον Εαυτό μου και να προσπαθώ να γίνω ΚΑΤΙ άλλο απορρίπτοντας αυτό που ήμουν.

Τώρα, στο τέλος του ταξιδίου και στα 72 μου, επιστρέφοντας σ’ εκείνη τη μακρινή ηλικία, την τόσο τρυφερή και τόσο σημαντική, ήρθαν οι αναμνήσεις της σχολικής περιόδου του 1947 έως 1953 που τελείωσα το δημοτικό, για να καταλάβω πόσο πολύ αυτή η περίοδος καθόρισε την πορεία μου.

Θα έχετε παρατηρήσει βέβαια πως κάποτε στη ζωή σας υπήρξε μια περίοδος όπου κολλούσε στον Νου σας η επανάληψη κάποιων στοίχων ενός τραγουδιού οι οποίοι επαναλαμβανόταν αυτόματα και παρά την θέλησή σας. Έτσι και στον δικό μου Νου έμειναν ανερμήνευτες κάποιες εικόνες και αισθήματα εκείνης της περιόδου περιμένοντας τις απαντήσεις τους μέχρι σήμερα.

Διότι τώρα, έτσι σοφός που έγινα, με τόση πείρα, ακολουθώντας τον δικό μου δρόμο και όχι του Χριστού, του Βούδα ή του ΚΚΕ, κατανόησα.  Κατανόησα πόσο πανίσχυρα είναι τα ανθρωποποίητα δεσμά που συστηματικά σφυρηλατούνται έντεχνα στο Νου και την ψυχή του κάθε  Ανθρώπου, ανεξαρτήτου χρώματος και φυλής, εκείνη την κρίσιμη και πολύτιμη παιδική ηλικία.

Θυμάμαι πως τότε, αυτό που δεν μπορούσαμε σαν παιδιά να καταλάβουμε, ήταν για ποιο λόγο οι δάσκαλοι μας χτυπούσαν. Σαν παιδιά χαρακτηρίζαμε τους δασκάλους μας σε καλούς και κακούς από την ποιότητα και την ποσότητα του ξυλοδαρμού που δεχόμασταν, αγνοώντας κυριολεκτικά τις υποσυνείδητες καταγραφές που αυτοί οι καθ’ όλα νόμιμοι ξυλοδαρμοί μας υπόβαλαν.

Βέβαια υπήρχε η δικαιολογία της άγνοιας του μαθήματος, αλλά η παιδική μας διαίσθηση δεν το δεχόταν και γι’ αυτό δίναμε καλούς και κακούς χαρακτήρες στους δασκάλους. Το σχολείο τότε, εθεωρείτο ιερό και απαραίτητο για να γίνουμε καλοί και χρηστοί πολίτες στο κράτος, που το Ιερό της Πατρίδας αντιπροσώπευε,  και δεν μπορούσαμε σε καμία περίπτωση εμείς τα παιδιά,  να έχουμε τις όποιες αντιρρήσεις μας απέναντι σε τέτοια αυθεντία και δύναμη.

Αυτόματα λοιπόν, χωρίς καμία ιδιέταιρη προσπάθεια, υιοθετούσαμε τον ρόλο του κριτή και του τιμωρού απέναντι σε κάθε προσπάθεια ή πράξη ενόχλησης από τους άλλους.

Υποσυνείδητα μάθαμε να αντιδρούμε με βία απέναντι σε κάθε φόβο, ενόχληση ή υποψία. Υποσυνείδητα διδαχθήκαμε τον Μωσαϊκό Νόμο της αντεκδίκησης που στηρίζεται στις άλογες αντανακλαστικές λειτουργίες του εγκεφάλου,  χωρίς καμία απολύτως λογική αναφορά σ’ αυτόν.

Πάνω σ’ αυτή την υποσυνείδητη καταγραφή, που το εγκεφαλονευρικό μας σύστημα αντανακλαστικά επαναλαμβάνει, στηρίζεται και το μεγάλο σημερινό βάρος της ΑΥΤΟΑΠΟΡΙΨΗΣ, ενός καταστροφικού συναισθήματος που μας οδηγεί στην κατάθλιψη, την απαισιοδοξία και την άρνηση κάθε χαράς στη Ζωή.

Η ΑΥΤΟΑΠΟΡΙΨΗ που διαρκώς τρέφεται από το πολιτιστικό μοντέλο μας, μας οδηγεί μαθηματικά στην κόλαση, σε μια Ζωή που ευχαρίστως θα καταστρέψουμε, αφού δεν μπορούμε με τέτοιες υποσυνείδητες καταγραφές να χαρούμε, να ερωτευθούμε, να εμπιστευθούμε και να αγαπήσουμε, να λειτουργήσουμε με θετικά συναισθήματα δηλαδή, απέναντι στη Ζωή και την ομορφιά της. 

 Τώρα, στο τέλος του ταξιδίου, αυτό που κατάλαβα  από όλη αυτή τη περιπέτεια, είναι ότι όσο κι’ αν προσπάθησα να γίνω ΚΑΤΙ, μέσω του χρήματος, της κοινωνικής αναγνώρισης ή της μόρφωσης, η ανάγκη κατανόησης και αναγνώρισης του Εαυτού από τον Εαυτό μου, ήταν και είναι το ουσιαστικό ζητούμενο της Ζωής. Επαναλαμβάνω, όχι η αναγνώριση του Εαυτού από τους άλλους, αυτό είναι ένα ανεπαρκές υποκατάστατο, αλλά η αναγνώριση του Εαυτού από τον Εαυτό είναι το μέγιστο αγαθό!

 Στην εποχή μας αυτή η βαθειά ψυχική ανάγκη ονομάζεται Αυτοεκτίμηση και δυστυχώς τα πάντα στο πολιτιστικό μας μοντέλο προσπαθούν να μας πείθουν διαρκώς για το αντίθετο ή θέτουν όρους και κανόνες που είναι αδύνατο να ικανοποιηθούν, ώστε να μην αισθανόμαστε  ποτέ Αυτοεκτίμηση.

Παράξενο δεν είναι, γιατί άραγε τα πάντα προσπαθούν να μας στερήσουν αυτή τη βαθιά ψυχική ανάγκη; Στο πολιτιστικό μας μοντέλο, απαγορεύεται να είσαι υπερήφανος για τον Εαυτό σου, να αισθάνεσαι αυτοεκτίμηση, να είσαι ευτυχισμένος, να είσαι ελεύθερος, να είσαι αυτάρκης, να είσαι υπερήφανος, να είσαι ερωτευμένος, να είσαι ευγενής, τρυφερός, χαρούμενος, γενναιόδωρος, να είσαι ικανοποιημένος από τον Εαυτός σου.  Εγώ όμως δηλώνω ευθαρσώς, πως όταν είσαι ο Εαυτός σου, όλες οι ευτυχίες και δυστυχίες του Κόσμου, είναι διαχειρήσιμες.

Όταν Είσαι ο Εαυτός σου, έχεις Αυτοεκτίμηση, Αυτοσεβασμό, Αξιοπρέπεια, Δύναμη και Λόγο. Όταν Είσαι ο Εαυτός σου έχεις μακροθυμία,  έχεις και καλοσύνη, δεν ζηλοφθονείς, δεν κομπάζεις, ούτε υπερηφανεύεσαι, είσαι ευπρεπής, δεν είσαι ευερέθιστος, ξεπερνάς εύκολα το κακό που σου έχουν κάνει και το αξιοποιείς αυξάνοντας τη σοφία σου. Δεν χαίρεσαι για το στραβό που γίνεται, αλλά μετέχεις στη χαρά για το σωστό.Όταν Είσαι ο Εαυτός σου, σε όλα εμπιστεύεσαι, για όλα ελπίζεις, όλα τα υπομένεις και για όλα έχεις έναν καλό Λόγο…. Όταν Είσαι ο Εαυτός σου, είσαι Καλός στο Καλό και Καλός στο Κακό, διότι η Δημιουργία τρέφει και τον κακό λέοντα και την καλή αντιλόπη κρατώντας την ισορροπία στη λειτουργία του Κόσμου!!

Όταν Είσαι ο Εαυτός σου, Είσαι ένας Ευφυής Συνδημιουργός στον Κόσμο της Σκέψης  και της Πράξης του Σύμπαντος, με ότι ευδαιμονία απορρέει από Αυτή τη στάση, απέναντι στη Ζωή και τον Εαυτό!!

 Ευτυχώς, εκείνη τη δύσκολη παιδική εποχή, υπήρχε ένα φωτεινό αστέρι μέσα στις αναμνήσεις μου, μια συγκλονιστική ανάμνηση ομορφιάς, που μέχρι τώρα δεν έχω λησμονήσει και πολλές φορές μ’ έχει εμπνεύσει στην εύρεση σημαντικών αληθειών  και απαντήσεων.

Ήταν θυμάμαι καλοκαίρι του 1948 όταν σε κάποια εξοχή της τότε καθαρής από λιπάσματα,  φυτοφάρμακα και πορνογραφία Ελλάδας, ένα απόγευμα, μετά από ένα ολοήμερο τρεχαλητό στα χωράφια της περιοχής, η Γιαγιά μου Στυλιανή, με ύφος προστακτικό, είπε.

«Βγάλε το βρακί σου και πήγαινε να σταθείς σ’ εκείνη τη σκάφη»

Πήρε δύο κουβάδες με νερό που ζεσταίνονταν στον Ήλιο και αφού με ξέπλυνε από τις λάσπες και τις σκόνες, με κάθισε σε μια καρέκλα και με τα σαπουνόνερα που μαζεύτηκαν μέσα στη σκάφη, μου έτριψε τα πέλματα των ποδιών μ’ έναν απλό τρυφερό τρόπο!!

Δεν το λησμόνησα ποτέ και τώρα, στο τέλος του ταξιδιού, η τότε είσπραξη αυτής της άδολης αισθαντικής Αγάπης από τη Γιαγιά μου, διαπιστώνω ότι έγινε  η ρίζα, πάνω στην οποία στηρίζεται η σημερινή σιδηρά μου θέση, ότι η Ζωή και η ομορφιά της  είναι αισθαντικότητα και όχι Λόγια, θετικές αισθήσεις και Συναισθήματα και όχι λόγια, ειδικά καθαρά λόγια ή ορθολογικά. Ο πραγματικός Λόγος του σκεπτικισμού και ορθολογισμού, είναι να βρει τον δρόμο επιστροφής στην άδολη αισθαντικότητα και όχι να την μάχεται.

Αυτή η θέση μάχης του ορθολογισμού απέναντι στην αισθαντικότητα είναι και η παγίδα μέσα στην οποία το Ανθρώπινο είδος κατατρώγει τις σάρκες του.

 Αυτή η ανάμνηση δεν έχει καμία σχέση με φιλοσοφίες, θρησκείες και ιδεολογίες, δεν έχει να κάνει με λόγια σοφά και θέσφατα, ήταν μια πράξη άδολης Αγάπης, επαναλαμβάνω πράξη και όχι λόγια άδολης Αγάπης. Να είσαι καλά ρε Γιαγιά εκεί που είσαι, ζείς ακόμη μέσα μου και δι εμού στους άλλους..

Δύο φορές στο υπόλοιπο της Ζωής μου, μου δόθηκε η ευκαιρία να ανταποδώσω την υπέροχη εμπειρία που μου χάρισε η Γιαγιά μου, μία το 1992 στο Άσραμ του Οsso στην Πούνα της Ινδίας, όταν απαλλαγμένος από τη στερητική ιδεολογία των Δυτικών θρησκευτικών ιδεών και τον εμβόλιμο σεξισμό της πορνογραφίας,  ξανάγινα Άνθρωπος με σάρκα και οστά και μια δεύτερη, όταν το καλοκαίρι του 2008, σε ένα αντίστοιχο Άσραμ στη Γερμανία, μου δόθηκε η ευκαιρία να διδάξω και να γίνει αμέσως αποδεκτή η πρακτική της άδολης Αγάπης, που η αμόρφωτη Γιαγιά μου, χωρίς λέξεις και θέσφατα μου μετέφερε και μετέφερα.

 Όσο κι’ αν προσπαθούσα εκείνη τη δύσκολη εποχή της νιότης μου να πω ή να κάνω κάτι σημαντικό για να αναγνωρισθώ από του μεγάλους, ποτέ δεν άκουσα ένα μπράβο, έναν έπαινο, μια αναγνώριση, μια ελάχιστη συμπάθεια, τουναντίον, μου φαινόταν σαν η κάθε προσπάθειά μου να ενοχλούσε τους μεγάλους, μου φαινόταν σαν οι μεγάλοι να ήθελαν να μείνω ένα ΤΙΠΟΤΕ, να μην γίνω σαν αυτούς, να μην υπάρχω και τότε έκανα μόνος μου μια σπουδαία ανακάλυψη.

Όλοι οι μεγάλοι ήταν  τόσο υπερήφανοι και σίγουροι για τον Εαυτό τους, τόσο βέβαιοι για το δίκιο τους και τόσο παντογνώστες, ώστε αποφάσισα να τους αντιγράψω, να ταυτισθώ μαζί τους όσο καλύτερα μπορούσα και έτσι, μέσω της ταύτισης, προσπάθησα κι’ Εγώ να γίνω σαν τους μεγάλους εκείνης της εποχής, ψεύτης, κλέφτης, ονειροπαρμένος, φαντασιόπληκτος, βίαιος, είρων, πονηρός και όχι ο Εαυτός μου, αφού αυτό ήταν πολύ ενοχλητικό για όλους. Τώρα τελευταία δε, κατάλαβα καλύτερα πόσο ενοχλητικό είναι για τους άλλους που είναι ΠΑΣΟΚ, Ν.Δ. Χριστιανοί, Βουδιστές, γιατροί, κομμουνιστές, επιστήμονες και άλλα τέτοια, Εσύ, να είσαι ο Εαυτός σου, ναι, είναι πολύ ενοχλητικό για τους άλλους, εσύ,  να είσαι ο Εαυτός σου, τραγικό δεν είναι;

 Σαν σε όνειρο θυμάμαι πως παρά τις προσπάθειες που κατέβαλα εκείνη την παιδική προς εφηβεία εποχή να γίνω σαν τους μεγάλους, δεν τα κατάφερα. Σ’ όλες μου τες πράξεις ήμουν μισός, μισός στο ψέμα, μισός στην αλήθεια, μισός στην καλοσύνη,  μισός στην κακία και έτσι μισός, κομμένος σε δυο αντιμαχόμενα κομμάτια μεταξύ τους, άρχισα να ψάχνω μια θέση στον κόσμο των μεγάλων, που κι αυτοί, κομμένοι στη μέση, ενταγμένοι όλοι μέσα σ’ έναν εμφύλιο πόλεμο μεταξύ των καλών και κακών Εαυτών μας, άρχισα μετά τα είκοσιπέντε μου, να ψάχνω τον Μίτο της Αριάδνης που θα με οδηγούσε έξω από τον Λαβύρινθο, που μέσω της ταύτισης με τον κόσμο των μεγάλων εκείνη την ξεχασμένη παιδική εποχή, έφτιαξα.

Αν τα αναφέρω όλα αυτά, είναι γιατί από εκείνη την εποχή, συνδέουν μέσα μου την ύπαρξη ενός Εγώ, εντελώς διαφορετικού απ’ αυτά που σε διαρκεί αντίθεση με τον αλλοπρόσαλλο χαρακτήρα των υπολοίπων εγώ «της προσωπικότητός μου«,   αυτό το Εγώ, ήταν ήρεμο και σταθερό.Καθαρό στην κρίση  του και προειδοποιητικό, εμπρός σε κάθε λανθασμένη επιλογή που έκανα.. Ο χαρακτήρας του όμως ήταν παθητικός. Δεν ήταν σε θέση να αντιρροπήσει τα άλλα ισχυρά Εγώ της προσωπικότητος που απαιτούσαν και ενεργούσαν  και χανόταν μέσα στην ταραχή που Αυτά δημιουργούσαν. Στις κρίσιμες περιπέτειες  της μετέπειτα ζωής μου όμως, όταν όλα τα άλλα Εγώ της προσωπικότητος με εγκατέλειπαν θλιμμένα και φοβισμένα, αυτό έμενε στη θέση του ατάραχο, για να με στηρίξει και να με βοηθήσει να κρατήσω την ψυχραιμία μου και να μην χαθώ.

Το αναφέρω ως ένα Εγώ, διότι  ήταν κάτι που είχε έναν άφωνο Λόγο, είχε  τη δική του μνήμη και τις δικές του προσδοκίες για μένα. Δεν είχε όμως κανένα συγκεκριμένο σχέδιο να προτείνει. Ήταν άλλογο. 

Όταν κάποιες φορές βρισκόμουν σε αμηχανία και κατάθλιψη, έπαιρνε τον έλεγχο των συναισθημάτων  μου και πρότεινε απλώς ένα ονειρικό κολλάζ από τις ηρωικές και τραγικές ιστορίες της παιδικής ηλικίας που το εμψύχωναν.  Η ευθύνη για το τι θα κάνω και πώς θα το κάνω, δεν ήταν δική του, ήταν δική μου, Του Εγώ της προσωπικότητός μου.

Αλλά ποιο και τι είναι αυτό το ΕΓΩ της προσωπικότητος  σε σχέση με το άλλο, το άφωνο Εγώ, διερωτήθηκα κάποτε;

 Πέρασαν χρόνια αναζητήσεων, σε βιβλία, ταξίδια, γάμους, παιδιά, χρήματα, θρησκείες και ιδεολογίες, οικονομικές επιτυχίες και αποτυχίες, δυνατούς και ψόφιους έρωτες, μια ζωή προσπαθώντας να καταλάβω ποιος είμαι, τι είμαι και γιατί είμαι, να γεφυρώσω αντίθετα ρεύματα, μέσα και έξω μου, να βρω ειρήνη μέσα και έξω μου, να βρω την αλήθεια σε σχέση με το ψέμα που ζούσα, να βρω την ευδαιμονία σε σχέση με τη δυσαρέσκεια που βίωνα. Ευτυχώς έζησα και ζήσαμε σε πλούσια εποχή, πλούσια σε χρήμα, γνώσεις και μέσα μετακίνησης και πληροφόρησης. Εποχή πλούσια σε γεγονότα, σε ελευθερίες, σε βία, σε κακία αλλά και σε Αγάπη, σε εποχή που    η Ανθρωπότητα κάνει άλματα στο Καλό και το Κακό.

Η γενιά μου είναι πολύ τυχερή, διότι βρίσκεται στα πρόθυρα του θανάτου, την ώρα που όλα φωτίζονται και δεν υπάρχει περιθώριο για το ψεύδος να σκεπάσει την αλήθεια, την ώρα της τελικής απόφασης, που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Όχι να δηλώσει.

Ήταν το 1999 όταν το ερώτημα μιας φίλης, ένα λαμπρό πρωινό του καλοκαιριού, απολαμβάνοντας τη δροσιά κάποιων υπέροχων ούζων, πάνω σ’ ένα ζωντανό Ελληνικό κύμα, με ρώτησε,  ποιο είναι το Εγώ Ειμί ο Εν Εμοί, Ευάγγελε.  Ποιο είναι το Εγώ Ειμί ο Εν Εμοί Ευάγγελε αντήχησε το ερώτημα μέσα στον χώρο του Νου μου και αμέσως, μέσα σε θύελλα θετικών συναισθημάτων που με κυρίευσε, σαν ένας ακοίμητος φρουρός, σαν ένας από πάντα φύλακας άγγελος, σαν έτοιμος από καιρό, εκείνο το άφωνο παιδικό Εγώ σκίρτησε, εκείνο το παιδικό όνειρο αναζήτησης των αιτιών δυστυχίας του ανθρώπου σκίρτησε συνοδευόμενο από Φως.

Δεν είπε Εγώ είμαι, δεν είπε Εδώ είμαι, απλά σκίρτησε σαν μετά από βαθύ ύπνο, μόνο που αυτή τη φορά το Εγώ της προσωπικότητός μου σοφότερο από τη γνώση που κατέκτησε στη ζωή,  κατάλαβε. Κατάλαβε ότι εκείνο το άφωνο Εγώ, εκείνη η υπέρλογη παρουσία, που εκείνη την μακρινή εποχή, μ’ έσπρωχνε να ανακαλύψω τις πραγματικές αιτίες της ανθρώπινης δυστυχίας, κάποιον άλλο φίλο τον έκανε να τρίβει με λάδι τις εικόνες των Αγίων για να δει τα πρόσωπά τους. Κάποιος άλλος  σπρωγμένος από την ίδια δύναμη, έβλεπε  τον Παρθενώνα και προσπαθούσε  να οραματισθεί το είδος της μουσικής που είχαν οι Αρχαίοι. Κάποιος άγνωστος έβλεπε τον Ουρανό και προσπαθούσε να καταλάβει την κίνηση των Άστρων, κάποιος άλλος να βλέπει τη θλίψη των ανθρώπων και να θέλει να την θεραπεύσει, κάποιος άλλος ζήλευε τον Καραγκιόζη και προσπαθούσε να τον μιμηθεί, και κάποια άλλα άφωνα ΕΓΩ, έβλεπαν τους κλέφτες τους ψεύτες τους απατεώνες, τις πόρνες τους αγίους, τους ιερείς, τους καλλιτέχνες, τους ποδοσφαιριστές, τους πολιτικούς, τους τραπεζίτες και ονειρευόταν να γίνουν ίδιοι κι’ εκείνοι, ο καθένας στο όνειρο και το πεπρωμένο του!!

Και τότε είδα τη διαφορά ανάμεσα στο άφωνο Εγώ και το Εγώ της Προσωπικότητος. Αυτό το άφωνο Εγώ είναι η συναισθηματική ουσία, ο υπέρλογος υποσυνείδητος συναισθηματικός προγραμματισμός κάθε ανθρώπου, που εδραιωμένος στις αντανακλαστικές λειτουργίες της παρεγκεφαλίδας, όπως η αναπνοή του, επιβάλει συμπεριφορές που οδηγούν σε ευτυχίες ή δυστυχίες.  Αυτό το άφωνο Εγώ είναι που καθορίζει τη μοίρα και το πεπρωμένο, την καλή ή κακή  πορεία της  Ζωής κάθε ανθρώπου και διαμορφώνεται ή προγραμματίζεται στην ηλικία των 5 με 10 ετών. Αυτός είναι ο άφωνος και άλογος υποσυνείδητος προγραμματισμός της συναισθηματικής μας  λειτουργίας που καθορίζει ανεπίγνωστα τις αντιδράσεις, τις πράξεις και τη συμπεριφορά κάθε ανθρώπου σ’ όλη την ενήλικη  Ζωή του.  Όταν ο Άνθρωπος συνειδητοποιήσει αυτόν τον κόμβο, όλα είναι δυνατά τις πρακτικές Αυτογνωσίας.

Αυτό είναι το μυστικό που κάνει την Παγκοσμιοποίηση πανίσχυρη και εμάς δούλους, διότι η παιδεία τις  ηλικίας 5 με 10 ελέγχετε απόλυτα από Αυτούς. Παιδικά όνειρα είμαστε Φίλοι μου, αυτά διαιωνίζουμε, γι’ αυτό οι Εκκλησίες με λύσσα κρατάνε τον έλεγχο τις πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, γι’ αυτό τα τερατώδη παιγνίδια κατέκλησαν τις αγορές, γι’ αυτό κρατάμε τόσο παιδιάστικες θέσεις σε σοβαρά προβλήματα τις Ζωής και  γι’ αυτό αγόμαστε και φερόμαστε από κάθε Δάσκαλο, θεό και πολιτικό τόσο ανόητα και δουλοπρεπώς.. Μπορείτε να φαντασθείτε τι ανθρώπους πλάθουν στη σημερινή εποχή, τα παιδικά παιγνίδια, η τηλεόραση, το διαδίκτυο, ο εκχυδαϊσμός των μεγάλων και οι νόμοι προστασίας των παιδικών δικαιωμάτων στην διαφθορά και εκπόρνευση της προσωπικότητάς τους;

 Ήταν η πρώτη φορά στη Ζωή μου που αισθάνθηκα με απόλυτη βεβαιότητα ότι έφτασα στην Ιθάκη μου, ήταν η πρώτη φορά που το Εγώ της προσωπικότητάς μου αισθάνθηκε και αποδέχτηκε, ότι Αυτή η Άδολη, Άφωνη, Σιωπηλή και Ανώνυμη Παρουσία,  είναι Αυτή που ελέγχει όλα τα όντα από μέσα, ο Εσωτερικός Ελεγκτής, που περίμενε την αφύπνιση του ΕΓΩ τις προσωπικότητάς μου και υποκλίθηκα διερωτώμενος, αυτό το άφωνο ΕΓΩ που καθορίζει τη μοίρα και το πεπρωμένο κάθε ανθρώπου είναι ανθρωποποιήτο ή Θείο;

 Θυμάμαι ότι τα πάντα άλλαξαν, θυμάμαι ότι τότε ήταν η εποχή των μεγάλων απαντήσεων, θυμάμαι ότι αυτό το ερώτημα αφύπνισε κάποιο είδος μαγικής ζύμης, που άρχισε να εμπλουτίζει και να γονιμοποιεί μια μάζα πληροφοριών και ιδεών, που βρισκόταν αδρανής και βαριά μέσα στο Νου μου ανοίγοντας νέα μονοπάτια στον Κόσμο των ιδεών και τις ενθουσιώδους δράσης. Ήταν η εποχή κατανόησης του πραγματικού μεγέθους τις Ανθρώπινης τραγωδίας,  ήταν η εποχή κατανόησης ότι όλο αυτό το πλέγμα δυστυχίας, αμάθειας, πόνου  και διαστροφής που τις επιβάλλεται εν αγνοία τις,  είναι η συνειδητή  επιλογή μιας εξουσιαστικής Ελίτ που τις επιβάλετε για την διαιώνιση τις επικυριαρχίας τις. 

Και η αδυναμία μου να αντιμετωπίσω αυτό το τερατώδες κακό, έκανε τον πόνο τις τις κατανόησης αβάσταχτο.

 Ο Μέγας Καβάφης είπε διορατικά πριν εκατό χρόνια.

Καινούργιους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις τις θάλασσες.

Η Πόλις θα σε ακολουθεί. Τις δρόμους θα γυρνάς

τις τις. Και στες γειτονιές τες τις θα γερνάς.

Και μεσ’ στα ίδια σπίτια αυτά θ’ ασπρίζεις.

Πάντα στην πόλι αυτή θα φτάνεις. Για τα αλλού μη ελπίζεις

δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.

Έτσι που τη Ζωή σου ρήμαξες εδώ

Στην κώχη τούτη τη μικρή, σ’ όλη τη Γη τη χάλασες.  

Και ο Κύριος Δημήτρης Κουρέτας, Καθηγητής τις ψυχιατρικής νευρολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και λάτρης του Αρχαίου Ελληνικού Πνεύματος.. Στο έργο του Ψυχανάλυσης-Ψυχιατρική-Νευρολογία, εκδόσεις Παρισιάνος Αθήνα 1975 σελ. 405. Δηλώνει, με όλο το κύρος τις μακρόχρονης θητείας του τις ανώτερες σχολές.

 Αυτό που νοείται ως μοίρα ή πεπρωμένο, αντιπροσωπεύεται στην πραγματικότητα, από ορισμένους ψυχολογικούς παράγοντες, απωθημένες επιθυμίες και ενστικτώδεις ωθισμούς και εθισμούς, που εμφωλεύουν μέσα στον ασυνείδητο ψυχισμό του ανθρώπου και προσδιορίζουν αιτιοκρατικά, αλλά ανεπίγνωστα, τις συναισθηματικές του αντιδράσεις, τις πράξεις και τη συμπεριφορά του.

 

Επίλογος

 

 Αυτό το εγγενές άφωνο ΕΓΩ, που καθορίζει σχεδόν αμετάκλητα τη μοίρα και το πεπρωμένο κάθε ανθρώπου είναι ανθρωποποίητο ή Θείο;

 Απάντηση: Θείο και Ανθρωποποίητο.

Και Εδώ βρίσκεται η έκπληξη, η άγνοιά μας και η απόρρητη γνώση του Αβρααμικού ιερατείου. Θεία σύνθεση είναι η οργανική βάσει του εγκεφαλονευρικού μας συστήματος πάνω στο οποίο το πρόγραμμα που τρέχει, είναι  Ανθρωποποίητο.  Εδώ κτίζονται από τους Γνώστες αυτού του φυσικού Νόμου, πολιτισμοί, θρησκείες, πολιτιστικά μοντέλα, έθνη, φυλές, δυστυχίες και ευτυχίες, οι οποίες είναι ανθρωποποίητα προγράμματα και τα οποία το Θείο και μόνιμο στοιχείο του Ανθρώπου διαιωνίζει!!                      Εδώ βρίσκεται και το νόημα του Ελεύθερου Ανθρώπου Συνδημιουργού.  Μόνον έτσι ερμηνεύεται όλη αυτή η σαπίλα, η βία, το μίσος, η εκπόρνευση της ανθρώπινης κοινωνίας αλλά και η Αγαθότητα, η Αγάπη και η αλληλεγγύη που διαιωνίζεται στους αιώνες. Γεννιόμαστε, ανδρωνόμαστε και εργαζόμαστε σε ένα Ανθρωποποίητο πολιτιστικό μοντέλο, που παράγει μόνιμα όλες τις θλίψεις και δυστυχίες του Πλανήτη και αυτό είναι ενάντια στη πραγματική μας φύση που είναι αγαθή και δημιουργική και αυτό δεν αντέχεται.  Γι’ αυτό τόση παραφροσύνη!                                      Δυνάμεθα να αλλάξουμε το πρόγραμμα δυστυχίας το οποίο υφιστάμεθα σε πρόγραμμα ευτυχίας αλλά οι κλειδοκράτορες του προγράμματος της δυστυχίας μας, μας θέλουν δούλους, ασθενείς, ένοχους, διεστραμμένους, βίαιους, χυδαίους και αμαθείς.

Κατά συνέπεια τίθεται το ερώτημα, ποιο είναι το ένα και μοναδικό Θείο στοιχείο του Ανθρώπου, αν Αυτό υπάρχει εντός του και κατ’ επέκταση τι είναι το Θείο; Διότι αν ανακαλύψουμε  το Θείο στοιχείο του Ανθρώπου, μοιραία θα βρούμε και την αλήθεια του Θείου ή του Θεού. 

 Ο συλλογισμός με οδήγησε στο συμπέρασμα, ότι το θείο στοιχείο του ανθρώπου θα πρέπει να είναι ίδιο για όλους, ανεξαρτήτως χρώματος έθνους και φυλής. Ότι θα πρέπει να υφίσταται σ’ όλη την υπαρξιακή διαδρομή του ανθρώπου και κατ’ επέκταση θα πρέπει να διαχέεται στο σύνολο της ζώσας ζωής όχι μόνον του Πλανήτη, αλλά και του Σύμπαντος.

Επειδή όμως είναι γνωστό ότι τα ζωντανά πλάσματα γεννιούνται και πεθαίνουν, σκέφθηκα ότι δεν είναι δυνατόν να αναζητηθεί το Θείο στις Ζώσες υπάρξεις, αλλά στη Θεία ιδιότητα που διαχέεται μέσα στις ζώσες υπάρξεις και άνευ της οποίας κανένα ζων πλάσμα δεν θα μπορεί να επιβιώσει.

 Ο μίτος της Αριάδνης που με βοήθησε να βγω από τον Λαβύρινθο των άπειρων θεωριών και ιδεών περί Θεού, ήταν όταν  πριν λίγο καιρό ξανάδα το ντοκιμαντέρ Η Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Ζωής, του NATIONAL GEOGRAFIC και στο οποίο αναζητήθηκε ο κοινός πρόγονος όλων των ζωντανών πλασμάτων της Γης.

 Το σκεπτικό ήταν απλό, ο αρχικός πρόγονος της Ζωής, θα πρέπει να έχει κληρονομήσει κάποια από τα γονίδιά του σ’ όλα τα πλάσματα της Γης.

Μετά από τις σχετικές επιστημονικές έρευνες που θαυμάσια περιγράφονται και παρουσιάζονται σ’ αυτό το οκτάωρο Ντοκιμαντέρ, αναγνωρίζεται ότι τα κοινά γονίδια του προγόνου όλων των ζωντανών πλασμάτων του Πλανήτη προέρχονται από τον κοινό σπόγγο ή το θαλάσσιο σφουγγάρι. Σκέφτηκα λοιπόν, αφού ο Θεός είναι πνεύμα, δεν υπάρχουν κοινά γονίδια να αναζητήσω αλλά κοινές ιδιότητες και μάλιστα πνευματικές, δηλαδή άϋλες. Ποιές είναι λοιπόν οι απολύτως άϋλες Θείες ιδιότητες που όλα τα ζωντανά πλάσματα στο διηνεκές του Σύμπαντος έχουν, ανεξάρτητα των μορφών τους, του τόπου επιβίωσής τους και του χρόνου ζωής των;

Ποιες είναι οι ιδιότητες άνευ των οποίων δεν μπορεί να υπάρξει Ζωή;  Ποιες είναι οι ιδιότητες άνευ των οποίων δεν μπορεί να προκύψει κανένα απολύτως  Έργο, από το Ελάχιστο των Υπερχορδών μέχρι το Μέγιστο του Σύμπαντος;

 Αυτές που Εγώ βρήκα, ως απόλυτα άϋλες και αιώνια υπάρχουσες ιδιότητες, άνευ των οποίων δεν μπορεί να υπάρξει τίποτε και οι οποίες Άρχουν του Σύμπαντος ως Πανταχού Παρούσες και τα Πάντα Πληρούσες,  είναι η Σκέψη και η Βούληση!!

Φορέας δε μέσω του οποίου αυτές οι ιδιότητες εκδηλώνονται στη Ζωή κάθε όντος, είναι Αυτό που οι Αρχαίοι πρόγονοί μας ονόμασαν ΕΓΩ, διότι Αυτό Σκέπτεται και  Αυτό Βούλεται, το ΕΓΩ είναι το όντος Ων μέσα σε κάθε ζώσα ύπαρξη. «Σε πείσμα όλων των συκοφαντών του ΕΓΩ διαχρονικά».

 Εδώ θέλω να σας θυμίσω κάτι από το παρελθόν.

Εν Αρχή Ην ο Λόγος και ο Λόγος παρά τω Θεώ και Θεός ην ο Λόγος, Ούτος ην εν αρχή προς τον Θεό. Πάντα δι’ αυτού εγένετο και χωρίς αυτού εγένετο ουδέν εν ο γέγονεν. Εν ούτο Ζωή ην, και ζωή ην το Φως των ανθρώπων.

Λόγος, χωρίς σκέψη και βούληση, δεν μπορεί να υπάρξει.

 Αρχαιότατη Σοφία, καπηλευμένη και προσωποποιημένη από ένα απάνθρωπο Ιερατείο, σε μία  βάρβαρη και ανθρωποφάγο σκεπτομορφή,  που στέρησε και κατέστρεψε κάθε ομορφιά και ευδαιμονία αυτού του Πλανήτη.

 Επανέρχομαι στο ερώτημα: Αν η σκέψη και η βούληση είναι αποσπάσματα της Θείας Ενέργειας του Σύμπαντος, πως ερμηνεύεται όλη αυτή η σαπίλα, η διαφθορά, η Βία και το μίσος κατά της ζωής εντός της ανθρώπινης κοινωνίας, είναι δυνατόν η ανθρώπινη  Θεία υπόσταση του Λόγου να παράγει ένα τέτοιο μισάνθρωπο έργο συμφοράς;

Λαμβάνοντας το φυσικό περιβάλλον ως σημείο αναφοράς του λογισμού μου, επειδή εντός του και στους Νόμους λειτουργίας του εκδηλώνεται η Νοημοσύνη ή ο Λόγος του Θείου. Βλέπω ότι ο Λόγος, η σκέψη και βούληση δηλαδή, υπηρετεί και τους θηρευτές και τα θηράματα, και τα βρώσιμα φυτά και τα δηλητηριώδη, στον δε άνθρωπο, ο Λόγος, σκέψη-βούληση, υπηρετεί και τις δύο υποστάσεις του, την καλή και την κακή και αυτό είναι μια αντικειμενική πραγματικότητα που δεν μπορεί να αντικρουστεί. Αυτό που καθορίζει την ποιότητα του Λόγου μας είναι η Παιδεία μας και η σημερινή Παιδεία όπως προανέφερα είναι ένα  ανθρωποποίητο Έργο που προάγει το χυδαίο, το κακό και όχι το αγαθό.

Είμαστε δισυπόστατα έλλογα όντα, εξοπλισμένα με το Θείο δημιουργικό στοιχείο της Σκέψης και της βούλησης, που δρα στο καλό και το κακό και αφού Αυτό εντάσσεται μέσα στα πλαίσια της Δημιουργίας, δεν μπορεί να κατηγορηθεί!!.

 Ερώτημα: Είναι δυνατόν η Κοσμική Αρχή του Λόγου, Σκέψη-Βούληση να θέλει να αυτοπροσδιορισθεί και να πει ΕΔΩ ΕΙΜΑΙ, ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ!! Έχει την ανάγκη ενός τέτοιου αυτοπροσδιορισμού, όταν το όλο Σύμπαν Άρχεται από την Ζωοποιώ δύναμη Αυτής της Αρχής;  Όχι βεβαίως!!

 Πρώτο μέλημα, πρώτος σκοπός αυτής της Αρχής είναι η διαιώνιση της Ζωής σε όποια μορφή Σάρκας φωλιάζει και μετά όλα τα άλλα. Και  η διαιώνιση της Σάρκας δεν μπορεί να διαιωνισθεί μέσα στον πόνο, τη θλίψη, τη δουλεία και τη σκλαβιά.. Η διαιώνιση της Σάρκας μόνο μέσα στην ευδαιμονία μπορεί να εξελίσσεται, διότι ο πόνος η θλίψη και η δυσαρέσκεια, όταν ξεφύγουν από την παιδευτική τους διάσταση, μεταμορφώνονται σε άρνηση και καταστροφείς  της ζωής.

Ο Πόνος της Σάρκας είναι αυτός που αυτονομή τη Συνειδητότητα ή Οντότητα  του Λόγου από την ταύτισή της με την Σάρκα, αναγκάζοντάς την να σκεφτεί και αντιμετωπίσει το πρόβλημα δυσαρέσκειας που η  Σάρκα αντιμετωπίζει. Η ευδαιμονία του Έρωτα και του Θανάτου ήταν  αυτή που οδήγησε τα πρώτα βακτηρίδια της Κάμβριας περιόδου πριν πεντακόσια εκατομμύρια χρόνια, να αρχίσουν να ανταλλάσουν τα γονίδιά τους και με μια οργασμική έκρηξη Ζωής και θανάτου να φτάσουμε σήμερα Εδώ, στην ολοκλήρωση του Λόγου ύπαρξής μας και στο χείλος της καταστροφής μας.  Η διαφορά του Ανθρώπου σε σχέση με τα υπόλοιπα όντα της Δημιουργίας, είναι ότι Αυτός, έχει προικισθεί από τη Γαία με ένα φυσικό σώμα κατάλληλο να κάνει έργο και έναν οργανικό εγκέφαλο να αναπαριστά τον Χώρο του Σύμπαντος, εντός του οποίου η Οντότητα της Συνείδησής του, «Το ΕΓΩ δηλαδή ή η Συνειδητότητά του» κατέχοντας το χάρισμα του αυτεξούσιου ή της ελεύθερης βούλησης, να δύναται να παρέξει Έργο.

 Η συστηματική καλλιέργεια αρνητικών ιδεών, συναισθημάτων και ερωτικών διαστροφών,  των οποίων αιώνες τώρα υφιστάμεθα, έχει φέρει τον Αρμαγεδώνα προ των Πυλών. Οι Θρησκείες, οι Επιστήμες, οι Τέχνες και η Συνειδητότητα, μέσω των οποίων φτάσαμε μέχρι εδώ,  ΔΕΝ περιελήφθησαν μέσα στις δυνατότητες του γενετικού μας κώδικα τα υλικά του οποίου ο Ήλιος και η Γαία δημιούργησαν, για να καταστρέψουμε ή να κατακτήσουμε το Έργο της Δημιουργίας. 

Αλλά μέσω αυτών των Θείων Χαρισμάτων, να κατανοήσουμε τους Νόμους που διέπουν την λειτουργία του Σύμπαντος Κόσμου και μέσα από αυτή τη Κατανόηση, αυξάνοντας την Αρετή μας με Υπηρεσία προς το Μεγάλο Σχέδιο της Δημιουργίας, να προσεγγίσουμε το Μεγαλείο του Λόγου της  Ύπαρξής μας.

 Τα Πάντα Είναι Ιερά, Ο Άνθρωπος γεννιέται Άγιος, Μακάριος και Αγαθός και ο Λόγος της παρουσίας του στον Πλανήτη, είναι η εις το όνομα της Αγάπης και όχι της κατάκτησης, διασπορά της ζωής από την οποία εκπορεύθηκε, στο Διάστημα.

 Ο σημερινός ανίερος ξεπεσμός του Ανθρώπου είναι αποτέλεσμα εντέχνου σχεδιασμού και υποβολής από εξουσιολάγνες διάνοιες, που γνωρίζουν πολύ καλά τους φυσικούς Νόμους λειτουργίας της ανθρώπινης φύσης και συνειδητά, απάνθρωπα, με άπειρα ψεύδη, όπως του Θεού και του Διαβόλου, μεταστοιχειώνουν τον αγαθό άνθρωπο σε απάνθρωπο τέρας, αρχής γινομένης από το σφαγείο του μαιευτηρίου και την διαστρέβλωση της ερωτικής του συμπεριφοράς αργότερα…   Οι περιστάσεις απαιτούν, αν θέλουμε να επιβιώσουμε ως είδος, η Νοημοσύνη και το έργο μας να  λειτουργήσει στο σύνολό του από και υπέρ του έργου της Δημιουργίας.

 Τούτη η μορφή του Θείου Κόσμου, που για  Εξουσιαστικούς Λόγους διαλύουμε,  ΔΕΝ  μπορεί να επαναληφθεί, διότι οι Νόμοι της Δημιουργίας ποτέ  ΔΕΝ  επαναλαμβάνουν την  Ίδια  Μορφή  δυο φορές και διότι  εμείς οι Άνθρωποι μέρη αυτής της μορφής του Κόσμου είμαστε και καμιάς άλλης.                            

Ευάγγελος Βαρελίδης

 

Η Κόμη της Βερενίκης.

//Το βιβλίο αυτό, έγραφε το 1990 ο Καθηγητής κύρ. Γιώργος Γραμματικάκης, αφορά σε ένα πείραμα που έγινε πριν από 15 δισεκατομμύρια χρόνια.

Ο επιστήμονας που το σχεδίασε δεν είναι πια τριγύρω για να μας εξηγήσει τι ακριβώς έκανε και τι σκοπό εξυπηρετούσε. Ήταν δε τέτοιες οι συνθήκες και η θερμοκρασία του πειράματος, που καθιστούν ανέφικτη την επανάληψή του στα Γήινα εργαστήρια. Το πείραμα αυτό ήταν η δημιουργία του ίδιου του Σύμπαντος.//

Έγραφε από τότε ο Δάσκαλος Γραμματικάκης. 

 

Ήταν το 2009 όταν σε μια διάλεξη στο κέντρο ΓΑΙΑ στη Κηφισιά, έθεσα το εξής ερώτημα στον κύρ. Γραμματικάκη. «Δάσκαλε, μπορεί η Σκέψη και η Βούληση ως Αρχή του Σύμπαντος να συμβάλει στην εύρεση της Ενιαίας Θεωρίας;»

Ο Δάσκαλος απάντησε ότι δεν πιστεύει πως θα βρεθεί απάντηση στο ερώτημα, λησμονώντας, ότι ο φανταστικός επιστήμονάς του, ως ιδιότητα Σκέψη-Βούληση και όχι ως φυσική παρουσία, υπάρχει στο Διηνεκές του Σύμπαντος και ότι είναι η πρώτη αιτία του. Θυμάμαι μόνον ότι το ερώτημα προκάλεσε αίσθηση εκείνη τη βραδιά,  αλλά δεν είχε συνέχεια.

Τις μέρες αυτές για διαφορετικούς λόγους καταπιάστηκα με το ίδιο ερώτημα και εντελώς τυχαία, έπεσε στα χέρια μου το βιβλίο «Η Κόμη της Βερενίκης» στο οπισθόφυλλο του οποίου διάβασα το προαναφερθέν απόσπασμα και έκανα αρχή του συλλογισμού μου εδώ.

Την επόμενη μέρα ολοκλήρωσης του παρόντος κλήθηκα να απαντήσω στο ερώτημα  της λέξης Ελευθερία και έτσι,  προέκυψε η ερμηνεία του βιώματος αλλά και η έννοια της λέξης Ελευθερία όπως Εγώ την εννοώ και την καταθέτω εδώ.

Υποστηρίζω, ότι το πρώτο βήμα στην πραγματική ελευθερία του ανθρώπου, είναι η απαλλαγεί του από υποσυνείδητα συναισθήματα ενοχών και φόβων.

Δεύτερο βήμα είναι η Ευφυής αντιμετώπιση των δυσκολιών της Ζωής του και τρίτο τελικό βήμα, το ορθό σημείο αναφοράς της ευφυούς νοημοσύνης του Ελεύθερου πλέον ανθρώπου.

Μέσα στα πλαίσια λειτουργίας αυτής της Ελευθερίας που περιέγραψα και επίσης έζησα, καταθέτω το περί Θεού κείμενο που μόλις τελείωσα, πιστεύοντας ότι μπορεί να χρησιμεύσει σ’ αυτούς που ενδιαφέρονται.  

Επειδή το ερώτημα της ύπαρξη ή μη του Θεού είναι σοβαρό και επειδή ο υπάρχον Θεός, Αυτός που εμείς συζητούμε και ερευνούμε δεν μας πείθει εδώ και αιώνες και επειδή συνήθως οι συζητήσεις μας αφορούν τον Εβραιογενή Θεό της Βίβλου.

Και επειδή ο ορθολογισμός μας δεν μπορεί να δεχθεί πλέων όλα τα παραμύθια περί Θεών και ειδικά των καλών και δίκαιων Θεών, σκέφτηκα, ότι κάπου εδώ, στην ιδέα των καλών Θεών υπάρχει μια πανέξυπνη συναισθηματική παγίδα, η οποία έχει συμβάλει σημαντικά στην παγίδευση της ανθρώπινης Νοημοσύνης.

 Πως λειτουργεί αυτό;

Η νοημοσύνη και συμπεριφορά όλων των ζωντανών πλασμάτων, λειτουργεί κατά μεγάλο μέρος αντανακλαστικά χωρίς εμείς οι άνθρωποι να έχουμε σαφή γνώση και επίγνωση αυτής της δεδομένης κατάστασης. Η αντανακλαστική λειτουργία είναι ένας πανίσχυρος Νόμος της Φύσης στον οποίο στηρίζεται το σύνολο της Ζωής. Νομίζουμε, ότι επειδή έχουμε ανοικτά μάτια και σκεπτόμαστε, είμαστε συνειδητοί.

Μας έχει υποβληθεί και εμείς έχουμε πιστέψει στα ιδεολογήματα, ότι ο καθαρός Λόγος, ο σκεπτικισμός, ο ορθολογισμός και τα συναφή τους, είναι λειτουργίες που μας αποδεσμεύουν από την κατάσταση του ζώου και μας φέρνουν στην υποτιθέμενη ορθή και αντικειμενική θέση απέναντι στον Κόσμο.

Στο όνομα αυτού του Ορθού Λόγου, έχει κηρυχτεί ένας ανελέητος πόλεμος κατά του Συναισθήματος, το οποίο, κατά την γνώμη των ορθολογιστών, διαστρεβλώνει τον Ορθό Λόγο και την προσπάθεια κατανόησης της όποιας αντικειμενικής αλήθειας.

Ούτε οι ορθολογιστές, ούτε οι μη ορθολογιστές έχουν επίγνωση ότι η έλλογη συμπεριφορά μας ορθή ή ανορθόδοξη, καθορίζεται ολοκληρωτικά από την ποιότητα των συναισθημάτων που πλεονάζουν στον εγκέφαλο ή Νου μας.

Οι ορθολογιστές δεν καταλαβαίνουν ότι ο ορθός τους Λόγος καλύπτεται και από αρνητικά και από θετικά συναισθήματα. Νομίζουν π.χ. ότι η ψυχρή περιγραφεί γεγονότων είναι αντικειμενική και αγνοούν ότι η επιλογή αυτού που θα περιγράψουν εντάσσεται σε συναισθηματική υποβολή και τις περισσότερες φορές αρνητική.

Και τούτη η άγνοια, είναι μέρος της παγίδας στην οποία είμαστε ριγμένοι!  

Οι άνθρωποι και ειδικά οι μορφωμένοι, ελάχιστα γνωρίζουν περί συναισθημάτων, διότι δεσμεύονται από απαγορευτικά ταμπού που εντάσσονται σε δεοντολογικούς περιορισμούς των επιστημών τους. Επηρεασμένοι λοιπόν από αυτούς τους περιορισμούς, μάχονται τα θετικά συναισθήματα που μπορούν να ομορφύνουν την ζωή τους, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι αυτή η συμπεριφορά αυξάνει τη δυστυχία τους και ότι διέπεται από αρνητικά συναισθήματα.

Υφιστάμεθα δηλαδή εν αγνοία μας, έναν εμφύλιο πόλεμο μέσα στον Νου μας μεταξύ των αρνητικών και θετικών συναισθημάτων, ο οποίος κυριολεκτικά καταστρέφει κάθε ευδαιμονική πνοή της Ζωής μας.

Καταθέτοντας λοιπόν την απάντηση περί Θεού που προσέγγισα, δεν θα ασχοληθώ με τους Γνωστούς Θεούς και αυτό, διότι έχω σχηματίσει την εντελώς δική μου άποψη η οποία με ικανοποιεί απόλυτα και δεύτερο δεν έχω καμία απολύτως ανάγκη να πείσω τον οποιοδήποτε περί της ορθής άποψής μου.

Όσες φορές προσπάθησα, με ρίξανε στα Λιοντάρια.  

Αν σε κάποιον αρέσει, ας την υιοθετήσει για τον εαυτό του, για να μην πάθει ότι έπαθα και Εγώ! Αν δεν του αρέσει, υπάρχουν τόσοι και τόσοι Θεοί και Θεές που σίγουρα θα βρει κάποιον της αρεσκείας του, να τον ταΐζει και να τον προσκυνά.

Τι θα γίνουν όλοι αυτοί οι Θεοί του παρελθόντος και οι ακολουθίες τους, Άγιοι, Σεβάσμιοι, Φωτισμένοι, Άγγελοι, Αρχιερείς, Αγιότατοι, Παναγιότατοι, Δάσκαλοι, Γκουρού, Πνεύματα, Παραπνεύματα, γονυκλισίες, ενοχές, Παράδεισοι, Κολάσεις, Διάβολοι, καντηλανάφτες, θεραπευτικά λάδια και θαύματα.

Τι θα γίνει όλος αυτός ο συρφετών των λυσσασμένων σκύλων, που ακόμη και σήμερα συντηρούν τις φωτιές του Μεσαίωνα με διαφορετική μορφή, χωρίς εμάς τους ηλίθιους, τους πιστούς, τους κολίγους και ευνουχισμένους πνευματικά και οργανικά δούλους τους, να τους ταΐζουν και υπηρετούν. Σίγουρα θα πεθάνουν από ασιτία! Ας αφήσουμε όμως την παραφροσύνη και ας πάμε σε πιο ήσυχη κουβέντα.

Επιθυμώ να υπενθυμίσω στον αναγνώστη, ότι αναφέρομαι στον θεό που Εγώ ανακάλυψα και σε κανέναν άλλον, αφού βέβαια μαθήτευσα στους περισσότερους γνωστούς Θεούς, γνωρίζοντας από κοντά και τους υπηρέτες τους.

 Ο μίτος της Αριάδνης που με βοήθησε να βγω από τον Λαβύρινθο των άπειρων θεωριών, παθών και ιδεών περί Θεού και Θεών, ήταν, όταν για τρίτη φορά πριν λίγο καιρό ξανάδα το ντοκιμαντέρ Η Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Ζωής, του NATIONAL GEOGRAFIC και στο οποίο, μέσω της έρευνας του γονιδιώματος αναζητήθηκε ο κοινός πρόγονος όλων των ζωντανών πλασμάτων της Γης.

 Το σκεπτικό ήταν απλό, οι επιστήμονες σκέφτηκαν ότι ο αρχικός πρόγονος της Ζωής, θα πρέπει να έχει κληρονομήσει κάποια από τα γονίδιά του σ’ όλα τα πλάσματα της Γης.

Μετά από τις σχετικές επιστημονικές έρευνες που θαυμάσια περιγράφονται και παρουσιάζονται σ’ αυτό το οκτάωρο Ντοκιμαντέρ, αναγνωρίζεται ότι τα κοινά γονίδια του προγόνου όλων των ζωντανών πλασμάτων του Πλανήτη προέρχονται από τον κοινό σπόγγο ή το θαλάσσιο σφουγγάρι. Ένα από αυτά π.χ. είναι το γονίδιο του κολλαγόνου.

Σκέφτηκα λοιπόν ό,τι, αφού ο Θεός είναι πνεύμα, δεν υπάρχουν κοινά γονίδια να αναζητήσω αλλά κοινές ιδιότητες και μάλιστα πνευματικές, δηλαδή, αφ’ ενός άϋλες και αφ’ ετέρου ενεργές!!

Ποιές είναι λοιπόν οι απολύτως άϋλες αλλά ενεργές  ιδιότητες που όλα τα ζωντανά πλάσματα στο διηνεκές του Σύμπαντος έχουν, ανεξάρτητα των μορφών τους, του τόπου επιβίωσής τους και του χρόνου ζωής των;

Ποιες είναι οι ιδιότητες άνευ των οποίων δεν μπορεί να υπάρξει Ζωή;

Ποιες είναι οι ιδιότητες άνευ των οποίων δεν μπορεί να προκύψει κανένα απολύτως  Έργο, από το Ελάχιστο των Υπερχορδών μέχρι το Μέγιστο του Σύμπαντος;

Αυτές που Εγώ βρήκα, ως απόλυτα άϋλες και αιώνια υπάρχουσες ιδιότητες, άνευ των οποίων δεν μπορεί να υπάρξει τίποτε και οι οποίες Άρχουν του Σύμπαντος ως Πανταχού Παρούσες και τα Πάντα Πληρούσες,  είναι η Σκέψη και η Βούληση!!

Φορέας δε μέσω του οποίου αυτές οι ιδιότητες εκδηλώνονται στη Ζωή κάθε όντος, είναι Αυτό που οι Αρχαίοι πρόγονοί μας ονόμασαν ΕΓΩ.  Αυτό Σκέπτεται και  Αυτό Βούλεται. «Σε πείσμα όλων των συκοφαντών του ΕΓΩ και των Ελλήνων διαχρονικά». Είναι δυνατόν να υπάρξει ζωντανό πλάσμα χωρίς ΕΓΩ; Όχι βεβαίως!

 

Στη διαμάχη δε των σοφών, για το αν ο Θεός είναι Αγαθός που μάχεται το Κακό, τον διάβολο δηλαδή με όλο τον στρατό των υποστηρικτών του,  μια διαμάχη που γέμισε βιβλιοθήκες ανοητολογίας και ποταμούς αίματος τον Πλανήτη, έρχεται η δική μου αντικειμενική απάντηση, να αποδείξει ότι η Θεία  Αρχή της Σκέψης και της Βούλησης τρέφει και τον κακό λέοντα και την καλή αντιλόπη, και τη μέρα και τη νύκτα, και τον θεό και τον διάβολο.

Αυτή τη θέση έρχεται να βεβαίωση η Κβαντική Αρχή της συμπληρωματικότητος του Νιλς Μπορ ότι τα  πάντα στο Σύμπαν αποτελούνται από ενότητες αντιθέτων και την οποία Αρχή, οι Αρχαίοι Σοφοί είχαν επισημάνει και παραστήσει με το άσπρο και μαύρο χρώμα στο δάπεδο των Ναών τους και στο σύμβολο του Κινέζικου ΤΑΟ στην Ανατολή.

Ο έντεχνος διαχωρισμός αυτής της ενότητος από το Αβρααμικό Ιερατείο και η κήρυξη πολέμου μεταξύ τους στο όνομα του Δήθεν καλού Θεού, μας οδήγησε στη σημερινή αλλά και αυριανή Κόλαση.

Πως έγινε αυτό; Πολύ απλά, συκοφαντείς το Δένδρο της Ζωής με τους καρπούς του Καλού και του Κακού σε Δένδρο του Κακού, χρεώνεις την δική σου ιδιοτελεί  πράξη διαχωρισμού στη Γυναίκα, το άλλο μισό μας δηλαδή, ενοχοποιείς την ερωτική έκφραση ως υπεύθυνη της αμαρτίας και αυτόματα οι πιστοί αυτής της ανοησίας είναι στην Κόλαση.

Τα φυσικό μας σώμα φίλοι μου είναι το Δένδρο της Ζωής και καρποί του είναι οι αισθήσεις, πόνος ηδονή… Χωρίς αυτή την ενότητα αντιθέτων, κανένα ΕΓΩ δεν μπορεί να αυτοπροσδιορισθεί στον Κόσμο. Όταν οι καλές αισθήσεις πολεμούνε τις κακές, τότε έχουμε έναν εμφύλιο μέσα στον Νου  που μας οδηγεί κατ’ ευθείαν στο ψυχιατρείο, όπου και είμαστε βεβαίως!!

Πως συμβαίνει αυτό;; Πολύ απλά, μέσω της ταύτισης.

Η ταύτιση είναι Νόμος του Κόσμου, κανένα θηλαστικό δεν μπορεί να επιβιώσει εκτός αυτού του Νόμου. Ένα λιοντάρι γίνεται λιοντάρι μέσω της ταύτισης, μια αντιλόπη το ίδιο, ένας Αμερικάνος, ένας Έλληνας, ένας Πόντιος, ένας Αλβανός το ίδιο. Δυστυχώς για τους ανθρώπους, δεν γνωρίζουν πως ακόμα και η ευτυχία και δυστυχία τους είναι επίσης θέμα ταύτισης!!

Όταν η Θεία Αρχή του ΕΓΩ ταυτίζεται με το Καλό, δρα υπέρ του Καλού, όταν ταυτίζεται με το Κακό, δρα υπέρ του Κακού. Το Ανθρώπινο ΕΓΩ είναι απόσπασμα της Σκεπτικής και Βουλητικής Αρχής του Σύμπαντος και σαν τέτοιο δρα υπέρ της Ζωής τρέφοντας τα Πάντα.

Αποκτά την Οντολογική Αυτονομία του μόνον όταν αποταυτισθεί από τους δυο πόλους, ΚΑΛΟ-ΚΑΚΟ που το αυτοπροσδιορίζουν και τότε ανακαλύπτει την πραγματική του φύση, που είναι πέρα από το Καλό και το Κακό και τον Κόσμο της διττότητος…. Τότε, όλα θα εξαρτηθούν από το σημείο αναφοράς της λειτουργίας του και δυστυχώς, αυτή την εποχή, το σημείο αναφοράς των Αυτόνομων Οντοτήτων που κινούν τα νήματα της Ζωής αυτού του πλανήτη, είναι η εξουσιολαγνεία τους.

Και Αυτό είναι μια Ύβρις απέναντι στον Ουρανό!

Προσθέτω κάποια διασωθέντα σπαράγματα Αρχαίας Σοφίας, που με βοήθησαν να φτάσω μέχρι εδώ.

ΩΡΙΓΕΝΗΣ: Ο Θεός και Πατήρ, συνέχον τα Πάντα, φθάνει εις έκαστο των όντων, Μεταδούς Εκάστω από του Ιδίου Είναι. Το αρχικώς ΕΝ καταμερίζεται σε άπειρες υποστάσεις τα ΟΝΤΑ.                 

Ζένδ Αβέστα: Κάθε ΟΝ έχει τον δικό του σπινθήρα, που είναι μια σκέψη του Αχούρα Μάσδα. Η κατανόηση του Αχούρα Μάσδα, είναι το πρώτο καθήκον του Ανθρώπου.                                           

Ουπανισάντ: Αυτός που κατοικεί μέσα σε όλα τα όντα, αλλά που είναι κάτι άλλο από τα όντα. Αυτός που τον αγνοούν τα όντα, αλλά το σώμα του είναι όλα τα όντα. Αυτός που ελέγχει όλα τα όντα από μέσα. Αυτός είναι η Ψυχή σου, ο εσωτερικός ελεγκτής, ο Αθάνατος.                                                                                                                                                         

Καρτέσιος: Εφ’ όσον έχω σαφή έννοια Εμαυτού, ως νοούσης και μη υλικής οντότητος και του σώματός μου ως  υλικού και μη Νοούντος αντικειμένου.             Είμαι βέβαιος, ότι το ΕΓΩ μου, δηλαδή η ψυχή μου, είναι διάφορον του σώματος και ότι δύναται να υπάρξει άνευ του τελευταίου.

Απολλώνιος  ο Τυανεύς: Κανείς δεν πεθαίνει, παρά φαινομενικά, όπως και κανείς δεν γεννιέται παρά φαινομενικά. Όταν η ύπαρξη μεταβάλλεται από πνεύμα σε ύλη, λέμε ότι κάποιος έχει γεννηθεί και όταν μεταβάλλεται από ύλη σε πνεύμα, λέμε ότι έχει φύγει.  Στην πραγματικότητα η Θεϊκή ουσία δε γεννιέται και δεν καταστρέφεται ποτέ.                                        

Στο Μυστικό του Χρυσού Λουλουδιού, Μυστικιστική παράδοση που μεταφέρθηκε στην Κίνα από Νεστοριανούς μοναχούς εξ’ αιτίας των διωγμών του Βυζαντίου γύρω στο 600 μ.χ. ο μεταφραστής του σχετικού βιβλίου Ρίχαρτ Βίλχελμ, ερμηνεύει τη λέξη ΤΑΟ ως Νόημα, συμπληρώνοντας, ότι το Κινέζικο ιδεόγραμμα του ΤΑΟ παρίσταται με την πίσω πλευρά μιας ανθρώπινης κεφαλής και ένα σύμβολο της ρηματικής έννοιας του πηγαίνω.

Και Εγώ λέγω, δεν μπορεί να πηγαίνω χωρίς Σκέψη, Βούληση, Ενόραση, δηλαδή χωρίς ΕΓΩ!!

Ως προς το υπαρξιακό ερώτημα του Ανθρώπου.

Τίποτε δεν ικανοποιούσε την διαισθητική μου ανάγκη ως προς αυτό το ερώτημα, μέχρι την εποχή διατύπωσης της Θεωρία της Γαίας από τον Τζέϊμς Λόβλοκ και την κυκλοφορία του βιβλίου με τον τίτλο ΓΑΙΑ της Ελισάβετ Σαχτούρη.

Θεωρία η οποία υποστηρίζει ότι το οικοσύστημα της Γης είναι ζωντανός οργανισμός, ο οποίος δημιουργεί ζωή για τη ζωή. Θεμέλιο της θεωρίας είναι η επιστημονική αρχή ότι όλοι οι ζωντανοί οργανισμοί, έχουν σταθερή θερμοκρασία.

Και σε σχέση με τους άλλους πλανήτες η Γαία έχει.

Οι λαμπροί αυτοί επιστήμονες, παρά το ότι επαναστατικά προσέγγισαν την αλήθεια, δεν μπόρεσαν να σπάσουν τα δεσμά των δεοντολογικών τους περιορισμών, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αυτό το πρώτο βήμα διαφοροποίησής τους από τις αγκυλώσεις των ειδικοτήτων τους, δεν ήταν ηρωικό και που σήμερα οδηγεί τις υγιείς εξελίξεις.

Εγώ, σαν ελεύθερος στοχαστής, εκτός κι’ αν απαγορεύεται να σκέφτομαι, χωρίς Ακαδημαϊκές περγαμηνές και αντίστοιχους περιορισμούς, δέχθηκα κατ’ αρχήν την Θεωρία της Γαίας ως ορθή και στη συνέχεια μπήκα στην εξής λογική ακολουθία.

Ποια είναι τα βασικά ένστικτα των ζωντανών οργανισμών, διερωτήθηκα;

Το ένστικτο της αυτοσυντήρησης και το ένστικτο της αναπαραγωγής απάντησα.

Η Γαία απέδειξε πως επιβιώνει εδώ και τέσσερα δισεκατομμύρια χρόνια στο παγωμένο διάστημα κατέληξα, άρα είναι ζωντανή.

Και πως μπορεί το ένστικτο της αναπαραγωγής να ικανοποιηθεί, ξαναρωτήθηκα;

Και τότε σαν φώτιση, οίδα, ότι το ένστικτο της αναπαραγωγής της Γαίας, δεν μπορεί να ικανοποιηθεί παρά μόνον από τον άνθρωπο.

Ο Άνθρωπος είναι το σπέρμα και το D.N.A. της Γαίας, που μπορεί μέσω Αυτού, ο ζωντανός οργανισμός της Γης να διασπείρει την ομορφιά και μεγαλείο της στα πέρατα του Σύμπαντος.

Και ο ρόλος αυτός απαιτεί αυτό το σώμα που έχουμε, αυτόν τον εγκέφαλο και το Αυτεξούσιο του Ουρανού, που ονομάζεται Αυτόνομη Συνειδητότητα.

 Αυτές οι θέσεις περί Θεού και Ανθρώπου που ανέπτυξα, απελευθερώνουν τους ανθρώπους από κάθε θρησκευτική ανοησία, δήθεν Δάσκαλο, Φωτισμένο, Σεβάσμιο και Πεφωτισμένο και τοποθετούν τον άνθρωπο στην πραγματική του θέση στον Κόσμο, αυτήν του Συνδημιουργού με ότι Δόξα και ευδαιμονία απορρέει από αυτή.

Αυτή τη Δόξα και ευδαιμονία οικειοποιήθηκε πρόστυχα το Αβρααμικό Ιερατείο, ρίχνοντας εμάς στη δουλεία, για να απολαύσει  το ίδιο τη Δόξα από το Έργο του Ανθρώπου που οδηγεί στα Άστρα.

Διότι φίλοι μου, εμείς οι Άνθρωποι είμαστε οι Οικοδόμοι του Πολιτισμού, εμείς οι Συνδημιουργοί του Κόσμου, εμείς οι Δημιουργοί των επιστημών, εμείς η Ζωή.

Αυτοί είναι σαπρόφυτα που τρέφονται από το δικό μας αίμα.                                         

Αυτόν τον Θεό της Ζωής «Σκέψη και Βούληση» μάχεται το Αβρααμικό Ιερατείο να θέσει υπό τον έλεγχό του εδώ και αιώνες και η μέχρι τώρα επιτυχία του αποδεικνύει το Μεγαλείο και Αυτεξούσιο της Ανθρώπινης Ύπαρξης. Διότι μόνον μια Αυτόνομη Συνειδητότητα, γνωρίζοντας την Ισχύ της, μπορεί να παίξει με τους όποιους Θεούς και με ποταμούς αίματος, προκειμένου να επιτύχει τους όποιους στόχους της!!

Στην έπαρσή τους όμως λησμόνησαν, ότι η Ζωή μόνον μέσα στην Αγάπη μπορεί συνεχιστεί και όχι στο ΜΙΣΟΣ.. Γι’ αυτό επικαλούμαι, το Δίκαιο του Ουρανού.

 

Η παρακάτω εργασία κυκλοφόρησε στο Διαδίκτυο με άγνωστο δημιουργό και έφτασε σ’ εμένα σαν ένα όμορφο και θετικό μήνυμα από τον Ουρανό.

Το επισυνάπτω στις εργασίες μου, αποτίοντας φόρο τιμής στον άγνωστο δημιουργό του και μια θετική προσφορά στους αναγνώστες μου.

 

Τεχνική Υποστήριξη : Παρακαλώ, πως μπορώ να βοηθήσω; Πελάτης : Χμ… μετά από πολλή σκέψη, αποφάσισα να εγκαταστήσω το πρόγραμμα  που λέγεται «Αγάπη».  Μπορείτε να με καθοδηγήσετε πώς να το κάνω;  Τ.Υ. : Φυσικά μπορώ. Είστε έτοιμος να ξεκινήσουμε;  Π: Είμαι λίγο άσχετος από τεχνολογία, αλλά ας προσπαθήσουμε. Τι πρέπει να  κάνω;  Τ.Υ.: Το πρώτο βήμα είναι να εντοπίσετε και να ανοίξετε το παράθυρο «Η  Καρδιά μου».  Μπορείτε να την εντοπίσετε;  Π: Ναι, αλλά υπάρχουν άλλα τόσα προγράμματα που τρέχουν αυτή τη στιγμή.  Υπάρχει πρόβλημα να εγκαταστήσω το «Αγάπη» ενώ τρέχουν τα άλλα;  Τ.Υ: Ποια προγράμματα τρέχουν τώρα;  Π: Μισό λεπτό να δω… υπάρχει ένα που λέγεται «Παλιά Τραύματα«, «Χαμηλή  Αυτοεκτίμηση«, ένα άλλο «Μνησικακία» και «Εκδίκηση«.  Τ.Υ.: Δεν υπάρχει πρόβλημα. Μόλις εγκαταστήσετε το πρόγραμμα ‘Αγάπη’, θα  διαγράψει βαθμιαία αυτά τα προγράμματα αυτά από το λειτουργικό σύστημα.  Μπορεί να παραμείνουν στη μνήμη αλλά δεν θα εμποδίζουν τη λειτουργία άλλων  προγραμμάτων.  Το πρόγραμμα «Αγάπη» θα αντικαταστήσει το «Χαμηλή αυτοεκτίμηση» με μια  άλλη ενότητα που λέγεται «Υψηλή αυτοεκτίμηση».  Όμως, θα πρέπει να διαγράψετε οριστικά τα υπόλοιπα δύο προγράμματα:  »Μνησικακία» και «Εκδίκηση».  Αυτά τα δύο εμποδίζουν την εγκατάσταση του προγράμματος ‘Αγάπη’.  Π: Πως γίνεται να τα διαγράψω; Μπορείτε να μου πείτε;  Τ.Υ.: Με χαρά. Πηγαίνετε με το ποντίκι στην οθόνη σας κάτω αριστερά, εκεί  που λέει ‘Εκκίνηση’ και επιλέξτε το πρόγραμμα «Συγχώρεση» και κάνετε ένα  κλικ.  Επαναλάβετε τη διαδικασία όσες φορές χρειαστεί μέχρι να διαγράψετε  τελείως τα δύο προγράμματα.  Π: Α, ωραία! Έγινε κιόλας. Ώχ… όμως το πρόγραμμα «Αγάπη» ξεκίνησε μόνο  του την εγκατάσταση. Είναι φυσιολογικό αυτό;  Τ.Υ.: Ναι, αλλά να θυμάστε ότι έχετε μόνο τη πρώτη έκδοση του βασικού  προγράμματος. Θα χρειαστεί να συνδεθείτε με άλλες «Καρδιές» για να κάνετε  αναβάθμιση.  Π: Ωχ! Μου εμφανίζεται ένα μήνυμα λάθους που λέει: ‘Error – Το πρόγραμμα  δεν μπορεί να λειτουργήσει με εξωτερικές παρεμβάσεις’…      τι είναι αυτό;  Τ.Υ.: Μην ανησυχείτε. Αυτό σημαίνει ότι το πρόγραμμα «Αγάπη» έχει φτιαχτεί  για να τρέχει με εσωτερικές «Καρδιές» αλλά δεν έχει ακόμα τρέξει στη δική  σας «Καρδιά».  Σε μη-τεχνική γλώσσα, σημαίνει ότι πρέπει πρώτα να αγαπήσετε τον εαυτό σας  πριν είστε έτοιμος να αγαπήσετε τους άλλους.  Π: Δηλαδή; Τι κάνω τώρα;  Τ.Υ.: Κατεβάστε το πρόγραμμα «Αποδοχή εαυτού» και κάντε κλικ στα παρακάτω αρχεία: «Συγχώρεση εαυτού«, «Συνειδητοποίηση της αξίας μου«, «Αναγνώριση των ορίων μου«.  Π: Εντάξει, το έκανα.  Τ.Υ.: Ωραία. Τώρα αντιγράψτε αυτά τα αρχεία στο βασικό σας φάκελο «Η  Καρδιά μου».  Το σύστημα θα διαγράψει οποιοδήποτε ασύμβατο αρχείο και θα επιδιορθώσει τα όλα τα λανθασμένα αρχεία.  Επίσης, χρειάζεται να διαγράψετε τα «Αρνητική Κριτική«, «Φλυαρία«. Μετά  πηγαίνετε στο Κάδο ανακύκλωσης και διαγράψτε τα οριστικά και από εκεί.  Π: Έγινε. Ωπ!! O φάκελος «Η Καρδιά μου» αρχίζει να γεμίζει με νέα αρχεία.  Τα «γαλήνη» και «πληρότητα» αντιγράφουν μόνα τους τα αρχεία στο φάκελο «Η Καρδιά μου».  Είναι φυσιολογικό αυτό;  T. Y.: Ναι. Αυτό δείχνει ότι το πρόγραμμα «Αγάπη» έχει εγκατασταθεί και  ήδη τρέχει. Κάτι τελευταίο πριν κλείσουμε το τηλέφωνο.  Το πρόγραμμα «Αγάπη» είναι free, δεν χρειάζεστε κωδικό ενεργοποίησης,   γι’ αυτό δώστε το σε όσους μπορείτε.  Μπορεί να σας ανταποδώσουν μερικά καλά αρχεία για αναβάθμιση.